ของแถม

คำถาม - "อะไรเอ่ย มีแต่มากขึ้นไม่มีน้อยลง?"

คำตอบ - "อายุ"


* * *

ถ้าพี่ขอน้องแต่งงาน น้องจะตอบยังไงเอ่ย?

น้องคงไม่ตอบหรอกค่ะ เพราะไม่สามารถพูดกับหัวเราะได้ในเวลาเดียวกันค่ะ


* * *

พรุ่งนี้ถ้าต้องการให้คนธรรมะธรรโมหัวเราะ จงเล่าเรื่องเดอร์ตี้โจ๊กให้เขาฟังเสียแต่วันนี้


* * *

"ผู้หญิงชุดแดงที่นั่งโต๊ะข้างๆ เราท่าทางฉลาดน่าดู"

"ข้ารู้แล้ว- เพราะเจ้าหล่อนก็ไม่เคยชม้ายตามองข้าเหมือนกัน"


* * *

สุษาภิต- คนยากไร้ย่อมไร้พักผ่อน


โดย พล.ต. เลิศ กำแหงฤทธิ์รงค์
ตุลาคม พ.ศ. 2540

สีโฆษก

"ในแต่ละสมัย รัฐบาลจะตั้งโฆษกมาเพื่อคอยแถลงหรือประกาศข่าวแทนรัฐบาล เพื่อเป็นการจำโฆษกง่ายๆ ก็ตั้งฉายากันเอาเองเป็นอันว่ารู้จักกันทั่ว" ครูสังคมบรรยายให้นักเรียนเข้าใจ

ครู - "ทำไมเขาเรียกนายไตรรงค์ว่า โฆษก 3 สี ประกอบตอบครูหน่อย"

ประกอบ - " ไตรแปลว่า สามครับ รงค์แปลว่าสีครับ รวมกันก็สามสีครับ"

ครู - "เออเก่ง นั่งลง...เอ้า สุเมธ แล้วนายมีชัยล่ะ ทำไมเขาถึงเรียกกัน 7 สี"

สุเมธ - "มีชัยขายถุงยางอนามัย 7 สีครับ"

ครู - "ถูกต้อง แล้วลดาวัลดิ์ล่ะ ประคองเธอว่ามีกี่สี"

ประคอง - "สองสีครับครู"

ครู - "เธอรู้ได้ไง"

ประคอง - "วงสีวงครับครู"


จากทมิฬ
มกราคม พ.ศ. 2535

สวรรค์ไม่แฟร์

คุณมงคล กับคุณกำแหง สองเกลอผู้มีความแตกต่างราวกับขาว-ดำ คุณมงคลนั้นถือศีล 5 ตลอดชีวิต ในขณะที่คุณกำแหงพัวพันกับอบายมุขทุกรูปแบบ

ทั้งคู่มีอันมาถึงจุดจบพร้อมๆกัน คุณมงคลได้ขึ้นสวรรค์ไปตามวิถี ในขณะที่คุณกำแหงถูกพาไปลงนรก

แต่ที่นรกนั้น คุณกำแหงพบว่ามันสบายกว่าที่คิด ทุกๆวัน คุณกำแหงจะตื่นขึ้นมาทำงานวันละ 3 ชั่วโมงเท่านั้น เวลาที่เหลือก็นอนเล่นตีพุงได้สบาย

วันหนึ่งขณะว่างงาน เลยนึกถึงคุณมงคลขึ้นมาได้ คุณกำแหงเลยหมุนโทรศัพท์ถึงคุณมงคลบนสวรรค์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

คุณมงคลรำพันมาตามสายโทรศัพท์ว่า

"กันเหนื่อยเหลือเกินแล้วพวก ทุกเช้าต้องส่งพระอาทิตย์ขึ้นฟ้า เย็นก็ต้องคอยดึงลงมา แล้วโยนดาวขึ้นไปแทน ต้องจัดการให้เมฆลอยฟ้า เทน้ำลงไปให้เป็นฝน งานแบบนี้ไม่มีเวลาหยุดพักเลย เหนื่อยจนจะขาดใจอยู่แล้ว

คุณกำแหงได้ฟังเพื่อนบ่นเช่นนั้น เลยถามเพื่อนไปว่า

"งานมากมายขนาดนี้ แกทำอยู่คนเดียวหรือ"

"ก็ไม่เชิงหรอกเพื่อน แต่บนสวรรค์มีคนอยู่เพียง 2 คนเท่านั้น " คุณมงคลตอบคำถามที่คุณกำแหงได้ยินแล้วดีใจที่ได้อยู่ในนรกที่เนืองแน่นไป ด้วยผู้คน


จาก นรกเจ๋งกว่า
มกราคม พ.ศ. 2535

ปากหอย-ปากปู

"เห็นลูกชายยายศรีหรือยัง หน้าแกเหมือนปู่ไม่มีผิด"

"เห็นไหมล่ะ ฉันเคยบอกแล้วว่ายายนี่น่ะ ไวไฟ ดูซิพ่อผัวแท้ๆยังไม่เว้นเลย"


จาก อนุรักษ์
มกราคม พ.ศ. 2535

หมดทาง

เลขา 1 - "ฉันว่าฉันลาออกจากบริษัทดีกว่า เพราะดูๆแล้ว ฉันไม่มีอนาคตเลย"

เลขา 2 - "อ้าว! ทำไมล่ะ สถานการณ์มันแย่มากเลยรึไง"

เลขา 1- "ยอดแย่เลยล่ะ เพราะเจ้านายฉันเขาแต่งงานแล้ว แถมยังมีอนุภรรยาเรียบร้อยแล้วซะอีก แบบนี้ฉันจะหวังอะไรได้อีกล่ะ"


จาก นอร์ติลุส
มกราคม พ.ศ. 2535

รอบคอบกว่า

สมบัติกับสมภพกำลังจะลงจากรถเมล์เข้าบริษัท ก็ปรากฏว่าฝนเริ่มตกพอดี สมบัติพกร่มมา จึงกางร่มกับตัวเองให้สมภพแล้วลงจากรถเมล์ด้วยกัน เมื่อถึงบริษัทแล้วสมบัติก็คุยว่า

"เมียผมนี่รอบคอบจริงๆ เมื่อเช้านี้เธอมองดูท้องฟ้าแล้วบอกว่าฝนต้องตกแน่ๆ เลยให้ผมพกร่มมาด้วย เราทั้งคู่ถึงไม่เปียกไง"

"สู้เมียผมไม่ได้หรอก" สมภพคุยตอบ "เพราะเมื่อเช้านี้เหล่อนก็เห็นว่าฝนจะตกเหมือนกัน แต่หล่อนบอกผมว่าผมไม่ต้องเตรียมร่มไปหรอก เพราะยังไงๆ คุณสมบัติก็ต้องเอาร่มมาด้วยอยู่แล้ว"


จาก คันทวน

มกราคม พ.ศ. 2535

น้ำผลไม้

นักเรียนชายในโรงเรียนประจำแห่งหนึ่ง ขอจัดงานเลี้ยงในหอพัก ครูผู้คุมหอก็อนุญาต โดยห้ามนำเหล้ามาดื่มด้วย ซึ่งนักเรียนก็รับปากเป็นอันดี แต่พอถึงวันงานเข้าจริงๆ ปรากฏว่าเหล่านักเรียนต่างก็เมามายเป็นการใหญ่ ครูจึงถามว่า

"ทำไมพวกเธอผ่าฝืนเอาเหล้าเข้ามากินหา!"

"พวกเราไม่ได้กินเหล้าสักหยดเลยนะครับ" นักเรียนเอ่ยแก้ตัว "ที่เรากินก็แค่น้ำองุ่น น้ำสตรอเบอรี่ และน้ำอ้อย แต่พวกเราคงทิ้งมันไว้นานไปหน่อย น้ำองุ่นก็เลยกลายเป็นแชมเปญ น้ำสตรอเบอรี่กลายเป็นไวน์ และน้ำอ้อยกลายเป็นรัมไปแล้วน่ะครับ"


จาก คันทวน
มกราคม พ.ศ. 2535

หนาวจริงๆ

เซอร์มิสถูกส่งไปเมืองๆหนึ่งของไซบีเรีย พอไปอยู่ได้สามเดือน เขาก็โทรศัพท์กลับไปบ่นให้ไคเชน เพื่อนที่มอสโกฟังว่า

"ที่นี่หนาวจริงๆว่ะ ขนาดว่าทุกบ้านที่มีไฟฟ้าใช้ จะต้องเปิดประตูตู้เย็นทิ้งไว้ แล้วทุกคนในครอบครัวก็ไปนั่งสุมกันหน้าตู้นั่นแหละ"

"อะไรกัน! แกพูดผิดรึเปล่า ทำไมทุกคนต้องไปนั่งสุมกันเพื่อรับไปเย็นจากตู้เย็น ถ้าอากาศหนาวจัดอยู่แล้วน่ะ" ไคเชนถาม

"ก็เพราะว่าอากาศหนาวจัดจริงๆน่ะสิ" เซอร์มิสอธิบาย " ตู้เย็นสำหรับเมืองของข้าก็เลยเหมือนฮีทเตอร์ให้ไออุ่นอย่างดีเลยล่ะ"


หมอราชานุกูล
มกราคม พ.ศ. 2535

ความผิดพลาด

หนุ่มฟอลล์เวย์ยืนกระสับกระส่ายรอรถไฟที่ชานชลา สองแขนโอบอุ้มทารกน้อยสองคนไว้คนละข้าง

หญิงชราผู้หนึ่งเห็นเข้าก็อดกราบเข้ามาชื่นชมความน่ารักของเด็กไม่ได้

"ชื่ออะไรล่ะคะ" หล่อนหยอกล้อกับทารก

ฟอลล์เวย์ได้แต่ยิ้ม

"ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ?" หญิงชราซักต่อ

"ไม่ทราบซิครับ" ฟอลล์เวย์กลั้นใจตอบอย่างสุภาพ

"คุณเป็นพ่อประสาอะไรกันนี่ ถึงไม่รู้ว่าลูกเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"

หล่อนเหน็บแนม "แถมยังไม่รู้ชื่อซะอีกด้วย"

"คือว่า... เออ ... ผมไม่ใช่พ่อของเด็กหรอกครับ" ฟอลล์เวย์ชี้แจง

"ผมเป็นตัวแทนจำหน่ายถุงยางอนามัย แล้วเด็กนี้....เออ.... เป็นผลจากความผิดพลาดของสินค้า ซึ่งผมต้องเอาไปแสดงเป็นหลักฐานที่โรงงานครับ"


จากสาระ
มกราคม พ.ศ. 2535