ที่มีนายอานันท์ ปันยารชุน เป็นประธาน ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
แต่งานใหม่ของนายอานันท์ 'ยาสามัญประจำชาติ'
ในฐานะประธานการปฏิรูปประเทศไทยเพิ่งจะเริ่มต้น
ทั้งการแก้ไขปัญหานิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด กับการปฏิรูปประเทศไทย
ที่จริงแล้ว เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของนักการเมือง ที่ชอบอ้างว่า
เป็นตัวแทนของประชาชน มาจากการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย
แต่กลับไม่ยอมทำงานที่ต้องทำ
เอาแต่ทำโครงการที่มีช่องทางแสวงหาประโยชน์ใส่ตัว พอเกิดปัญหาขึ้น
พวกนักการเมือง ไม่มีปัญญา และไม่มีความตั้งใจจริงที่จะแก้ไขปัญหา
ต้องโยนเผือกร้อนไปให้ คนนอก ที่ไม่เคยผ่านการเลือกตั้ง
ไม่เคยอ้างตัวเองว่า เป็นผู้แทนประชาชน อย่างนายอานันท์
เป็นผู้หาแนวทางแก้ไขปัญหา
ได้แนวทางแก้ไขปัญหาแล้ว มีหลักประกันอะไรหรือว่า นักการเมือง
และข้าราชการที่มีอำนาจ และมีหน้าที่ รับผิดชอบ โดยตรง
จะทำงานแก้ไขปัญหาตามแนวทางที่นายอานันท์ ไปแสวงหามา
ในกรณีของมาบตาพุด รัฐบาล มีเวลาเกือบสองปี ที่จะดำเนินการตาม
มาตรา 67 วรรค สอง แห่งรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 ว่าด้วย
การดำเนินโครงการขนาดใหญ่
ที่อาจมีผลกระทบต่อสิทธิและวิถีชีวิตจของประชาชนในพื้นที่
แต่นักการการเมือง ที่รับผิดชอบไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้เอกชนผู้ลงทุน
รับความเสี่ยงจากการลงทุน ที่ไม่มีความชัดเจนในเรื่องแนวทางปฏิบัติ
และปล่อยให้ประชาชน ต่อสู้เพื่อสิทธิของชุมชนด้วยตัวเอง
จนเกิดเป็นความขัดแย้งระหว่าง ภาคธุรกิจกับภาคประชาชน
อย่างไม่สมควรจะเกิดขึ้น
ในกรณีของการปฏิรูปประเทศไทย เป็นเวลาเกือบ 20 ปี
ที่นักการเมืองผลัดเปลี่ยนขึ้นกันขึ้นมาปกครอง บริหารประเทศ
โดยวิธีการให้ประชาชนหย่อนบัตรเลือกตั้ง แม้ว่า นับตั้งแต่ พ.ศ. 2530
มาจนถึงปัจจุบัน จะมีรัฐบาลที่มาจากการรัฐประหารอยู่ 2 ช่วง
แต่ก็เป็นเวลาสั้นๆ ส่วนใหญ่แล้ว
บ้านเมืองอยู่ภายใต้การจัดการของนักการเมือง ที่มาจากการเลือกตั้ง
สองทศวรรษที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงในทางบวก หรือการปฏิรูป
ที่เกิดขึ้นกับประเทศไทย มีเพียงเรื่องเดียวคือ การ ปฏิรูประบบการเงิน
ที่ทำให้สถาบันการเงินของไทย มีความมั่นคง แข็งแรง
ไม่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากวิกฤติการเงินโลกที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน
แต่พลังที่ผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนี้ มาจากภายนอก คือ
แรงกดดันของไอเอ็มเอฟ และตลาดการเงินโลก ภายหลังวิกฤติการณ์ต้มยำกุ้งในปี
2540 ไม่ได้เกิดจากรัฐบาลไทย
นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงในภาคการเงินแล้ว ประเทศไทยในรอบ 20
ปีที่ผ่านมา ที่อยู่ในมือของนักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง
เสื่อมถอยลงทุกๆด้าน ไ ม่ว่าจะเป็นโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจ
ความสามารถในการแข่งขัน การศึกษา ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน คุณธรรม
สวนทางกับ ความมั่งคั่งของนักการเมืองที่เพิ่มสูงขึ้น
และโครงสร้างอำนาจทางการเมือง ที่ผูกขาด
กระจุกตัวในเครือข่ายนักการเมืองหน้าเดิมๆมากขึ้น
ตั้งแต่การเมืองระดับท้องถิ่น ถึงระดับชาติ
เมื่อเกิดปัญหา มีความขัดแย้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเมือง
เศรษฐกิจ การลงทุน และสังคม นักการเมือง ไม่มีปัญญาแก้ปัญหาได้
ต้องให้ประชาชนแก้ปัญหาเอง หรือ เชิญคนนอก อย่างนายอานันท์
นายแพทย์ประเวศ วะสี นายคณิต ณ นคร ฯลฯ
มารับภาระที่เกิดขึ้นจากระบบการเมือง
ในกรณีของมาบตาพุด สิ่งที่คณะกรรมการ 4 ฝ่าย ได้ทำไว้คือ
การกำหนดประเภทโครงการที่อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชนอย่างร้ายแรง 18
ประเภทที่ต้องปฏิบัติตาม มาตรา 67 วรรค 2 , การกำหนดหลักเกณฑ์
แนวทางการประเมินผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม ทรัพยากรธรรมชาติ สุขภาพ
และการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน , แนวทางการจัดตั้งองค์กรอิสระ
ตามมาตรา 67 วรรค 2 เป็นผลงานที่ครบถ้วนตามภารกิจที่ได้รับมอบหมาย
ผลงานของ คณะกรรมการ 4 ฝ่าย จะเป็นแค่ เอกสารเล่มหนึ่ง
เหมือนผลงานของ คณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์ ในกรณีปัญหา 3
จังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่นายอานันท์ เคยเป็นประธาน หรือว่า
จะได้รับการนำไปปฏิบัติเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาอีก
ก็ขึ้นอยู่กับนักการเมืองที่ควบคุมนโยบาย และข้าราชการที่มีอำนาจ
หน้าที่ในการปฏิบัติ
ในกรณีของการปฏิรูปประเทศไทย แนวทางการปฏิรูปนั้น
มีหน่วยงานต่างทั้งภาครัฐ เอกชน และภาคประชาสังคม ได้ศึกษา
ทำวิจัยเอาไว้เป็นจำนวนมาก ไม่จำเป็นต้องทำงานซ้ำตั้งคณะกรรมการ
ตั้งสำนักงานขึ้นมาศึกษา หาแนวทางกันอีก ปัญหาของการปฎิรูปประเทศไทย
ไม่ได้อยู่ที่ว่า จะปฏิรูปตรงไหน อย่างไร แต่อยู่ที่ว่า เมื่อศึกษา
หาแนวทางการปฏิรูปกันได้แล้ว ก็ต้องส่งมอบแนวทางการปฏิรูป
ให้กับนักการเมืองเอาไปสานต่อ
ยี่สิบปีที่ผ่านมา ภายใต้โครงสร้างการเมืองอย่างที่เป็นอยู่
บ้านเมืองมีแต่แย่ลงๆ คงเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก ที่วันหนึ่ง
หลังจากได้รับแนวทางการปฏิรูปประเทศไทยมาจากนายอานันท์แล้ว
นักการเมืองไทยจะเปลี่ยนตัวเอง กลับตัวกลับใจ หันมาทำประโยชน์ให้ชาติ
บ้านเมือง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น