Theขี้ฝุ่นริมทาง
วันพฤหัสบดีที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
กระบวนการเรียนรู้การเข้าสู่อาชีพช้างทำบั้งไฟ จังหวัดยโสธร
ผู้ศึกษาค้นคว้า นายชัยวิชิต ทันพรม กศ.ม. การศึกษานอกระบบ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม พ.ศ.2548
อ.ที่ปรึกษา รศ.ดร.นารีรัตน์ รักวิจิตรกุล
บทคัดย่อ
อาชีพช่างทำบั้งไฟ เป็นอาชีพที่เกี่ยวข้องกับภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงควรส่งเสริมและพัฒนาอาชีพช่างทบั้งไฟ การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษากระบวนการเรียนรู้ของช่างทำบั้งไฟ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร จากผู้ประกอบอาชีพช่างทำบั้งไฟที่มีความชำนาญและมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ ของสังคมในทางการทำบั้งไฟจำนวน 3 คน และกลุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ ที่เป็นลูกมือเข้าไปเรียนรู้กับช่างผู้มีชื่อเสียง จำนวน 3 คน ใช้วิธีการศึกษาค้นคว้าเชิงคุณภาพ กรเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาจากเอกสาร การสังเกต การสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูล การนำเสนอข้อมูลผลการศึกษาค้นคว้า ใช้การพรรณนาวิเคราะห์
ผลการศึกษาค้นพบว่า ช่างทำบั้งไฟในจังหวัดยโสธร ได้รับความรู้ถ่ายทอดมาจากบุคคลในครอบครัว กระบวนการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นในครอบครัว เกิดจากประสบการณ์ที่เห็นแบบอย่างการทำงานของผู้ใหญ่ที่เคยทำมาก่อน การสั่งสอนเป็นแบบลงมือปฏิบัติจริง ตอนแรกจะเป็นลักษณะให้ช่วยงาน ขณะที่ช่วยก็คอยให้คำแนะนำสั่งสอนเกี่ยวกับเรื่องนั้นๆ หลายครั้งหลายหนซ้ำๆ จนเกิดการเรียนรู้จนทำเป็นแล้ว จึงปล่อยให้ทำเองและจะคอยแนะนำเมื่อประสบกับปัญหาขึ้น จึงเป็นการเรียนรู้ที่ได้สัมผัสบ่อยครั้งและไดัสัมผัสจริง เกิดขึ้นอยู่ในวิถีชีวิต การเรียรู้จากแหล่งเรียนรู้ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของตนเองนั้นได้รับการถ่าย ทอดจากช่างผ็ชำนาญการโดยให้การสังเกตการปฏิบัติงาน กระบวนการทำงาน รวมทั้งสังเกตอุปกรณ์การทำงานที่มีอยู่ เมื่อพอเข้าใจในกระบวนการทำงานแล้ว จึงให้ลองปฏิบัติงานในส่วนง่ายๆก่อน จนสามารถปฏิบัติได้ครบถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วจึงปล่อยให้ทำจริงทั้งระบบ ระหว่างนี้อาจซักถามในส่วนที่ไม่เข้าใจเพื่อจะได้มีการปรับปรุง จึงถือเป็นการเรียนรู้แบบค่อยเป็นค่อยไป โดยกรอาศัยการฝึกฝนเป็นหลัก การบอกการสอนเหล่านี้จะไม่เป็นกิจจะลักษณะ พอประสบปัญหาก็บอกก็แนะนำตามโอกาส กระบวนการเรียนรู้เรื่องการทำบั้งไฟเกิดขึ้นได้ 2 วิธี คือ การเรียนรู้โดยอ้อม เป็นการเรียนรู้จากการสังเกตและจดจำลอกเลียนแบบตามที่ครอบครัวได้ทำเป็นแบบ อย่างมาปฏิบัติตาม และการเรียนรู้โดยตรงเป็นการไปเรียนรู้การทำบั้งไฟกับช่างที่มีความรู้ความ ชำนาญกับช่างทำบั้งไฟโดยเฉพาะ จากประสบการณ์และเวลาในการเรียนรู้เกี่ยวกับการทำบั้งไฟมากกว่า 10 ปี เมื่อเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับของสังคม มีผู้มาว่าจ้างให้ทำบั้งไฟ จึงมีความมั่นใจในการ ตัดสินใจประกอบอาชีพทำบั้งไฟ แรงจูงใจในการตัดสินใจประกอบอาชีพช่างทำบั้งไฟก็คือ รายได้ที่ดีคุ้มค่าเพราะถือเป็นอาชีพเสริมที่สร้างรายได้ที่ดี และทักษะการทำบั้งไฟที่ตนเองได้รับการยอมรับจากสังคม ก็เป็นปัจจัยที่ทำให้ตัดสินใจไปประกอบอาชีพช่างทำบั้งไฟ รวมทั้งความภาคภูมิใจในครอบครัวของตนเองที่ได้รับการสืบทอดเรื่องการทำบั้ง ไฟมาก่อน และภาคภูมิใจในภูมิปัญญาท้องถิ่นของตนเองที่สามารถรักษาภูมิปัญญาของท้อง ถิ่น ถือเป็นมูลเหตุทีสำคัญที่ทำให้ช่างตัดสินใจประกอบอาชีพช่างทำบั้งไฟ การถ่ายทอดการทำบั้งไฟของช่างทำบั้งไฟมีวิธีการสอนที่มีความคล้ายคลึงกัน คือ ช่างทำบั้งไฟจะใช้วิธีการสอนด้วยการสาธิต การทำให้ดูและให้ลูกศิษย์ปฏิบัติตาม การฝึกฝนทักษะและประสบการณ์ ครูจะถ่ายทอดความรู้ตามลักษณะความแตกต่างของศิษย์ เพราะแต่ละคนจะมีความสามารถ พื้นฐานความรู้จะแตกต่างกัน ฉะนั้นการฝึกฝนจึงแตกต่างกันไป การถ่ายทอดความรู้เรื่องการทำบั้งไฟจะสอนจากสิ่งที่ง่ายไปหาสิ่งที่ยากตาม ลำดับต่อเนื่องกันไปโดยปรับผ่อนให้เหมาะสมกับผู้เรียนแต่ละคน ทั้งยังเป็นการสอนจากประสบการณ์ของช่างทำบั้งไฟ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญโดยตรงอยู่แล้ว ทั้งหมดจึงเป็นการเรียนรู้ด้วยการลงมือกระทำจริง ปฏิบัติจากสถานที่จริง การประเมินผล ครูจะดูว่าศิษย์สามารถปฏิบัติได้และนำไปใช้ได้หรือไม่ กรประเมินนั้นจะประกอบด้วย การประเมินก่อนได้รับการถ่ายทอด การประเมินระหว่างถ่ายทอด และการประเมินหลังการถ่ายทอดสิ้นสุดลง เพราะการถ่ายทอดเรื่องการทำบั้งไฟนั้น เป็นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลคือครูกับศิษย์ ซึ่งต้องมีการวางเงื่อนไขต่างๆให้เกิดการยอมรับในบทบาทและสถานภาพซึ่งกันและ กัน การปฏิสัมพันธ์และความใกล้ชิดสนิทสนมรวมทั้งความพึงพอใจของครู ถ้าได้รับความไว้วางใจมากก็จะได้รับวิชาอย่างไม่ปิดบังอำพราง
โดยสรุป การส่งเสริมและพัฒนาอาชีพช่างทำบั้งไฟจะสัมพันธ์กับความนิยมในประเพณีบุญ บั้งไฟ ดังนั้นกระทรวงวัฒนธรรมควรกำหนดมาตรฐานการแข่งขันบั้งไฟ และจัดอบรมด้านการทำบั้งไฟที่ได้มาตรฐานและปลอดภัย เพื่อให้ประเพณีบุญบั้งไฟนำมาซึ่งการอนุรักษ์วัฒนธรรมที่ยั่งยืน
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การพัฒนาอัตรากำลังกลุ่มการพยาบาล โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช สุพรรณบุรี
จันทิมา ไตรทาน และธนภรณ์ กุลทัพ (2546 : 61) ได้ศึกษาปริมาณงานของหอผู้ป่วย
ในจากปริมาณเวลาที่บุคลากรพยาบาลใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมพยาบาล และประเมินความ
ต้องการบุคลากรทางการพยาบาลในการพัฒนาจัดสรรอัตรากำลังของหน่วยงานในความรับผิด
ชอบของกลุ่มการพยาบาล โดยได้ทำการศึกษาหอผู้ป่วยใน 12 หอ ประกอบด้วย อายุรกรรม 2 หอผู้ป่วยใน, ศัลยกรรมและศัลยกรรมออร์โธปิดิกส์ 5 หอผู้ป่วยใน, กุมารเวชกรรม 3 หอผ้ป่วยใน, นรี
เวชและหลังคลอด ระหว่างวันที่ 1 มีนาคม 2545 - 26 มีนาคม 2545 เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ประกอบด้วย คู่มือจำแนกประเภทผู้ป่วย และแบบบันทึกเวลาการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาล
ของบุคลากรทางการพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ, ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตร
ฐาน ผลการวิจัยพบว่า ปริมาณเวลาที่บุคลากรทางการพยาบาลใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการ
พยาบาลทางตรง จำแนกตามแต่ละหอผู้ป่วยมีดังนี้ พยาบาลวิชาชีพในหอผู้ป่วยอายุรกรรมชายใช้
เวลามากที่สุด รองลงมาได้แก่ กุมารเวชกรรมชั้น 3 และอายุรกรรมหญิง มีค่าเฉลี่ยปริมาณเวลาเท่ากับ 3.22, 1.05 และ 1.04 ชั่วโมง/วัน ตามลำดับ และปริมาณเวลาที่บุคลากรการพยาบาลใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาลทางอ้อมจำแนกในแต่ละหอผู้ป่วย พบว่า หอผู้ป่วยกุมารเวชกรรมชั้น 4 ใช้เวลามากที่สุด รองลงมาคือ นรีเวชกรรม กุมารเวชกรรม ชั้น 5 และอายุรกรรมชาย มีค่าเฉลี่ยปริมาณเวลาเท่ากับ 2.06, 1.56, 1.50 และ 1.47 ชั่วโมง/วัน ตามลำดับ เมื่อรวมปริมาณเวลาทั้งหมด พบว่า พยาบาลวิชาชีพของหอผู้ป่วยอายุรกรรมชายใช้ปริมาณเวลามากที่สุด รองลงมาได้แก่ กุมารเวชกรรมชั้น 4 และอายุรกรรมหญิง มีค่าเฉลี่ยปริมาณเท่ากับ 4.75, 2.57 และ 2.21 ชั่วโมง/วัน ตามลำดับ การประเมินความต้องการบุคลากรทางการพยาบาลตามปริมาณงานทั้งหมดของแต่ละหอผู้ป่วย พบว่า จำนวนบุคลากรทางการพยาบาลที่ควรจะมีเท่ากับ 211 คน แต่จำนวนบุคลากรทางการพยาบาลที่มีอยู่จริง 190 คน คิดเป็นร้อยละ 90.05 ผลการวิจัยครั้งนี้นำไปใช้ในการจัดอัตรากำลังบุคลากรทางการพยาบาลสอดคล้องกับภาระงานในแต่ละหอผู้ป่วยต่อไป
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การกำหนดจำนวนชั่วโมงมาตรฐานการพยาบาล สำหรับการจัดอัตรากำลังของงานบริการพยาบาลผู้ป่วยใน โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก
ทองศรี อิ่มรส และมยุรี สุขุปัญญารักษ์. "การกำหนดจำนวนชั่วโมงมาตรฐานการพยาบาล สำหรับการจัดอัตรากำลังของงานบริการพยาบาลผู้ป่วยใน โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก", พุทธชินราชเวชสาร. ปีที่ 21 ฉบับที่ 1 : 54-62 ; มกราคม - เมษายน, 2547.
ทองศรี อิ่มรส และมยุรี สุขุปัญญารักษ์. (2547 : 54-55) ได้ศึกษาการกำหนดจำนวนชั่วโมงมาตรฐานการพยาบาลสำหรับจัดอัตรากำลังของงานบริการพยาบาลผู้ป่วยใน โรงพยาบาล
พุทธชินราช พิษณุโลก โดยการดำเนินงานตามรูปแบบวงจรเดมมิ่งเพื่อกำหนดจำนวนชั่วโมงมาตร
ฐานการพยาบาลและจัดอัตรากำลังสำหรับผู้ป่วยในของหอผู้ป่วยในและหอผู้ป่วยหนัก โรง
พยาบาลพุทธชินราช พิษณโลก ระหว่าง 1 มกราคม พ.ศ.2545 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2545 รวม 9 เดือน กลุ่มประชากร ได้แก่ คณะกรรมการบริหารกลุ่มการพยาบาล 13 คนและหัวหน้ากับหัวหน้า
หอผู้ป่วยรวม 38 คน ประเมินคุณภาพการพยาบาลภายหลังจัดอัตรากำลังตามชั่วโมงการพยาบาลที่กำหนดด้วยตัวชี้วัด 5 ตัว ได้แก่ 1) อัตราการตาย 2) จำนวนวันนอนโรงพยาบาล 3) อัตราการติดเชื้อในโรงพยาบาล 4) อัตราการเกิดแผลกดทับ 5) อัตราดึงท่อช่วยหายใจออกโดยมิได้วางแผน โดยประเมินประสิทธิภาพการจัดอัตรากำลังด้วยอัตราส่วนผลผลิต (productive ratio) วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าอัตราส่วน ค่าความถี่ ค่าร้อยละและการทดสอบความแตกต่างของ t-test (paired t-test)
ผลการศึกษาพบว่าจำนวนชั่วโมงการพยาบาลงานบริการผู้ป่วยในที่หอผู้ป่วยใน เฉลี่ย 2.63-3.86 ชั่วโมง และหอผู้ป่วยหนักเฉลี่ย 14 ชั่วโมง (ค่ามาตรฐานเฉลี่ย 4.20 ชั่วโมง) คุณภาพตามตัวชี้วัดก่อนและหลังดำเนินการไม่แตกต่างกัน ยกเว้นอัตราการติดเชื้อในโรงพยาบาลและประสิทธิภาพการบริหารจัดการอัตรากำลัง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P< 0.001) ซึ่งผลการดำเนินการพัฒนาครั้งนี้เป็นแนวทางหนึ่งในการกำหนดชั่วโมงการพยาบาล ที่ผู้บริหารสามารถใช้เป็นข้อมูลกำหนดอัตรากำลังและชั่วโมงมาตรฐานการพยาบาล งานบริการผู้ป่วยในได้
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การบูรณาการรับรู้จากระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อทำแบบจำลองเขตอันตรายจากเพลิงไหม้ กาฬสินธุ์
โสภณวิชญ์ คำพิลัง 2546. วิทยานิพนธ์ วท.ม. สาขาการรับรู้ระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
อ.ที่ปรึกษา รศ.ดร.ชรัตน์ มงคลสวัสดิ์, รศ.วีรวรรณ ศิติสาร
ปัจจัยที่ทำให้เกิดเพลิงไหม้ ภายในชุมชนเมืองมีหลายปัจจัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตเทศบาลที่มีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่น มีความซับซ้อนของการใช้ประโยชน์ที่ดินและขาดวัสดุอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับใช้ในการดับเพลิง ดังนั้น การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อทำแบบจำลองเขตอันตรายจากเพลิงไหม้ โดยการบูรณาการปัจจัยที่เกี่ยวข้องและประมวลผลด้วยการรับรู้จากระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์
พื้นที่ศึกษาคือ เทศบาลเมืองจังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 16.96 ตารางกิโลเมตร โดยหลักในการวิเคราะห์นั้น เนื่องจากความรุนแรงของเพลิงไหม้ในเขตชุมชนเมือง พิจารณาจากปัจจัย การใช้ประโยชน์อาคาร แหล่งน้ำสำหรับดับเพลิงและความสามารถในการเข้าถึงพื้นที่อันตรายจากเพลิงไหม้ จึงได้สร้างชั้นข้อมูลทั้งสิ้น 3 ชั้น ชั้นข้อมูลประเภทอาคารได้จากการซ้อนทับทีละคู่ระหว่างการใช้ประโยชน์อาคารและวัสดุที่ใช้ในการก่อสร้าง สำหรับชั้นข้อมูลแหล่งน้ำได้จากกระบวนการทับซ้อนระหว่างหัวดับเพลิง แหล่งน้ำผิวดินและบ่อบาดาล ส่วนความสามารถในการเข้าถึงหรือความกว้างของถนนนั้นได้จากภาพถ่ายทางอากาศ หลังจากนั้นชั้นข้อมูลปัจจัยอันตรายทั้ง 3 ถูกนำมาซ้อนทับ ผลที่ได้เป็นเขตอันตรายจากเพลิงไหม้ 3 ระดับ ได้แก่ เขตอันตรายมาก เขตอันตรายปานกลาง และเขตอันตรายน้อย
จาก ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ไม่ปรากฏเขตอันตรายจากเพลิงไหม้ในระดับมาก เขตอันตรายในระดับปานกลางพบทางด้านทิศตะวันตกของเทศบาล ลักษณะของการใช้ประโยชน์ที่ดินส่วนใหญ่เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยซึ่งแบบจำลอง เขตอันตรายจากเพลิงไหม้ก็คือ การผสมผสานของหลายชั้นข้อมูล
แบบจำลองได้จากการคูณค่าพิสัยที่กำหนดให้ชั้นข้อมูลทุกๆชั้น ความน่าเชื่อถือของแบบจำลองถูกนำมาใช้เปรียบเทียบกับสถิติการเกิดเพลิงไหม้ ซึ่งรวบรวมโดยเทศบาล ประกอบกับข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถามซึ่งออกโดยผู้วิจัย พบว่าผลที่ได้มีความน่าเชื่อถือ
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
Some management technique for nursing service administrators
Warsler. M.E. Some management technique for nursing service administrators : staffing. The Journal of Nursing Administration. 2(2) : 25-32 ; 1972.
Wolf, H. and Young, J.P. Staffing the nursing unit. Nursing Research. (summer), 236-237 ; 1965.
Wolf และ Young (1965 : 236-237) ได้ทำการศึกษาปริมาณงานการพยาบาลโดย
ตรงด้วยวิธีการคำนวณเวลาโดยเฉลี่ยที่ใช้ในการพยาบาลผู้ป่วยแต่ละประเภทของโรงพยาบาล
จอฮ์น ฮอบกินส์ (John Hopkins Hospital) ซึ่งได้แบ่งผู้ป่วยออกเป็น 3 ประเภท โดยคิดเวลาการ
พยาบาลตั้งแต่เวลา 06.00 น. ถึง 24.00 น. รวม 18 ชั่วโมง เก็บข้อมูลโดยการสังเกตโดยตรงแบบ
ต่อเนื่อง (Direct Continuous Observation) ได้ปริมาณความต้องการโดยตรงดังนี้
ผู้ป่วยประเภทที่ 1 หมายถึง ผู้ป่วยที่ดูแลตัวเอง (Self - Care) ต้องการการพยาบาล 0.5 ชั่วโมงต่อ 18 ชั่วโมง
ผู้ป่วยประเภทที่ 2 หมายถึง ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลระดับกลาง (Intermediate care) ต้องการการพยาบาล 1 ชั่วโมงต่อ 18 ชั่วโมง
ผู้ป่วยประเภทที่ 3 หมายถึง ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลในระยะวิกฤติ (Intensive Care or Total Care) ต้องการการพยาบาล 2.50 ชั่วโมง ต่อ 18 ชั่วโมง
จากการศึกษาได้กำหนดขึ้นเป็นสูตร คือ
I = 0.5N1 + N2 + 2.5N3
I = ดัชนีการพยาบาลโดยตรง (Direct Care Index)
N1 = จำนวนผู้ป่วยประเภทที่ 1
N2 = จำนวนผู้ป่วยประเภทที่ 2
N3 = จำนวนผู้ป่วยประเภทที่ 3
Wastler (1972 : 25-32) ได้แบ่งผู้ป่วยแต่ละแผนกการพยาบาล คือ แผนกอายุร
ศาสตร์ แผนกสูติศาสตร์ แผนกเด็กแรกเกิด และแผนกจิตเวชเป็น 5 ประเภท โดยแบ่งตามระดับ
ความต้องการการพยาบาลของผู้ป่วย ดังนี้
ผู้ป่วยประเภทที่ 1 ผู้ป่วยที่ให้การดูแลตัวเองได้ (Self Care) มีความต้องการ
การพยาบาลโดยเฉลี่ย 1.5 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 2 ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลในระดับต่ำ (Minimal Care) มีความ
ต้องการการพยาบาลโดยเฉลี่ย 3.5 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 3 ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลระดับกลาง (Intermediate Care) มี
ความต้องการการพยาบาลโดยเฉลี่ย 5.5 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 4 ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลระดับต่ำกว่าระยะวิกฤติ (Modified
Intensive Care) มีความต้องการการพยาบาลโดยเฉลี่ย 7.5 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 5 ผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลระยะวิกฤติ (Intensive Care) มี
ความต้องการการพยาบาลโดยเฉลี่ย 12 ชั่วโมง/คน/วัน
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
Financial management for nurse managers
Hoffman, F.M., et. al., "Financial management for nurse managers". Journal of Nursing Administration. 16(2), 17-19 ; 1986.
Hoffman et al. (1986 : 17-19) ได้ทำการศึกษาชั่วโมงทำการมาตรฐาน โดยการ
สำรวจจำนวนเวลาที่บุคลากรพยาบาลได้ใช้ในการปฏิบัติงาน จำนวนเวลาที่ปฏิบัติงานทุกอย่าง
ให้แก่ผู้ป่วย โดยการสุ่มสังเกตในหน่วยงานพยาบาลแต่ละแห่งรวมกัน แล้วเฉลี่ยออกมาเป็นค่า
มาตรฐานความต้องการการพยาบาลของผู้ป่วยแต่ละประเภท โดยแบ่งผู้ป่วยออกเป็น 4 ประเภท ดังนี้
ผู้ป่วยประเภทที่ 1 ผู้ป่วยที่มีอาการเบา ต้องการการดูแลน้อย
ผู้ป่วยประเภทที่ 2 ผู้ป่วยที่มีอาการปานกลาง ต้องการการดูแลปานกลาง
ผู้ป่วยประเภทที่ 3 ผู้ป่วยที่มีอาการหนัก ต้องการการดูแลมาก
ผู้ป่วยประเภทที่ 4 ผู้ป่วยที่มีอาการหนักมาก ต้องการการดูแลมากที่สุด
จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า ค่าเฉลี่ยจำนวนชั่วโมงการปฏิบัติงานใน 24 ชั่วโมงจำแนกตาม
ประเภทบุคลากรพยาบาล เป็นดังนี้
พยาบาล 77.5 ชั่วโมง
ผู้ช่วยพยาบาล/เจ้าหน้าที่ห้องผ่าตัด 24.5 ชั่วโมง
พนักงานผู้ช่วยพยาบาล 22.5 ชั่วโมง
พยาบาลผู้ปฏิบัติทางคลินิก / หัวหน้าตึก 3.5 ชั่วโมง
ส่วนจำนวนเวลาที่ต้องการการดูแลของผู้ป่วยแต่ละระดับเป็นดังนี้
ผู้ป่วยประเภทที่ 1 4.6 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 2 5.1 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 3 8.2 ชั่วโมง/คน/วัน
ผู้ป่วยประเภทที่ 4 14.2 ชั่วโมง/คน/วัน
ข้อเสนอแนะที่ผู้วิจัยได้ให้ไว้มี 3 ข้อ คือ ข้อมูลเหล่านี้สามารถนำไปใช้ในระดับหน่วย
งานพยาบาล (Nursing Unit) ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน (ได้แก่ อายุรศาสตร์ ศัลยศาสตร์เฉพาะโรค
กุมารเวชห้องพักผู้ป่วยหนัก เป็นต้น) และใช้เป็นข้อมูลระดับโรงพยาบาล+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การจัดอัตรากำลังตามภาระงานของหอผู้ป่วยในและหอผู้ป่วยหนักโรงพยาบาลสระบุรี
อนุรักษ์ พงษ์ภมร, นพมาศ พงษ์ประจักษ์ และนิยม สี่สุวรรณ (2545 : 61) ได้ศึกษา
ความต้องการพยาบาลเฉลี่ยต่อวันของผู้ป่วย 1 ราย อัตรากำลังที่พึงมี และความสอดคล้องของอัตรากำลังที่พึงมีกับอัตรากำลังที่มีจริงจำแนกตามหน่วยงานของหอผู้ป่วยในและหอผู้ป่วยหนัก โรงพยาบาลสระบุรี โดยศึกษาข้อมูลย้อนหลังจากจำนวนและประเภทผู้ป่วยที่ให้บริการ จำนวนและ
ประเภทของบุคลากรทางการพยาบาลงานผู้ป่วยในและงานผู้ป่วยหนัก ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2544 -
กันยายน 2545 จำนวน 26 หน่วยงาน โดยใช้เวลามาตรฐานตามความต้องการการพยาบาลของผู้
ป่วยแต่ละประเภทของกองการพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละและค่า
เฉลี่ย
ผลการศึกษาพบว่า ความต้องการการพยาบาลเฉลี่ยต่อวันของผู้ป่วยใน งานหอผู้ป่วยในและ
งานหอผู้ป่วยหนักโรงพยาบาลสระบุรี เท่ากับ 3.95 ชั่วโมง/คน/วัน และ 11.40 ชั่วโมง/คน/วัน ตามลำดับ อัตรากำลังที่พึงมีของเจ้าหน้าที่ทางการพยาบาลงานหอผู้ป่วยในทั้งหมด 476.69 คน จำแนกเป็นหอผู้ป่วยในสามัญ หอผู้ป่วยพิเศษ จำนวน 435.49 คนและ 41.20 คน ตามลำดับ และงานหอผู้ป่วยหนัก 109.64 คน ความสอดคล้องของอัตรากำลังที่พึงมีกับอัตรากำลังที่มีจริงงานหอผู้ป่วยใน และงานหอผู้ป่วยหนัก ขาดอัตรากำลังจำนวน 116.69 คน คิดเป็นร้อยละ 24.48 และ 10.64 คน คิดเป็นร้อยละ 9.70 ตามลำดับ
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การกำหนดเวลามาตรฐานและการศึกษาปรากฏการณ์การปฏิบัติตามวิธีปฏิบัติงานในกิจกรรมการพยาบาล
ไขแสง โพธิโกสุม และคณะ. "การกำหนดเวลามาตรฐานและการศึกษาปรากฏการณ์การปฏิบัติตามวิธีปฏิบัติงานในกิจกรรมการพยาบาล และการจัดอัตรากำลังกลุ่มงานการพยาบาล โรงพยาบาลหาดใหญ่", วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์. ปีที่ 23 ฉบับที่ 1 : 60-86 ; มกราคม-เมษายน, 2546.
ได้ศึกษาปริมาณและเวลาการทำกิจกรรมการพยาบาลด้านการ ดูแลผู้ป่วยและด้านวิชาชีพ ศึกษาเวลามาตรฐาน ศึกษาปรากฏการณ์การปฏิบัติตามวิธีปฏิบัติงาน และศึกษาการจัดอัตรากำลังของกลุ่มงานการพยาบาล โรงพยาบาลหาด ใหญ่ กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรพยาบาลใน 22 หอผู้ป่วย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย เอกสารวิธีปฏิบัติงานที่ประกาศใช้ของกลุ่มงานการพยาบาล แบบบันทึกที่ใช้รวบรวมความถี่ และการสังเกตการใช้เวลาการทำกิจกรรมการพยาบาลได้ผ่านการหาความตรงจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน
และหาความเที่ยงโดยสังเกตพฤติกรรมการปฏิบัติของบุคลากรเป็นคู่ แบบสอบถามความคิดเห็น
ของบุคลากรต่อการใช้วิธีปฎิบัติงาน ได้ผ่านการหาความตรงจากผู้ทรงคุณวุติ 3 คน และหาความ
เที่ยงของแบบสอบถามมีค่าแอลฟ่าเท่ากับ .88 คู่มือการจัดอัตรากำลังแบบใหม่และแบบฟอร์มสร้างโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 10 คน และทดลองเก็บข้อมูลจริง 10 รายก่อนนำไปใช้จริง การเก็บข้อมูล ใช้การสังเกต การสอบถาม การสนทนากลุ่มและการสัมมนา วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้โปรแกรม SPSS โดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลจากการวิจัยสรุปได้ดังนี้
1) กิจกรรมการพยาบาลด้านการ
ดูแลผู้ป่วย เป็นกิจกรรมการพยาบาลทางตรง 26 กิจกรรมโดยมีปริมาณการวัดสัญญาณชีพมากที่สุด รองลงมา คือ กิจกรรมการบันทึกทางการพยาบาล และเป็นกิจกรรมพยาบาลทางอ้อม 77 กิจกรรม โดยมีปริมาณการให้ยาทางปากสูงสุด รองลงมา คือ การให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำ รวมถึงมีสัดส่วนการใช้เวลา (ร้อยละ) ของเวรเช้า : เวรบ่าย : เวรดึก = 41.62: 30.64: 27.73
2) เวลาที่ใช้ในกิจกรรมด้านวิชาชีพ มีกิจกรรมด้านวิชาการสูงสุด คือ การประชุม ( ค่าเฉลี่ย = 633.3 นาที/วัน) รองลงมา คือ การประชุมปรึกษาก่อน - หลังการพยาบาล และพบกิจกรรมด้านการวิจัยเพียง .33 นาที/วัน
3) เวลามาตรฐานในการทำกิจกรรมการพยาบาลด้านการดูแลผู้ป่วย 5 ลำดับแรก คือ การทำ
แผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวก การดูแลผู้ป่วยที่ล้างไตทางหน้าท้อง การรับผู้ป่วยใหม่ในหน่วยวิกฤติ
การจำหน่ายผู้ป่วยเสียชีวิต และการรับผู้ป่วยใหม่ มีค่าเฉลี่ยเวลาเท่ากับ 116.84, 85.36, 48.98, 47.89 และ 44.69 นาที ตามลำดับ
4) ปรากฏการณ์การปฏิบัติตามวิธีปฏิบัติงาน จำแนกได้เป็น 3 ระยะ
คือ ระยะเกิดความสับสนวุ่นวายและทำความเข้าใจวิธีปฎิบัติงาน ระยะการใช้ความพยายามทำตาม
วิธีปฏิบัติงานและระยะเข้าใจ และทำตามวิธีปฏิบัติงาน ซึ่งมีลักษณะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีกลยุทธ์ที่
ใช้เกี่ยวข้องใน 3 ด้าน คือ ด้านบุคลากร ด้านผู้นำ และการบริหารจัดการ และด้านคุณภาพการ
ทำงาน
5) วิธีการจัดอัตรากำลังแบบใหม่ ใช้วิธีการสังเกต โดยใช้สูตรจำนวนบุคลากร 24 ชั่วโมง
ข้างหน้าเท่ากับปริมาณกิจกรรมการพยาบาลใน 24 ชั่วโมงข้างหน้าคูณกับเวลามาตรฐาน และหาร
ด้วยชั่วโมงการทำงานของบุคลากรแต่ละคนในแต่ละเวร
6) ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยจำนวน
บุคลากรตามวิธีการจัดอัตรากำลังแบบเดิมสูงกว่าวิธีการจัดอัตรากำลังแบบใหม่ อย่างมีนัยสำคัญ
ทางสถิติที่ระดับ 0.5 เมื่อคิดเวลาการทำงานของพยาบาลต่อเวรที่ 6 1/2, 7 และ 8 ชั่วโมง
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html
การพัฒนาแผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเกมและเพลงของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
อ.ที่ปรึกษา ดร.ดำรง แสนสิงห์
บทคัดย่อ
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 การจัดการเรียนรู้ กำหนดให้ผู้สอนจัดเนื้อหาสาระและกิจกรรมกรเรียนรู้อย่างหลากหลาย เพื่อให้เหมาะสมกับธรรมชาติ ความต้องการ ความสนใจและความถนัดของผู้เรียน แผนการเรียนรู้เป็นเสมือนเครื่องมือที่จะเป็นแนวทางให้การจัดการเรียนรู้ได้ บรรลุตามวัตถุประสงค์ที่ต้องการ สำหรับการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนเพื่อให้บรรลุวัตถประสงค์ไม่ประสบผลสำเร็จเท่า ที่ควร เนื่องจากยังขาดวิธีการสอนและสื่อการเรียนรู้ที่ดีที่จะทำให้ผู้เรียนเรียน รู้ได้อย่างมีความสุข สนุกกับการเรียนซึ่งการสอนโดยใช้เกมและเพลงเป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะช่วยแก้ ปัญหานี้ได้ ดังนั้น การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้มีความมุ่งหมาย (1) เพื่อพัฒนาแผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเกมและเพลง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 (2) เพื่อศึกษาค่าดัชนีประสิทธิผลของแผนการเรียนรู้ภาษาอังดฤษโดยใช้กิจกรรมและ เพลง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 โรงเรียนอัสสัมชันนครราชสีมา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2547 จำนวน 1 ห้องเรียน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า คือ แผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเกมและเพลงที่ผู้ศึกษาค้นคว้าสร้าง ขึ้นจำนวน 4 แผน ใช้เวลาสอน 12 ชั่วโมง แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 30 ข้อ
ผลการศึกษาค้นคว้าปรากฏดังนี้
1. แผนการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเกมและเพลงชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่ผู้ศึกษาค้นคว้าสร้างขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 81.33/82.67
2.ดัชนีประสิทธิผลของแผนการเรียนรู้ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีค่าเท่ากับ 0.634 แสดงว่านักเรียนมีความรู้เพิ่มขึ้นก่อนเรียนร้อยละ 63.40
โดยสรุป การพัฒนาแผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเกมและเพลง กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 เป้นแผนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ จึงควรส่งเสริมให้มีการนำแผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเกมและเพลง ไปประยุกต์ใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนประกอบหน่วยการเรียนรู้ และระดับชั้นเรียนอื่นต่อไป
+ + + + + + + + + + + + + + + +
คนจุดตะเกียง : กลุ่มคนอยากเขียนในสิ่งที่อยากถ่ายทอดโดยไร้ขีดจำกัด
ทุกเรื่องที่อยากสื่อสารจากใจ
เชิญร่วมโหวต ศิลปินลูกทุ่งหญิงไทยในดวงใจของคุณ
http://onknow.blogspot.com/2007/05/blog-post_241.html