เธอคงเห็นเหมือนวันที่ฉันเห็น
กับทุกภาพทุกข์เข็ญที่เป็นของ
นาฏกรรมโศกซ้ำน้ำตานอง
ที่จับจ้องขบเข้มเต็มแผ่นดิน
วันนี้, สำนึกนั้นมันเลือนพร่า
สู่กระแสเงินตราเสียให้สิ้น
ขวากลับซ้าย,ซ้ายกลอกขวา,นั้นชาชิน
ลื่นไหลปล้อนปลิ้น-กลื่นน้ำลาย
เธอจึงไม่เห็นมันเหมือนฉันเห็น
เธอดิ้นรนเคี่ยวเข็ญแต่ซื้อขาย
เรามองคนละมุม คลุมมากมาย
เกินจักมาทักทายบนสายทาง
เป็นเพราะว่าข้าพเจ้าเข้าใจผิด
แท้จริงเราคิดไปคนละอย่าง
เธอก็เห็นสัจจะแต่ละวาง
มองเห็นแต่เร้นห่างหนีร่างไกล
เป็นเพราะว่าข้าพเจ้าเข้าใจผิด
จึงวิกลจริตแห่งยุคสมัย
เป็นเพราะเราวิปลาสประหลาดไป
หรือเพราะความจัญไรในแผ่นดิน
สันต์ธวัช ศรีคำแท้ ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น