หลายคนที่เผลอทำสิ่งที่ผิด ไม่เข้าท่า คงคิดว่า บาปนั้น สามารถล้างออกได้
เหมือนที่เคยได้ยินพิธีล้างบาปของชาวตะวันตก
แต่ในมุมมองทางพุทธศาสนา
คนที่คิด ที่บอกมาแบบนี้ ไม่ใช่พระแน่นอน
เพราะบุญ มีไว้เสพ บาปมีไว้ชดใช้ บุญไม่ได้มีไว้ล้างบาป
เมื่อถึงเวลาก็จะต้องชดใช้บาปกรรม
บุญและบาป เกิดต่างเวลากัน
สิ่งที่น่าคิด คือ อนิจจังไม่เที่ยง
จะไปหลงยึดถืออะไรกันนักหนา
รูปแบบที่มองเห็นนั้นต่างกัน
ลงแรง เดินทางต่างกัน
ใช้เวลาทั้งหมดไม่เท่ากัน
ทั้ง 2 อย่าง น่าจะต่างกัน
แต่ที่จริงแล้ว เหมือนกัน เพราะเป็นการถวายถัตตาหารเช่นกัน
การไปตีความถึงรูปแบบวิธีการที่ต่างกันนั้น เป็นการมองที่เหตุ
แต่มองที่ผลแล้ว ได้ผลเช่นกัน
หลวงปู่ธรรมอิสระ ให้กล่าวในรายการสภาท่าพระอาทิตย์ ในช่วงสายวันที่ 29 มิ.ย.50 ที่ออกอากาศทางช่อง ASTV News1
หลักธรรมที่เป็นเคล็ดลับที่ทำให้อายุยืน มี 7 ข้อ
1 อยู่ให้ได้ สบายกาย สบายใจ
2. อย่ายึดติด ..
3.เป็นคนกินง่าย อยู่ง่าย กินอาหารย่อยง่าย
4. รู้ตัวว่า เวลาไหนควรทำ ไม่ควรทำ อย่าหักโหมทำงาน
5. ใน 1 สัปดาห์ ขอสัก 1 วันให้ยึดพรหมจรรย์ ไม่หมกมุ่นมในกาม
6. สำรวมกาย วาจาใจ
7. คบคนดี
บันทึกนี้เปิดพื้นที่ให้คุณน้อย ลิขิต ได้แสดงความคิดเห็นเต็มที่
คุณน้อย นักศึกษา ม.ขอนแก่น ซึ่งได้อ่านก่อร่าง สร้างฝันที่หนองสรวง ของคุณอำนาจ แสงสุขแล้ว
แล้วคิดที่จะเขียน ก่อร่าง สร้างฝัน ที่ ต.หนองหิน อ.หนองกุงศรี จ.กาฬสินธุ์ ออกมาบ้างไหม
"คงไม่เขียนออกมาเป็นหนังสือในรูปแบบนี้ เพราะเขียนไม่เก่ง และไม่ใช่นักคิด นักฝัน ที่จะคิดอะไรได้กว้างไกลแบบนี้ เพราะคนที่จะเขียนอะไรได้แบบนี้ ย่อมต้องมีข้อมูล ความคิดที่มากพอสมควร"
"ในสมัยนี้ คนไทยส่วนใหญ่ อ่านหนังสือน้อยลงเรื่อยๆ มีทีวี วิทยุให้ฟังเยอะแยะ และมี internet ให้เปิดดูข้อมูล ถ้าเขียนก่อร่าง สร้างฝันที่หนองหิน คงจะเขียนลงใน blog ไปเรื่อยๆดีกว่า แต่ตอนนี้ ก็ยังเขียนไม่เป็น ไม่รู้จะเขียนอะไรเหมือนกัน"
" การทำเป็นหนังสือออกมา เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ แต่ต้องใช้เงินมากพอสมควร ลงทุนไม่น้อยเหมือนกัน แล้วหลายคนก็ไม่มีเงินที่จะซื้อหนังสือได้ทุกเล่ม ห้องสมุด และโรงเรียนก็เช่นกัน เมือทำหนังสือออกมาแล้ว อยากให้ห้องสมุดมี ก็ต้องส่งไปให้ กว่าจะส่งไปให้ได้ครบ ต้องใช้เงินมากพอดู"
"แต่ไม่ว่า จะเขียนลง blog หรือทำออกมาเป็นหนังสือ ถ้าคนอ่านไม่สนใจค้นคว้า หามาอ่าน ข้อมูลก็ไม่มีใครได้อ่าน ได้รับรู้อยู่ดี ส่วนการบอกต่อ ป่าวประกาศ ก็น่าจะทำให้คนรู้จักมากขึ้น แต่ก็ควรเจาะกลุ่มเป้าหมาย คือคนในตำบล ในหมู่บ้าน ซึ่งไปพูดคุย เล่าให้ฟัง ทุกคนในหมู่บ้านก็รับรู้แล้ว ไม่ต้องลงทุนทำเป็นหนังสือก็ได้"
"ดูหนังสือก่อร่าง สร้างฝัน ที่หนองสรวงแล้ว คิดว่า ไม่คุ้มกับเงินที่ลงไป เพราะเนื้อหาเอามาใส่ได้ในจำนวนหน้าที่จำกัด เพราะแต่ละหน้า คือ ต้นทุนของหนังสือเล่มนี้ แต่ถ้าเขียนใส่สมุดบันทึก diary ทุกๆวัน จะเขียนได้มากมาย ไม่จำกัดเนื้อหา เขียนเก็บเอาไว้ให้ลูกหลานอ่านในวันข้างหน้าน่าจะดีกว่า"
"แต่สมัยนี้ เทคโนโลยีใหม่ๆ ออกมามากมาย แทบจะตามไม่ทัน เรื่องราว ความคิดที่เขียนในวันนี้ อาจจะเป็นสิ่งที่ล้าสมัยในวันหน้าก้ได้ เขียนไปก็ไม่รู้จะมีใครอ่านไหม แต่ก็เป็นอะไรที่น่าจะทำออกมา"
"อยากจะจ้างคนเขียนเรื่องราวให้เหมือนพวกดาราที่จ้างคนเขียนหนังสือออกมาขายให้ แต่ก็ไม่มีเงินมากพอ แต่ที่คิดจะทำคือ เอากล้องวิดีโอมาอัดภาพและเสียง บันทึกเรื่องราวที่อยากจะพูด อยากถ่ายทอด ทำเป็นวิดีโอออกมา เขียนใส่แผ่น VCD เก็บไว้เป็นเรื่องๆ ใครอยากรู้เรื่องไหนก็หยิบมาเปิดดู แบบนี้จะสะดวกและง่ายกว่าที่จะต้องมานั่งเขียนบันทึก หรือเขียนหนังสือ...."
นั่นคือ อีกหนึ่งมุมมองที่น่าสนใจครับ
| วันนี้ตื่นเช้ามา ก็พาคุณพ่อและครอบครัวไปไหว้พระบรมสารีริกธาตุที่วัดสระเกศราชวรวิหาร(ภูเขาทอง) ต่อจากนั้นก็พาคุณพ่อไปทำบุญสังฆทานที่ ร.พ.สงฆ์ ที่นี่มี สงฆ์ที่อาพาธ เยอะนะคะ และต้องใช้ปัจจัย(เงิน)เยอะ ด ิฉันกับครอบครัวได้ร่วมทำบุญสังฆทาน และบริจาคเงินให้กับ มูลนิธิโรงพยาบาลสงฆ์ เพื่อเป็นค่าภัตตาหาร ค่ายา เวชภัณฑ์ ฯลฯ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับพระสงฆ์ที่อาพาธ และขอแนะนำว่า หากคู่รัก คู่ไหนมีโครงการจะแต่งงาน อยากให้ไปจัดที่ ร.พ.สงฆ์ แห่งนี้ค่ะ ได้อานิสงค์แห่ง บุญดีนะคะ ทำบุญกับ ร.พ.สงฆ์ เงินที่เราจ่ายไป เขาจะนำเงินเหล่านั้น ไปบำรุงโรงพยาบาลและพระที่อาพาธ เ ห็นเจ้าหน้าที่บอกว่า ราคาค่าเช่าสถานที่ 6000 บาทขึ้นไป ขึ้นอยู่กับลักษณะห้องที่จะเช่า แต่ต้องมาจองล่วงหน้าก่อนนะคะ โดยไปหาฤกษ์มาก่อน แล้วก็ไปติดต่อที่นี่ได้ ไม่ต้องเตรียมอะไรมานอกจาก ดอกไม้ธูปเทียน สำหรับพระ 9 รูป เขาจะมีเจ้าหน้าที่จัดให้ค่ะ วันนี้ ตอนที่ดิฉันไปก็เจอหลายคู่เลยนะคะที่กำลังทำพิธีสงฆ์อยู่ในห้องจัดเลี้ยง ที่มีญาติผู้ใหญ่ และเพื่อน ๆ เจ้าบ่าว-เจ้าสาวมาร่วมงานกันเยอะเลย ไม่แพ้สโมสรหลายแห่งเลยล่ะค่ะ เหมาะสำหรับ คู่-บุญ จริง ๆ ค่ะ ท่านใดสนใจ สอบถามเพิ่มเติมได้ที่มูลนิธิโรงพยาบาลสงฆ์ 445 ถนนศรีอยุธยา แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400 โทรศัพท์ 0-2354-4278,0-2354-4293 Fax. 0-2644-9779 ********************************* คำถวายจตุปัจจัยมอบให้มูลนิธิโรงพยาบาลสงฆ์ อิมานิ มะยัง จะตุปปัจจะยามิ กิลานะภิกขูนัง อุปัฎฐะหะนัตถายะ สังฆะพะยาปารัสสะ มูลนิธิยา นิยยาเทมะ สาธุ โนภันเต ภิกขุสังโฆ อิมานิ จะตุปปัจจะยานิ ปฏิคคัณหาตุ อันหากัญเจวะ เปดานัง ญาตะกานัญจะ ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ คำแปล ข ้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายมอบถวายจตุปัจจัยเหล่านี้ ให้เป็นทุนมูลนิธิโรงพยาบาลสงฆ์ เพื่อนำดอกผลบำรุงพระภิกษุสามเณรอาพาธ ขอพระภิกษุสงฆ์ ผู้เป็นองค์แทนพระภิกษุสามเณรอาพาธ ได้โปรดรับจตุปัจจัยทั้งหลายเหล่านี้ เพื่อประโยชน์แก่ข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย แก่ญาติทั้งหลายผู้ล่วงลับไปแล้วด้วย ตลอดกาลนานเทอญ สาธุ สาธุ สาธุ  ที่มา http://weblog.manager.co.th/publichome/nabhasan2007/ |
ทำไมประชาธิปไตยแบบไทยๆ ดูวุ่นวายมากกว่าที่อื่นๆ
ทุกช่วง 10-20ปี ต้องมีปฏิวัติ รัฐ ประหาร
มีการคอรัปชั่นที่ล้ำลึกมากขึ้น
เวลาที่พูด เรื่องการเมืองในปัจจุบัน คนไทยหลายกลุ่มเข้าใจมากแค่ไหน
มีแต่มุมมอง ความคิดเห็น ผสมกับอารมณ์ ความรู้สึกออกมามากมาย
แล้วมีความรู้ และความเข้าใจในเรื่องนั้นหรือไม่
คำวินิจฉัยของตุลาการ รัฐธรรมนูญ มีความรู้ความเข้าใจแค่ไหน ทำไมถึงได้ตัดสินเช่นนั้น
คำวินิจฉัยนั้น มีทั้งหลักการ และมาตราที่ใช้กำกับไว้ชัด ซึ่งจะบอกเหตุที่ต้องใช้ มาตรานั้นในการตัดสิน
แต่หลายคนชอบที่จะแสดงความคิดเห็น บนพื้นฐานความไม่รู้
ความไม่รู้ คือ ขาดความรู้
หลายคนชอบฟังความเห็นจากคนอื่น ก็เข้าใจว่า นั่นคือ ข้อมูล ก็เอามาใส่ความเห็นของตนเองเพิ่มเข้าไปอีก
ใส่ความรู้สึก อารมณ์ เพิ่มเข้าไป
นั่นคือ การรับรู้ ไม่ใช่ความรู้
หลายคนรับฟัง รับรู้มาก แต่นั่นอาจไม่ใช่ข้อมูลความรู้ที่ถูกต้อง
เมื่อสังคม ไทย มีแต่ความคิดเห็น อารมณ์ ความรู้สึก มากกว่า ความรู้
ทำให้การเมืองไทยยิ่งดูยุ่งเหยิงมากยิ่งขึ้น
ในการออกเสียง แสดงประชามติในหลายเรื่องของคนไทย
จึงเน้นที่ปริมาณมากไว้ก่อน
เน้นจำนวนคนเป็นหลัก เอามากๆเข้าไว้
การเมืองไทยจึงแบ่งออกเป็น 2 ขั้วอย่างชัดเจน
และคงจะยุ่งไปอีกนาน
ที่มา http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9500000061206 |
 |
|
| ||
| ถ้าจะรู้จักให้อภัย ก็ต้องเรียนรู้ที่จะคิดแบบยืดหยุ่น อะลุ้มอล่วย และคิดอย่างมีเมตตาเป็นพื้นฐาน รู้จักระบายความโกรธในทางที่ถูกที่ควร ไม่เก็บกดจนกลายเป็นความอาฆาตแค้นและไม่ปลดปล่อยในลักษณะที่ทำให้คนอื่นเดือ ดร้อน.. การให้อภัย สามารถเรียนรู้ได้จากการเคยได้รับการให้อภัยจากคนอื่นๆ.. ก ารให้อภัยเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ต้องฝืนใจอย่างมาก โดยเฉพาะในเด็กเล็กจะมีเหตุผลทางด้านจริยธรรมน้อยกว่าเด็กโต เด็กอายุ 4 ปีจะยังคงให้ระบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน แต่พอย่างเข้าสู่วัย 11-13 ปีก็เริ่มมองเห็นสิ่งที่เป็นนามธรรมกว่าระบบตาต่อตา.. การที่จะปลูกฝังให้เด็กรู้จักให้อภัยนั้น คงต้องถามพ่อแม่และผู้ใกล้ชิดว่า.. * พ่อแม่หรือผู้ใหญ่เคยให้อภัยต่อกัน ไม่ขุดคุ้ยความผิดพลาดเก่าๆของอีกฝ่ายขึ้นมาว่ากล่าวทุกครั้งที่เกิดการขัดแย้งกันใช่หรือไม่.. * พ่อแม่เคยให้อภัยเมื่อลูกทำอะไรพลาดพลั้งหรือไม่.. ลองดูกรณีศึกษาเหล่านี้ค่ะ.. * นิดหน่อยทำแก้วแตก คุณแม่เห็นเข้าก็ปรี่เข้ามาดุลูก แล้วเลยเถิดสงครามย่อยๆขึ้น คุณแม่หาว่าลูกซุ่มซ่าม นิดหน่อยก็สวนกลับว่า "แล้วแม่ล่ะ ไม่เคยซุ่มซ่ามหรือไง วันก่อนแม่ยังขับรถชนกระถางต้นไม้หน้าบ้านแตกเลย" ซึ่งในกรณีนี้แม่ควรพูดกับลูกว่า "คราวหลังหนูถือแก้วระวังๆหน่อยก็แล้วกัน อย่าให้มือเปียกเพราะแก้วจะลื่น" *กุ๊กกิ๊กทำนมหก คุณแม่เลยฟาดก้นไปหนึ่งที แล้วดุว่า "ให้มันได้อย่างนี้สิน่า หางานให้ทำจนได้" กุ๊กกิ๊กรู้สึกเสียใจและคิดว่าการทำนมหกเป็นความผิดร้ายแรงหนักหนา ไม่น่าให้อภัยเลย เธอร้องไห้เสียอกเสียใจ" ซึ่งในกรณีนี้คุณแม่ควรบอกลูกว่า "หนูช่วยหยิบผ้ามาให้แม่ที เราจะช่วยกันทำความสะอาด แล้วเดินระวังหน่อยนะจ้ะ อย่าย่ำตรงที่นมหก เดี๋ยวจะเลอะเทอะ" *ปิงปองกลับจากโรงเรียนมาบอกพ่อว่า คุณครูว่าผมโง่ต่อหน้าเพื่อนๆ คุณพ่อกลับซ้ำเติมว่า ก็เราอยากขี้เกียจนักนี่ สมแล้วล่ะที่จะถูกว่า พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่า ให้ขยันอ่านหนังสือ ก็เอาแต่เล่นเกมทั้งวัน" ซึ่งพ่อควรอธิบายให้ลูกเข้าใจว่า "ในความเห็นของพ่อก็คิดว่าครูทำไม่ถูก ที่ทำอย่างนั้น แต่อาจเป็นไปได้ว่า ตอนนั้นครูอาจจะอารมณ์ไม่ดี หรือไม่เข้าใจในตัวลูก คนเราอาจจะทำผิดพลาดกันได้นะลูก อย่าไปโกรธหรือใส่ใจกับคำพูดของครูตอนที่อารมณ์ไม่ดีของครูเลย.. ...... อาจสรุปได้ว่า..การอบรมเลี้ยงลูก และวิธีการที่พ่อแม่ปฎิบัติต่อลูกมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการปลูกฝังในเรื่องการให้อภัย.. ถ ้าพ่อแม่เตือนสติตัวเองว่า การที่ลูกทำอะไรพลาดพลั้งไปบ้าง อย่างทำข้าวของเสียหาย ทำน้ำหก ย่อมไม่ใช่ความผิดร้ายแรง พ่อแม่ไม่ถือโกรธ และไม่เห็นวัตถุสิ่งของสำคัญกว่าลูก จะเป็นพื้นฐานขั้นต้นที่ลูกได้เรียนรู้เรื่องการให้อภัย.. อุปสรรคในการปลูกฝังนิสัยการรู้จักให้อภัยคือ.. อ ายุของเด็ก ถ้าเด็กเล็กมาก คงยากที่จะคาดหวังให้เด็กให้อภัยและไม่ถือสาน้องเล็กที่ทุบหลังเขา เพราะเด็กคงอดโต้ตอบไม่ได้ เพียงแต่พ่อแม่ควรบอกว่า เรารู้ว่าเขาเจ็บและรู้สึกโกรธ เดี๋ยวแม่จะจัดการกับน้องเอง พ่อแม่ควรให้ความยุติธรรมกับเด็ก ไม่แสดงความฉุนเฉียวถ้าเด็กตีน้องตอบ แต่ให้บอกเขาว่า เขาไม่ควรทำอย่างนั้น ควรบอกน้องว่า พี่เจ็บนะ ทำอย่างนี้ไม่ได้ สอนเขาไปเรื่อยๆด้วยความสม่ำเสมอ แล้วเด็กจะเรียนรู้ได้เอง.. สื่อต่างๆเช่นการ์ตูน ภาพยนตร์ที่แสดงความก้าวร้าวรุนแรง การแก้แค้นกันที่ดูแล้วสนุกเพลิดเพลินมีอยู่มาก พ่อแม่ควรคัดกรองสื่อเหล่านั้นก่อนที่จะให้เด็กดู ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ควรดูกับเขา และถือโอกาสสอนเขาไปด้วย ซึ่งผู้ใหญ่สมัยนี้มักลืมในข้อนี้ และไม่ได้หยิบยกสิ่งที่ได้จากสื่อมาสอนเด็ก.. สภาพชีวิตในปัจจุบันมี เวลาเป็นตัวกำหนดและเร่งรัดให้ต้องเร่งรีบตลอดเวลา ซึ่งมีผลกระทบต่อสภาพอารมณ์ของพ่อแม่และผู้ใหญ่อีกหลายคน บางครั้งสภาพการณ์กระตุ้นให้เห็นแก่ตัว ไร้น้ำใจ ก้าวร้าว คงต้องพยายามเตือนตนเองอยู่เสมอว่ากำลังเป็นแบบสำหรับเด็กๆ ทั้งหลาย ถ้าในภายภาคหน้าผู้ใหญ่ในวันนี้แก่ตัวลง ก็คงอยากอยู่ร่วมกับคนรุ่นใหม่ที่มีน้ำใจ มีความเมตตา อ่อนโยน และรู้จักให้อภัย สภาพสังคมในภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่ในวันนี้ด้วยค่ะ.. "สะสมความเคียดแค้นย่อมเกิดภัย สะสมความรักใคร่ย่อมเกิดสุข" "การรู้จักให้อภัย คือหัวใจของความสงบสุขในสังคม" ขอบคุณหนังสือ เสริมหัวใจด้วยใยเหล็ก เขียนโดย คุณอมรากุล อินโชชานนท์ ขอบคุณผู้ที่ให้หนังสือเล่มนี้แก่ข้าพเจ้าด้วย.. ด้วยจิตคารวะ ที่มา http://weblog.manager.co.th/publichome/myprecious/ |
   อริยสมบัติ)อริยทรัพย์) คือ คุณสมบัติซึ่งผู้ปฏิบัติธรรมทุกคนปรารถนาให้เกิดมีในตน เพื่อผลของการบรรลุธรรม ได้แก่ 1.ศรัทธา-คือ ความเชื่อมั่น เลื่อมใสในพระปัญญา ความสามารถของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เลื่อมใสอยากปฏิบัติ ตามพระธรรมคำสั่งสอนของพระองค์ท่าน เลื่อมใสในพระอริยสงฆ์สาวกสุปฏิปันโนของพระองค์ท่าน เลื่อมใสในกัลยาณมิตร ผู้สั่งสอนอบรม ให้มีความรู้ตามที่ได้ศึกษาจนรู้แจ้งมาแล้ว เช่นพวกเราลูกโยคีเลื่อมใสต่อคุณแม่สิริ กรินชัย เป็นต้น 2.ศีล-ผู้ปฏิบัติทุกท่าน ย่อมปรารถนาทำตนให้เป็นผู้บริสุทธิ์เสียก่อน ทั้งกาย-วาจา-ใจ โดยอาขีวัฏฐมกศีลของลูกโยคี ซึ่งพาทำโดยคุณแม่สิริ เรียกว่า บริสุทธิ์ 3 คือ กายบริสุทธิ์ 3 ได้แก่ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักทรัพย์ และไม่ประพฤติผิดประเวณี วาจาบริสุทธิ์ 4 ได้แก่ ไม่พูดเท็จ ไม่พูดยุยงส่อเสียด ไม่พูดคำหยาบ และไม่พูดเพ้อเจ้อ มโนบริสุทธิ์ 3 คือ ไม่มีอภิชฌา ได้แก่ ความมีจิตมุ่งร้าย อยากได้ของผู้อื่น ไม่พยาบาทปองร้ายผู้อื่น และไม่มีความคิดเห็นที่ไม่ถูกทำนองคลองธรรม เช่น ไม่รู้จักบุญคุณผู้อื่น เห็นว่านรก-สวรรค์ไม่มีจริง ฯลฯ บริสุทธิ์ 3 เรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า กุศลกรรมบถ 10 ซึ่งท่านกล่าวว่า จะช่วยให้เราได้เกิดเป็นมนุษย์อีกในชาติหน้า....... พุทธญาณ ( buddhayan@hotmail.com ) ผู้ปฏิบัติธรรม สายสมถวิปัสสนากรรมฐาน เช่นพวกเราลูกโยคี มีกิจที่ต้องกระทำ ในการปฏิบัติตลอดเวลา คือ ที่เรียกปฏิบัติอินทรีย์สังวรศีล ซึ่งได้แก่ การสำรวม กิริยา วาจา ใจ กำหนดรู้การกระทำของตนเองทุกอย่าง ทุกอิริยาบถ เช่น การยืน เดิน นั่ง นอน รับประทาน เคี้ยว ดื่ม กำหนดรู้ผัสสะทุกชนิด(ซึ่งเกิดจากอายตนะภายใน มี ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ เป็นผู้รับ ผู้ส่งคือ อายตนะภายนอก มี รูป รส กลิ่น เสียง โผฏฐัพพะ และความนึกคิด คือ อารมณ์ เกิดวิญญาณรู้ขึ้นที่ใจ และเรากำหนดรู้ทุกครั้ง) อินทรีย์สังวรศีล ช่วยให้เรารู้ตัวการกระทำทั้งหมดของเราเอง ต่อตัวเราเอง ของเราเองต่อผู้อื่น หรือของผู้อื่นต่อตัวเรา ทำให้เราสามารถป้องกันตัวเอง ให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวงได้ ทำให้กิเลส ตัณหา อุปาทานต่างๆของเราเองลดลงได้ ซึ่งก็คือ การบรรลุธรรม......การบรรลุธรรม จึงเกิดการเป็นผู้มีบริสุทธิ์ศีล เรียกว่า ศีลวิสุทธิ์ ซึ่งทำให้เกิดจิตวิสุทธิ์ ทิฏฐิวิสุทธิ์ กังขาวิตรณวิสุทธิ์ มรรคามรรคญาณทัสสนวิสุทธิ จนได้ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิและญาณทัสสนวิสุทธิ ตามลำดับ ซึ่งเป็นขั้นตอนของการบรรลุธรรม........ 3.หิริ- คือ ความละอายต่อบาป และ 4.โอตตัปปะ- คือ ความเกรงกลัวต่อบาป ก็คือ คุณสมบัติทางธรรมของผู้มีศีลบริสุทธิ์ ทำให้มีความละอายและเกรงกลัวที่จะทำบาป เพราะรู้ว่า การทำบาป คือ การทำกรรมชั่ว ย่อมมีผลตอบแทนแก่ผู้กระทำในทางชั่วเช่นเดียวกัน........ พุทธจักร ( buddhajakkra@hotmail.com ) 5.สุตะ-คือ การได้ยินได้ฟังแต่ในสิ่งที่ถูกต้องดีงาม ผู้ปฏิบัติธรรม ย่อมมีศีลทางวาจาบริสุทธิ์ ไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดเพ้อเจ้อ และไม่พูดคำหยาบอยู่แล้ว ยังมีการบรรยายธรรม สนทนาธรรม การโต้ตอบปุจฉาวิสัชนาธรรมกัน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งดีงาม ก่อให้เกิดสุตมยปัญญาและจินตามยปัญญาทั้งสิ้น ซึ่งเมื่อนำไปปฏิบัติ ภาวนามยปัญญา ย่อมเกิดตามมา สมประสงค์ของผู้ปฏิบัติธรรม 6.จาคะ-คือ การให้ทาน คือ มีการเสียสละทรัพย์นอกตนและในตน ให้ผู้อื่นด้วยจิตเมตตากรุณา จาคะที่สำคัญคือ อภัยทาน ได้แก่การงดโทษ โกรธ พยาบาทที่มีต่อผู้อื่น ท่านว่า ถ้าสามารถภาวนาจนเกิดอภัยทานได้ ก็จะได้ผลคือ อริยมรรค คือ บรรลุธรรมได้ 7.ปัญญา-ความรู้วิเศษ คือ ภาวนามยปัญญาขั้นสูง 4 ขั้น ได้แก่ โสดาบัน สกิทาคา อนาคาและอรหันต์........ พุทธะปัญโญ ( buddhapanyo@hotmail.com ) อริยทรัพย์ อริยทรัพย์ หมายถึงอะไรบ้างครับ.... อดีตนายพล อริยปัญโญ(Ariyapanyo@hotmail.com) อริยทรัพย์ คือ ทรัพย์ภายใน เป็นอาภรณ์เครื่องนุ่งห่ม เป็นรัศมีประจำกาย เป็นสมบัติภายในติดตัวไปตลอดทุกภพทุกชาติ เกิดชาติใดก็เป็นนักปราชญ์ ผู้รู้ตลอด ใครเอาไปไม่ได้ โลกไม่สามารถกลืนกินได้ เป็นความเจริญที่ไม่มีเสื่อมเหมือนความดี ส่วนความชั่ว คือเจริญแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นครับ..... ทรัพย์ ภายในมี7ประการคือ1.ศีล2.ฌาน(ความสงบ))3.เนกขัมมะ(สันโดษ)4.ญาณ(ปัญญา)5.สมา ธิ(จิตตั้งมั่น)6.วิริยะ(ความเพียร)7.ทาน(การให้)..... สรุปอริยทรัพย์คือสมบัติแห่งพระอริยเจ้า เป็นอริยปัญญาครับติดตามตัวไปตลอดทุกภพทุกชาติ..... อริยทรัพย์-แสงทิพย์อริยธรรม อริยทรัพย์คือทรัพย์ภายในแต่ละบุคคลเป็นทรัพย์เฉพาะตัวใครตัวมัน เป็นทรัพย์ที่น้ำไม่ท่วม โจรปล้นไม่ได้ ใครแย่งไปไม่ได้ ไฟไม่ไหม้ เป็นทรัพย์ที่คงทนติดตัวไปทุกชาติทุกภพจนกว่าจะไปสุดสิ้นที่พระนิพพาน ..... ผ ู้รู้ ผู้ฉลาดจริงจึงหาหนทางเปลี่ยนทรัพย์สินต่างๆให้เป็นอริยทรัพย์ ด้วยการทำบุญ ทำกุศล ทำทาน สร้างสมบารมี เป็นเสมือนการสะสมเบียงกรังพร้อมสำหรับเดินทางไกลต่อไปเบื้องหน้า..... อ ันวิชาความรู้ วิชาชีพก็เป็นเพียงเครื่องมือหาเลี้ยงชีพในชาติปัจจุบันเท่านั้นเอง ไม่จีรังยั่งยืน แต่อริยทรัพย์ 7 ประการดังกล่าวแล้วไม่มีเสื่อม ไม่มีสูญตลอดกาลครับ....... ล่าสุด มีแสงทิพย์อริยธรรม ส่งลงมาจากแดนนิพพานมาช่วยคนดีในโลกมนุษย์ยามกลียุคนี้ ให้อยู่ได้ ไม่ลำบากมากนัก ยกจิตขึ้นสู่อริชน มุ่งสู่มรรค-ผล-นิพพานต่อไป..... สนใจเข้าไปศึกษาเพิ่มเติมได้ที่ www.buddhapoem.comwww.buddha-dhamma.com www.sangthip.com www.dhammapratarnporn.com พุทธญาณ แสงทิพย์ BuddhayanSangthip@www.com |
| ||
ที่มา http://weblog.manager.co.th/publichome/myprecious/ |
| ||
ที่มา http://weblog.manager.co.th/publichome/myprecious/ |
ในโลกนี้ มีแต่สิ่งหลอกลวงมากมาย
หลอกลวง ลวงหลอก โกหกเพื่อเอาตัวรอด
เพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย
เพราะความเข้าใจของคนเรานั้น ไม่เหมือนกัน
การรับรู้ที่ต่างกัน
ปัญหาหลายอย่างจึงเกิดขึ้นจากความไม่เข้าใจตรงกัน
บางคนได้รับข้อมูลที่เป็นเท็จ ผิดพลาด คลาดเคลื่อน และเชื่อมั่นว่า ข้อมูลที่รับรู้เป็นเรื่องจริง
ต่างคนต่างมีศักดิ์ศรี
ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี
ทั้งๆที่มันกินไม่ได้เหมือนข้าว
ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน จึงดูท่าจะแก้ไขกันยากจริงๆ
ทั้งๆที่หลายปัญหา สาเหตุนั้นเล็กนิดเดียว
ความจริง จะแก้ไขปัญหาทุกอย่าง
และทุกอย่างจะยุติได้ด้วยความจริง
ความตายเพราะ สิ้นอายุความตายเพราะ สิ้นกรรมตายเพราะสิ้นอายุและสิ้นกรรมทั้งสองตายเพราะประสบอุปัทวเหตุ โดยอายุและกรรมยังไม่สิ้น 
ชีวิตสัตว์ทั้งหลายเหมือนดวงประทีปที่จุดไว้ ต้องดับลงคือสิ้นชีวิตโดยหมดอายุขัย ก็เหมือนดวงประทีปดับลงเพราะ 'ไส้หมด' แต่ 'น้ำมันยังอยู่'ผู้ที่สิ้นชีวิตลงโดยหมดกรรมก็เหมือนประทีปดับลงเพราะ 'น้ำมันหมด' แต่ 'ไส้ยังอยู่'ผู้ที่สิ้นชีวิตลงโดยหมดทั้งอายุและกรรมก็เหมือนประทีปดับลง เนื่องจาก 'ทั้งไส้และน้ำมันหมด' ทั้งสองอย่างผู้ที่สิ้นชีวิตลงโดยประสบอุปัทวเหตุต่างๆ นั้น ก็เหมือนดวงประทีปดับลง เนื่องจาก 'ถูกลมพัด หรือถูกเป่าให้ดับ' โดยที่ 'ไส้และน้ำมันยังอยู่'
ตายเพราะสิ้นอายุตายเพราะสิ้นกรรมตายเพราะสิ้นสุดแห่งอายุและกรรมทั้งสองการตายเพราะประสบอุปัทวเหตุ โดยอายุและกรรมยังไม่สิ้น
