ฝนหนาวยามหนามยิ่งหนาวเหน็บ
พื้นดินเต็มน้ำฝนที่หล่นหนาว
บนฟากฟ้าพราพร่างยังมีดาว
ยามเมื่อคราวฝนหยุดสุดรำพัน
เสียงนกร้องกล่อมป่าเวลาสาง
แดดพราวพร่างรอบกายไม่หายหัน
ฝนที่ค้างบนยอดไม้หายไปพลัน
เหลือตะวันส่องระยับกับพื้นใบ
สรรพสิ่งในป่าไม่ว้าวุ่น
ทั้งให้คุณอนันต์อันหลากหลาย
แต่มนุษย์อย่างเราเฝ้าทำลาย
ลมร้องไห้ฝนหวนครวญเศร้าใจ
เป็นเพราะความไม่พอก่อให้เกิด
จึงละเมิดความพอดีที่มีไว้
ไม่เคยคิดธรรมชาติจะขาดไป
เพราะอะไรหากไม่ใช่ความไม่พอ
นกร้องเพลงจะร้องไห้เสียดายป่า
สายธาราที่มีจะร้องขอ
หยุดเถิดหนาหยุดเถิดละเมิดพอ
ขอหยุดก่อทารุณความวุ่นวาย
21 ตุลาคม 2537
"ป่าค้างตะวัน"
ฑิฆัมพร ชาลีกุล
กลางคืนกวน กลางวันกรน
4 weeks ago
Posts
0 ความคิดเห็น:
Post a Comment