บันทึกรักจากชายคนหนึ่ง : หงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจที่อยากอยู่เงียบๆกันสองคน

หลายครั้งที่ความเข้าใจไม่ตรงกัน
ทั้งๆที่หัวใจเดียวกัน

ชายคนหนึ่ง รับรู้ว่า เธอเครียดจากที่ทำงานจนต้องลาหยุดมาที่บ้านเกิด
เขาก็เคลียร์เวลา มาอยู่ใกล้ๆเธอแทบจะทุกวัน
เธอหยุด 5 วัน เขาอยู่กับเธอ 4 วัน
วันแรกพาไปเที่ยวชมงานขบวนแห่บุญบั้งไฟ
วันที่สอง ไปอยู่เป็นเพื่อนทำบุญกับรุ่นพี่ที่สนิทสนมคุ้นเคยกับเธอ
วันที่สาม พาเธอแวะไปเยี่ยมรุ่นพี่ที่ห้องทำงานสนับสนุนนิสิตพิการ
วันที่ 4 อยู่กับเธอราวๆ 4 ชั่วโมง ก่อนส่งเธอขึ้นรถเดินทางกลับไปทำงาน

สองวันแรก เธออารมณ์ดี
แต่สองวันหลัง เธอหงุดหงิดมากๆ เมื่อเวลาเหลือน้อยลง
เวลาที่จะอยู่ด้วยกัน สองต่อสอง
ทำให้เธอหงุดหงิด ไม่พอใจที่เขาช่างไม่รู้ใจเธอบ้างเลย

แต่ชายคนหนึ่ง อยากให้เธอใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
ในแต่ละวัน ได้สัมผัสกับหลายสิ่ง หลายรสชาติ หลายบรรยากาศ
บรรยากาศที่หลากหลาย ทั้งสถานที่ เหตุการณ์ แต่ละอย่างย่อมเกิดความทรงจำระหว่างกันมากมาย

ในช่วงเวลาที่ชายคนหนึ่งอยู่กับเธอ เขาอยากสัมผัสกับความมีชีวิตชีวาของตัวเธอ
นั่นคือเสน่ห์ที่หลากหลาย เมื่อเธอได้พบกับคนที่รู้จักคุ้นเคย
มีการแสดงออกที่ต่างกันไป
สิ่งนี้ ทำให้เขารักเธอ

ในบางเวลา เธอก็ใจร้อน หงุดหงิดเหลือเกิน
เมื่อได้รู้จักและสัมผัสกับหลายสิ่ง หลายบรรยากาศของเธอ
ชายคนหนึ่งรู้สึกน้อยใจเหมือนกัน
กับคนรู้จักคนอื่นๆ เธอมักจะพูดจาดีๆ รักษามารยาทที่งดงาม ถนอมน้ำใจเสมอ
แต่กับเขา...คนที่รักเธอ
มีหลายครั้งที่เธอพูดจาต่อว่าแรงๆ
จากการมาพบเธอล่าช้า หรือพาเธอไปพบคนอื่นๆมากมาย
ทั้งๆที่เธออยากมีเวลาอยู่กับเขาสองต่อสองเท่านั้น


เขาพยายามที่จะดูแล ถนอมหัวใจของเธอ แม้จะพบกับอุปสรรค พบกับความล่าช้าในการเดินทางมาบ้าง
แต่จุดหมายอยู่ที่เจอเธอ..

แต่ดูเหมือนเธอจะคิดต่างจากเขาในจุดนี้
ในบางจังหวะเวลา เมื่อเธอเกิดไม่พอใจ เธอจะต่อว่า พูดแรงๆใส่เขาหลายครั้ง
บางจังหวะ เมื่อไม่พอใจ ก็ชะงักไป และวางสายโทรศัพท์ แอบไปร้องไห้ เสียใจ น้อยใจ คิดมาก
ในบางจังหวะ ที่เขาเครียด แต่หากไม่รับโทรศัพท์จากเธอ เธอจะไม่พอใจอีก
ต้องรับโทรศัพท์ ทั้งที่ไม่อยากจะรับ เพราะเกรงจะรักษาจิตใจให้สงบนิ่ง ไม่ให้ความเครียดหลุดออกมาได้
แต่ชายคนหนึ่ง เป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ใช่บุคคลพิเศษที่มีคุณธรรมสูงส่ง หรือดีเลิสประเสริฐแต่อย่างใด
เป็นคนที่มีรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนคนทั่วไป
แต่จะควบคุมการแสดงออกที่ไม่สมควรหรือไม่ อยู่ที่แต่ละคน

ชายคนหนึ่งกังขาเช่นกัน
ทำไมกับคนรู้จักคนอื่นๆ ถึงได้พูดจา รักษาน้ำใจได้ตลอด
แต่กับ เขา คนที่เธอบอกว่า รัก
ทำไมในบางเวลา จึงมักจะพูดจาทำร้ายจิตใจ
หรือเธอเกิดน้อยใจ ไม่พอใจเสียเฉยๆ....

เขาไม่รู้จะทำอย่างไรที่จะทำให้เธอพูดดี แสดงออกแต่สิ่งที่ดีๆกับคนที่เธอบอกว่ารักเช่นคนพิเศษ
แต่กับเพื่อน คนรู้จักทั่วไป
หลายครั้ง การแสดงออก คำพูดและการรักษาน้ำใจ ดูเหมือนเธอจะแสดงออกดีกว่า กับคนที่เธอรัก....
...ในยามที่เธอหงุดหงิด ไม่พอใจเสียอีก...

ชายคนหนึ่งได้แต่เก็บกดเอาไว้ใจใน เพราะไม่อยากให้เธอไม่สบายใจกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา
ได้แต่บอกว่า ไม่เป็นไรหรอก
ทั้งๆที่ความจริงกลับตรงกันข้าม

ทำไมนะ คนที่รักกัน ต้องทำร้ายจิตใจกันบ่อยๆครั้ง
หรือความรัก คือ การดูและทำดีต่อกัน สลับกับการทำร้ายกันไปเรื่อยๆเช่นนี้...
สลับกันไปอย่างไม่รู้จบ ????

ต่อยอดความฝันให้สุดๆ แด่ 40 ปี วิทยากร เชียงกูล (ตอน 1)

คุณน้อย ลิขิต ที่ติดตาม blog คนจุดตะเกียงแห่งนี้อยู่บ่อยๆ หลังจากที่ได้อ่านบันทึกที่เกี่ยวกับแฟนพันธุ์แท้ วิทยากร เชียงกูล จนถึงการได้พบกับนักเขียนในดวงใจ ซึ่งมีคลิปวิดีโอและภาพถ่ายมาให้ชมแล้วนั้น

คุณน้อย ได้แสดงความคิดเห็นในแบบคนรุ่นใหม่กับคนจุดตะเกียงดังนี้
"40 ปี วิทยากร เชียงกูลทั้งที น่าจะทำอะไรให้กับนักเขียนในดวงใจนะครับ และบรรดาแฟนพันธุ์แท้ของวิทยากร เชียงกูล คงอยากที่จะมีส่วนร่วมในส่วนนี้ด้วย แต่ไม่รู้ว่าจะติดต่อ จะรวมกลุ่มได้อย่างไร"

"น่าจะ ให้คุณนิด เป็นผู้ประสานให้เกิดการรวมกลุ่ม เป็นชมรมนักอ่านผลงานของวิทยากร เชียงกูล หรือชื่ออื่นที่เหมาะสม แล้วสร้างเวบไซต์ หรือ blog หรือกระดานข่าวเป็นที่ติดต่อสื่อสารระหว่างสมาชิกในกลุ่ม สำหรับคนรักวิทยากร เชียงกูลโดยเฉพาะ ถ้าทำแบบนี้ น่าจะรวบรวมแฟนผลงานของวิทยากร ได้มากขึ้น"

"ถ้ารวมกลุ่มได้แ ล้ว ก็นัดพบกัน นัดกินข้าวกับวิทยากร เชียงกูล เหมือนกับกลุ่มแฟนคลับของดารานักร้องอื่นๆ ซึ่งแบบนี้จะเหนียวแน่นกันมากๆ"

(ยังมีต่อนะครับ)

ความประทับใจที่เขียนออกมาอย่างไม่เต็มที่ ของแฟนพันธุ์แท้วิทยากร เชียงกูล

คุณนิดได้มีโอกาสได้พบกับวิทยากร เชียงกูล และเขียนบันทึกความประทับใจของเธอ หลังจากเวลาผ่านไปแล้ว กว่า 1 สัปดาห์ ทำให้เธอสามารถที่จะเขียนความรู้สึกประทับใจได้ในระดับหนึ่ง

ทั้งๆที่เธอมีความประทับใจจากการที่ได้พบกับ วิทยากร เชียงกูลเป็นครั้งแรกในชีวิตอย่างมากมาย
แต่เมื่อกลับมาถึงที่ทำงาน พบกับงานมากมายที่รออยู่ จนเวลาล่วงเลยมาหลายวัน
จึงมีโอกาสที่จะได้เขียนบันทึกที่อยากจะเขียน

"ฉันจึงมาหาความหมาย" กับคำตอบที่รอคอย...
http://gotoknow.org/blog/Myself/100422


ในตอนที่เธอได้พบกับวิทยากร เชียงกูล เธอทั้งพูดคุย ซักถามหลายอย่าง แต่เธอก็ยอมรับว่า ยังคุยได้ไม่เต็มที่อย่างที่หัวใจอยากจะคุยด้วย

เพราะความตื่นเต้นที่ได้พบกับสุดยอดนักเขียนในดวงใจเป็นครั้งแรก และเกิดความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ก่อนหน้าที่จะได้พบตัวจริงของนักเขียนในดวงใจ คุณนิดยังทำตัวไม่ค่อยจะถูก ไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมตัวอย่างไร
จะพูด จะคุยอย่างไรดี

แต่เมื่อได้ตัวจริงของวิทยากร เชียงกูล ทุกอย่างดำเนินไปอย่างอัตโนมัติ เวลา 90 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากลาจาก อ.วิทยากรในบ่ายวันนั้น เธอรู้สึกประทับใจหลายอย่าง
อยากมีโอกาสได้พบกับท่านอีกครั้ง ซึงจะเตรียมตัวให้ดี และพูดคุย แลกเปลี่ยนกับท่านให้สมใจอยาก

แม้ว่า บันทึกที่เขียนออกมา อาจจะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น
ในช่วงที่เธอได้คุยกับ อ.วิทยากร เชียงกูล เธอยอมรับว่า เธอเขียนไม่ค่อยเก่ง อ.วิทยากรจึงให้คำแนะนำว่า ต้องหัดเขียนบ่อยๆ แล้วคุณจะเขียนได้เก่ง เขียนได้คล่องเอง

เมื่อคุณนิด อยากจะเขียนบันทึกความประทับใจ เมื่อได้เขียนจริงๆแล้ว เขียนออกมาได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น
แม้แต่การพูดคุย ก็ยังพูดคุยได้ยังไม่เต็มที่อย่างที่อยากจะคุย

แบบนี้ย่อมที่จะต้องฝึกฝนตนเอง ในการเขียนถ่ายทอดสิ่งที่คิดให้ออกมาได้อย่างที่ใจอยากจะถ่ายทอด
เหมือนอย่างสุดยอดนักเขียนในดวงใจ "วิทยากร เชียงกูล" แล้วล่ะครับ