กึ๊งก่องง..กึ๊งก่องง..
ผูกคอท่องทุกที่ไป
กึ๊งก่องง..กึ๊งก่องง..
คล้องไว้กันหลงไปดง ไหน
กระทั่งเพลงพื้นๆจังหวะหัวใจ
ยังเปลี่ยนเพี้ยนไปเป็นกึ๊งก่อง
ก่องง..กึ๊งก่องงง..
(ฟังสิ)
ฉันมีเจ้าของหัวใจ
ก่องง.. กึ๊ง ก่องงง..
(ฟังสิ)
ท่านเซนต์วาเลนไทน์
วุฒาภรณ์
ไร้คำพิศวาสจนหยาดหยด
มาหลั่งรดหัวใจปีใหม่นี้
มองรอบข้าง ด่างดำถูกย่ำยี
ล้วนแต่มีทุกข์แน่นเต็มแผ่นดิน
จะขอพรที่ไหนจากในหล้า
จะวอนฟ้าชั้นไหนก็ไม่สิ้น
จะวอนเทพตนใดให้ได้ยิน
จะดีดดิ้นกี่ครั้งยั้งจะพอ
หากว่าตนไม่กลัวฝ่าขวากหนาม
หากว่าตนเดินตามแต่ร้องขอ
หากว่าตนงอเท้าเฝ้าคอยรอ
หากว่าตน งอนง้อรอปราณี
ย่อมต้องกล้าสืบสานการต่อสู้
ย่อมจะรู้แนวทางสร้างศักดิ์ศรี
ย่อมต้องสู้ความชั่วด้วยความดี
ย่อมต้องมีเหตุผล ช่วยดลใจ
จึงย่อมอยู่บนโลกคลายโศกสิ้น
จึงโบยบินด้วยฝันอันยิ่งใหญ่
จึงเสรีความคิดวิจิตรไกล
จึงสมพรปีใหม่มดังใจคิด
สายธารสิโป
คมเลนส์
ประวัติศาสตร์อาจมีในหลายด้าน
แต่คนที่ทำงานไม่เคยจะเอ่ยออกนาม
คนที่แบกหามลุยน้ำลุยโคลนคนที่สรรค์สร้าง
จากป่าเป็นเมืองรุ่งเรืองงามเพียงเวียงวัง
ด้วยเลือดด้วยเนื้อของคนทำทาง
ถางทาง ตั้งต้นให้คนต่อไป
จากป่าเปลี่ยวเที่ยวไปในทุกถิ่น
ดังโบกโบยบินพื้นดินเป็นถิ่นอาศัย
หนาวเหน็บเจ็บใจภัยร้ายนานาชีวาว้าเหว่
เช้าค่ำจำเจเร่ไปให้คนเดินตาม
ทุกย่างก้าวเขาเหมือนเงาเรืองราม
ฝังนามฝังร่างอยู่กลางแผ่นดิน
"เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
บริสุทธิ์มาจุติ ตกน้ำผลิพราวหยดใส
กลั่นทิพย์จากทิวไพร ค่อยรวม ไหลเป็นสายริน
รินหลั่งพื้นฝั่งผา เลี้ยวเลาะมาลัดซอกหิน
สูงส่งโรยลงดิน เป็นน้ำตกอุทกธาร
ต้นธารแห่งชีวิต แนบสถิตวนาศาสนติ์
ซึมซับดับกันดาร ชอุ่มอุ้มพุ่มรากใบ
สัตว์ป่าก็ผาสุก มีร่มรุกข์ร่วมอาศัย
ฉ่ำชื้นทั้งผืนไพร ในลำนำลเนาธาร
จิระนันท์ พิตรปรีชา
รู้อยู่และรู้ทำ
คือหลักค้ำประกันคน
ไม่รวยและไม่จน
แต่อยู่ได้ สบายดี
เหล่าใดไม่รู้อยู่
ไม่รู้ทำตามควรมี
เหล่านั้นแหละทันที
จะทุกข์ยากระยำเยิน
ตัวอย่างฝรั่งมี
นิวซีแลนด์ที่จำเริญ
กีวีกับแอปเปิ้ล
แลขนแกะคือกิจการ
ขายได้กำไรดี
มีมูลค่ามหาศาล
ประชากรแค่สามล้าน
เป็นอยู่สุขสราญรมย์
สังเวชประเทศเรา
เหมือนเมามายอยู่งายงม
ยกย่
องนิยมชม
แต่ชาติอื่นทุกคืนวัน
ทุเรียนเงาะมังคุด
ละมุดส้ม มะยมมะดัน
อกร่องมะม่วงมัน
สัปปะรดแลส้มโอ
ยังเหลือหลากอยู่อักโข
รัฐมนตรีรัฐมนโท
ค้าขายไม่เคยเป็น
จึงเป็น รองเป็นเบี้ยล่าง
กินพลางโกงกันพลาง
ไม่รู้อยู่ไม่รู้ทำ!!
"เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์"
เหนี่ยวแรงจ้วงพายในสายน้ำ
วาดซ้ำนำส่งให้ตรงที่
เรี่ยว แรงแข็งขันมานานปี
บัดนี้อ่อนล้าชราลง
สองมือถือพายไม่ถนัด
จ้วงขัดวาดขืนฝืนแรงส่ง
เรือน้อยลอยขวางคว้างเป็นวง
ไม่เบน หัวตรงยังปลายทาง
ค่อยค่อยลอยลำในน้ำนิ่ง
อ้อยอิ่งขวาบ่ายเบนซ้ายบ้าง
โรงแรงฝีพายแทบวายวาง
ยายชราฝ้าฟางยังพายเรือ
เย็นเยือกน้ำค้างจนคางสั่น
ตะวันเผาไหม้ยายมิเบื่อ
ดึกดื่นเพียงใดยายเอื้อเฟื้อ
ร้อนเหลือส่งคนข้ามสองฝั่งคลอง
อวลกลิ่นอายครำ ของน้ำเน่า
กับลำนำเก่าการลอยล่อง
เสียงเหรียญฟังเล่นเป็นทำนอง
เสียงท้องหลานนั่นสำคัญนัก
ดึกแล้วเด็กน้อยจึงผล็อย หลับ
ยายขยับเนื้ออุ่นให้หนุนตัก
"โอละเห่ เปลไม่มีนี่หลานรัก
นอนพักกับยายไม่ต้องกลัว
โตขึ้นจะให้ได้ศึกษา
เป็นมหาบัณฑิต ไม่คิดชั่ว
ไม่ดีอย่าได้ไปเมามัว
เลี้ยงตัวเลี้ยงยายในทางดี
จะพายเรือน้อยคอยเลี้ยงเจ้า
เก็บเอาเงินทองให้ถ้วนถี่"
แล้วเอื้อมหยิบ ขันในทันที
นับดีดียังได้ไม่ถึงร้อย
..เบิ่งฟ้า..ปรายฝัน..ใช่วันเก่า
เวิ้งว้างบางเบายายเหงาหงอย
วาบจิตตอกย้ำ-คำหลานน้อย
" ถ้าพลอยยายตายไปใครจะเลี้ยง"
***
วันนี้ น้ำคำดำกว่าเก่า
คลองเน่าวาดพายไม่อาจเลี่ยง
เด็กน้อยจ้วงพายจนไหล่เอียง
แว่ว เสียงจากยายไม่มีแล้ว...
วิกรมาทิตย์
ภูผาผงาด ชวนตระหนก
อุทยานยะเยือก สะทกสั่น
แมงกวี ถวิลถึงเพลงพระจันทร์
บอบบางกระสันกับทุกอ่อนไหว
เหินห่างกับสงครามนอกอุทยาน
ทุกดอกไม้จึงแย้มบานอยู่สดใส
นานนานที ค่อยมีโจรขโมยลูกไม้
เด็ดลูกไปต้นเต็มสวนยังอยู่ยืน
วันต่อไปลูกไม้ในมือขโมยจะพร่างพันธุ์
เป็นสวนขวัญแผ่ขยายหลายสิบหมื่น
ถึงไร้คนถนอมปลอบปลุกทุกวันคืน
ไม้จะตื่นค่อยเติบเองในมิช้า
เพ้ย..นักสู้ผู้คมดาบคดงอ
อย่าฟูมฟายวอนขอแทนผองข้า
สงครามใหญ่ในมหานัครา
ทำรสชาติลูกไม้ปร่าหรือไม่เลย
ไม้หนึ่ง ก.กุนที
| ทำบุญต้องเบาใจ | มีมากได้ถึงสิบทาง |
| ทำทานนั้นหนึ่งอย่าง | มิบังคับนับเต็ม ใจ |
| ศีลมีรักษามั่น | ภาวนานั้นมีเรื่อยไป |
| เป็นบุญบ่มในใจ | แจ่มใสดีมีค่าคุณ |
| อ่อนน้อมถ่อมตนควร | เคารพล้วนละเคือง ขุ่น |
| ขวนขวายงานเกื้อกูล | แผ่ผลบุญกุศลทำ |
| อนุโมทนาบุญ | ฟังธรรมคุ้นเคยประจำ |
| ทำทานด้วยให้ธรรม | คำชี้นำประโยชน์ มี |
| ความเห็นถูกตรงธรรม | เชื่อผลกรรมทำทวี |
| สิบอย่างบุญแบบนี้ | กิริยาน่าทำกัน. |
