คนละฟากเราห่างไกลไม่อาจพบ
แต่จะจบรักจากใจได้เชียวหรือ
ความรักเป็นตำนานเก่าที่เขาลือ
และฉันคือผู้สืบสานตำนานนั้น
เราต่างไปตามวิถีของชีวิต
ต่างลิขิตต่างสุขใจต่างใฝ่ฝัน
โชคชะตาของเราไม่เท่ากัน
เพราะฉะนั้นฉันจึงเศร้าเหงาคนเดียว
ก็ยอมรับว่าจากพรากกันแล้ว
ทำใจแน่วแน่ใจไม่เฉลียว
เนรเทศจากความรักที่ถักเกลียว
ปลีกตัวเปลี่ยวจากไกลไม่หวนคืน
แต่ฉันหนีใจฉันไม่เคยพ้น
ใจกังวลถึงแต่เขาเฝ้าขัดขืน
หักใจแล้วแต่ใจเล่าเฝ้ากล้ำกลืน
ทุกวันคืนผ่านไปใจยังจำ
เป็นคำสาปหรือบาปแต่ชาติไหน
ที่ดลใจให้เก้อเผลอถลำ
ที่พาใจให้รักปักใจจำ
คงจะทำบาปไว้ใจจึงตรม
30 กรกฏาคม 2538
"ป่าค้างตะวัน"
ฑิฆัมพร ชาลีกุล
กลางคืนกวน กลางวันกรน
3 weeks ago
Posts
0 ความคิดเห็น:
Post a Comment