ครั้งอ่อนโลกอ่อนวัยไร้เดียงสา
เคยคิดว่าลำพังตนอาจขวนขวาย
มีมือสองสมองกล้าอาจท้าทาย
ไม่เคยหมายพึ่งพิงแอบอิงใคร
ครั้นเติบโตเรียนรู้สู้ชีวิต
จึงได้คิดแรงเรามีเท่าไหน
จะก้าวสูงแม้ไม่เกี่ยวเหนี่ยวสิ่งใด
คงไม่ไหวเพราะแรงเรามีเท่านี้
อยากจะก้าวขึ้นไปให้สูงส่ง
ต้องลดความทระนงคงศักดิ์ศรี
คนข้างบนช่วยดึงจึงจะดี
ข้างล่างมีมิตรด้วยช่วยประคอง
คนข้างล่างช่วยดันสำคัญนัก
เป็นแรงผลักก้าวถนัดไม่ขัดข้อง
น้ำพึ่งเรือคนพึ่งกันตามครรลอง
ไม่มัวหมองหมดค่าน่าอายใจ
เพียงอย่าเหยียบหัวใครให้ตนเด่น
อย่าผลักใครให้กระเด็นเป็นใช้ได้
ลดศักดิ์ศรีลงบ้างช่างเป็นไร
อย่าลดใจต่ำช้าน่าชิงชัง
??
กลางคืนกวน กลางวันกรน
3 weeks ago
Posts
0 ความคิดเห็น:
Post a Comment