tag:blogger.com,1999:blog-22960702798845171582012-01-27T15:51:01.207+07:00PAD T-Onoreply@blogger.comBlogger142741100tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-33087964337047442632012-01-27T15:51:00.000+07:002012-01-27T15:51:01.211+07:00ห้องเรียนที่ชื่อว่า "โลก"<br /> <br /><br /><br />ขอบคุณ...ความคิด<br />ที่ช่วยให้เราได้ใช้อวัยวะที่ชื่อ "สมอง" บ่อยๆ<br />แม้บาง ครั้ง...ที่ความคิดจะมีมากเกินไปจน "ล้น"<br />แต่หลาย ครั้ง...ที่เราหยุดทำ เรื่องไร้สาระได้<br />ก็เพราะสิ่งๆ นี้ห้ามเอาไว้<br /><br />ขอบคุณ...ความฝัน<br />ที่ช่วย ทำ ให้เกิดสิ่งดีๆ ขึ้นมา<br />เพราะเราอยากเห็นมันกลายเป็นความจริง<br />และ บางครั้งอีกเหมือนกันที่มันก็สอนให้เราเข้าใจด้วยว่า<br />"ความฝัน" บางอย่าง เป็นได้แค่ "ความฝัน"<br />เปลี่ยนเป็นความจริงไม่ได้<br /><br />ขอบคุณ...ความจริง<br />ที่ทำให้รู้สึกได้ว่า<br />ตัวเองยังยืนอยู่บนโลก<br /><br />ขอบคุณ...ความทุกข์<br />ที่บอกอะไรเราได้อย่าง ตรงไปตรงมา<br />ไม่เหมือนกับ...ความสุข<br />ที่บางทีก็ทำให้ เราหลงเพลิดเพลินจนลืมพิจารณาตัวเอง<br /><br />ขอบคุณ...ความรัก<br />ที่ทำให้จิตใจเราอ่อนโยน ไม่แข็งกระด้าง<br />รู้จักการให้ และ เสียสละ<br />แม้ว่าความรักในระหว่างคน สองคนนั้น<br />จะต้องมีคนหนึ่งที่รักมากกว่า...อยู่เสมอ...<br /><br />ขอบคุณ...ความหลง<br />ที่บอกให้ เรารู้ว่า<br />ยังมีอีกคำที่คนชอบเข้าใจผิด<br />ว่าเป็น...ความรัก<br /><br />ขอบคุณ...ความแตกต่าง<br />ที่ทำให้โลกนี้สวยงาม และไม่น่าเบื่อ<br />การยอมรับความแตกต่างของเรากับคนอื่น<br />จะ ทำให้ประตู ของมิตรภาพ...เปิดออกตลอดเวลา<br /><br />โลก...คือห้องเรียนห้อง ใหญ่ที่สุด เท่าที่ฉันได้เคยเรียนมา<br />และเป็นที่แห่งเดียวก็ว่าได้ที่คน เรียนกับคน ให้คะแนนคือคนๆ เดียวกัน<br />...นั่นคือ ตัวเราเอง...<br /><br />ทุกวิชาที่ได้เรียน ไม่มีวิชาไหนที่ผ่านไปง่ายๆ<br />แต่ก็ไม่มีวิชาไหนที่ยาก เกินกว่าจะเรียนรู้<br /><br />นี่คือบางสิ่งที่ฉันได้มาจากห้องเรียน...ห้อง นี้<br />และอยากจะเอ่ยคำว่า...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3308796433704744263?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-45949803291053703712012-01-26T15:51:00.000+07:002012-01-26T15:51:00.331+07:00ข้อคิดจากเรื่ิองของใจ<br /><br />๑.เส้นเลือดเล็กหรือใหญ่มันสำคัญเหมือนกันหมดแหละ ลองตีบหรือแตกสักเส้นสองเส้นสิ เรื่องใหญ่จะตามมาเป็นอัมพฤกษ์ หรืออัมพาตปากเบี้ยวแล้วจะเข้าใจ บุญเล็กบาปเล็กบุญใหญ่บาปใหญ่ก็เช่นกัน ลองทำดูสิ จะรู้ผลไม่นาน เหมือนเส้นเลือดนี่ ไม่ต่างกันเลย หมั่นดูแลไม่ทำบาป บำเพ็ญบุญ แล้วเส้นเลือดจะแข็งแรง สบาย (พี่เกษม)<br />๒.คนที่ไม่เคยหิว หรือคนที่ไม่เคยอิ่ม ใครว่าไม่ทุกข์หรือทุกข์แตกต่างกัน (สะมะชัยโย)<br /><br />Fwd: ตามหาแก่นธรรม 94 เรื่องของใจ<br />Thammasatu ธรรมะสาธุ เวบดีดีมีธรรมะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4594980329105370371?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-22177931269514098272012-01-25T15:50:00.000+07:002012-01-25T15:50:00.254+07:00มาดูวิธีกินแต่พออิ่ม ช่วยให้อ่อนวัยกันค่ะ<br /><br />1 . ตักอาหารที่คิดว่ากินแล้วอิ่มพอดีไว้ในจาน เพื่อควบคุมปริมาณการกินของตนเอง<br /><br />2. เคี้ยวอาหารช้าๆ หากกินเร็ว กว่าจะรู้ตัวก็แน่นท้องเสียแล้ว<br /><br />3. สังเกตความอิ่มของตนเองก่อนตักอาหารเพิ่ม<br /><br />4. ควรวางแผนการกินอาหารทุกครั้งก่อนไปงานเลี้ยง โดยเฉพาะอาหารบุฟเฟต์<br /><br /><br />5. ท่องคาถาระงับความหิวไว้ว่า “กินเพื่ออยู่ (นานๆ) ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน (เยอะๆ)” <br /><br /> กินแต่พออิ่มและอย่าลืมเลือกอาหารที่มีประโยชน์ด้วยนะคะ<br /><br /> <br /><br />**ขอบคุณที่มา ... ชีวจิต และภาพในอินเตอร์เน็ต<br /><br />************************************************************<br /><br />" กินเพื่ออยู่ ไม่อยู่เพื่อกิน " ดีที่สุดเนาะ จะได้อยู่มีอายุ อยู่กินได้นานๆ เรียกว่า.." กินอย่างพอเพียง " ดีที่สุดเนาะ..<br /><br />มื้อที่ควรเป็นมื้อที่หนักสุด ได้อ่านเจอมาจากคุณหมอ คุณหมอบอกว่า มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุดของคนเราที่ร่างกายต้องการ..ขอให้กินให้มากหน่อย..พอมามื้อกลางวันก็ให้กินพอกลางๆ พอแล้ว..พอตกมื้อเย็น หากเปลี่ยนจากข้าวมาเป็นซุปข้น ผัก ผลไม้ จะดีที่สุด เพราะร่างกายคนเราต้องการพัก ไม่ต้องใช้พลังงานทำอะไรแล้ว กินมากเกินไปกะเพาะก็จะต้องทำงานหนัก ทั้งต้องย่อยต้องส่งสารอาหารไปตามอวัยวะต่างๆของร่างกายอีก..<br /><br />ขอแถมให้อีกนิดหนึ่ง..คุณหมอบอกว่า กินแต่ล่ะมื้อเอาแค่พอเพียงพอ..ในช่วงว่างๆ อาจชั่วโมง หรือสองชั่วโมง..กินอาหารเสริมจำพวกผลไม้ ถั่ว ธัญพืช ขนมที่ไม่มีรสหวาน อาจเป็นคุ้กกี้ธัญพืช หรือเครื่องดื่มผลไม้ก็ได้ นับว่าดีค่อยๆจิบ ค่อยๆเคี้ยว..จะเป็นการกระตุ้นให้ร่างกายเราขยับตัวได้ง่าย ไม่อ่อนเพลียเกินไป..<br /><br />อ้อ..คุณหมอให้จิบน้ำใสสะอาดบ่อยๆก็ดี..หรือหากใครเป็นตะคริว แสดงว่าร่างกายของเราต้องการน้ำ ในขณะเป็นตะคริว คุณหมอให้ดื่มน้ำ ดื่มจิบๆสักอึก สองอึก ค่อยๆจิบ ตะคริวก็จะคลายตัว ทำให้เราหายได้..นิสจะใช้วิธีที่ได้คำแนะนำมาจากคุณหมอแบบนี้บ่อยๆ ด้วยอยู่ๆตะคริวจะเป็นตรงใต้ลิ้นปี่..ขวดน้ำดื่มต้องมีอยู่ใกล้ๆมือไว้เลย พอเป็นตะคริว ก็หยิบขวดน้ำมาจิบๆ ที่ล่ะอึกสองอึก ตะคริวจะคลายตัวเองได้จริงๆ ทำให้เราไม่ต้องเกร็งตัว..<br /><br />สรุป..กินมากรู้สึกแน่นท้อง นั่นแหละทำให้แก่เร็ว..แต่ค่อยๆกินค่อยๆเคี้ยว รู้สึกอิ่มๆ..ก็วางช้อนก่อน..อีกสัก 2 ชั่วโมงก็ค่อยกินใหม่ นั่นแหละจะทำให้ตัวเลขอายุไปข้างหน้า..แต่หน้าตาย้อนกลับไปเป็นเด็กได้ใหม่..อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-2217793126951409827?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-11339164300125943502012-01-24T15:50:00.000+07:002012-01-24T15:50:00.197+07:00สมถะยานิกที่เจริญสมถะกรรมฐานที่นิยมกินลมเป็นอาหารวิเศษจะรู้ได้ดีว่า<br /> <br />สมถะยานิกที่เจริญสมถะกรรมฐานที่นิยมกินลมเป็นอาหารวิเศษจะรู้ได้ดีว่าลมหายใจมันมีค่าและด้อยค่า หากมันวิ่งเข้าวิ่งออกมันก็มีค่ารักษาชีวิต หากมันวิ่งเข้าแล้วไม่ออกหรือวิ่งออกแล้วไม่เข้า มันหมดค่าอย่างสิ้นเชิง เพราะชีวิตที่ประกอบด้วยลมหายใจในกายนี้มันแสดงเช่นนั้น<br />ความจริงอันพิสุทธิ์ก็คือการพิจารณาลมแล้วรู้ว่าสักแต่ว่าธาตุลม ธาตุดิน ธาตุน้ำ และธาติไฟมาประชุมกันเป็นกายนี้และมีผู้รู้หรือใจที่เป็นส่วนประกอบมาดำรงอินทรีย์นี้ไว้<br />การเจริญกรรมฐานทั้งปวงก็เพื่อให้เราตระหนักรู้ถึงความจริงในสมมุติสัจจะและวิมุตติสัจจะ เพื่อเข้าสูพุทธภาวะแห่งการหยั่งรู้ที่เรียกว่าวิสังขารหรือไม่ปรุงแต่งทั้งปวง<br />ท่านผู้อ่านที่รัก ผู้ที่เป็นครูของผู้เขียน ที่ได้แสดงความรัก ความชอบ ความเกลียด ความชัง ร่วมทุกข์และสุขกันมานานแสนนาน ทั้งภพนี้และภพก่อนหน้านี้ ผู้ที่เคยแสนฉลาดและโง่เขลา หากท่านหยั่งรู้ถึงตัวผู้รู้ สมมุติที่อมทุกข์ก็จะกลายเป็นวิมุตติที่คลายทุกข์และหลุดพ้นทันที แค่พลิกหลังมือมาเป็นหน้ามือ โดยการพลิกฝ่ามืออย่างมีสติสัมปชัญญะเท่านั้นเอง เอวัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1133916430012594350?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-90108503851341533112012-01-24T11:02:00.000+07:002012-01-24T11:02:00.416+07:00ของขวัญที่แท้จริง สำหรับตัวเองและให้ผู้อื่น<br /><br /><br /><br />“รอยยิ้มเย็นเย็นเป็นตัวอย่าง<br />สรรสร้างไมตรีดีนักหนา<br />รอยยิ้มเย็นเย็นเป็นตัวยา<br />รักษาโรคจิตถอนพิษใจ<br />ไม่ต้องเรียนหรอกหนาภาษายิ้ม <br />เพียงทำใจให้อิ่มก็ยิ้มได้<br />จะซื้อหารอยยิ้มให้อิ่มใจ<br />ซื้อเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มต้องยิ้มเอง”<br /><br />เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปัจจุบันซึ่งเป็นปัญหาใกล้ตัว ที่ทุกวงการพูดถึงอย่างกว้างขวาง ก็คือผลกระทบ อันเนื่องมาจาก “ภาวะโลกร้อน”<br /><br />เคยถามคนฟังว่า “โยม วิธีการแก้ไขภาวะโลกร้อน ทำอย่างไร?”<br /><br />หลายคนตอบมาเยอะมาก บางคนก็บอกว่าอย่าตัดต้นไม้ บางคนก็บอกว่าให้ช่วยกันปลูกต้นไม้ บางคนก็บอกว่าให้ช่วยกันลดใช้พลังงาน<br /><br />แต่วันนั้นมีเด็กที่มาฟังอยู่ด้วย ตอบน่ารักมากว่า “ใช้แป้งตรางู” เพราะถ้าตัวเราเย็น เราก็ไม่ต้องเปิดแอร์<br /><br />ความไร้เดียงสาของเด็กทำให้เกิดเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มของผู้ที่ได้ฟัง<br /><br />การยิ้มก็ถือว่าเป็นของขวัญอีกอย่างหนึ่ง เป็นการเพิ่มเสน่ห์ให้กับตนเองโดยที่ไม่ต้องลงทุน และอาวุธที่ดีที่สุดก็คือ “รอยยิ้ม”<br /><br />ยิ้มด้วยความบริสุทธิ์ใจ จริงใจ ตื่นนอนตอนเช้าในทุกๆวัน สิ่งที่เราควรทำกันก็คือ “การยิ้มให้กับตัวเราเอง” ที่หน้ากระจก และบอกกับตัวเองว่า “วันนี้ต้องดีกว่าเมื่อวาน” ก็จะทำให้เป็นเช้าที่สดใส<br /><br />พูดถึงของขวัญที่แท้จริงอีกสิ่งหนึ่ง<br /><br />ของขวัญที่เราจะมอบให้แก่กันได้โดยง่าย คือ การรู้จักฟังในการพูดคุย แต่ปัจจุบันคนส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยยอมฟัง ได้แต่พูด ปัญหาความวุ่นวายทั้งหลาย ในปัจจุบันที่เกิดขึ้นก็เพราะ เราไม่ยอมฟังกัน<br /><br />“ถ้าจะฟังต้องเงียบก่อน ถ้าไม่เงียบก็ฟังกันไม่รู้เรื่อง”<br /><br />คำว่า Silent ในภาษาอังกฤษแปลว่า “เงียบ” ถ้าเราลองเอาตัวอักษรมาสลับกัน ก็จะได้เป็น Listen ที่แปลว่า“ฟัง”<br /><br />คนโบราณบอกว่า “ทำบุญก่อนกิน สมาทานศีลก่อนออกจากบ้าน ล้างจิตวิญญาณ แล้วสมาทานศีลก่อนนอนอีกครั้ง”<br /><br />นี่คือการให้ของขวัญแก่ตนเอง พอให้ของขวัญแก่ตนเองแล้ว ก็อย่าลืมทำตนเองให้เป็นของขวัญ แก่คนรอบข้างด้วย<br /><br />วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบัน ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่เกิดวิตกกังวล ท้อแท้ สะพรึงกลัว และเศร้าสลดใจกับข่าวที่เกิดขึ้น เช่น เหตุการณ์สึนามิที่ญี่ปุ่น โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ระเบิด น้ำท่วมทางภาคใต้ แผ่นดินไหวที่ภาคเหนือ หนาวจัดที่ภาคกลาง<br /><br />ที่ควรคำนึงก็คือ “มีปัญหาอย่าท้อแท้ หนทางแก้มีเสมอ จงใช้สติปัญญาแก้ไขปัญหาชีวิต อย่าใช้อารมณ์แก้ไขปัญหาชีวิต ทุกปัญหามีทางออก”<br /><br />ดังนั้น การมอบของขวัญที่แท้จริง คือ การมอบรอยยิ้มให้แก่ตนเอง ให้แก่ผู้อื่น รู้จักฟังผู้อื่น ไม่เบียดเบียน ไม่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ตนเองและผู้อื่นนั่นเอง<br /><br />ข้อคิดจากการบรรยาย “ของขวัญที่แท้จริง” โดยพระอาจารย์ประสงค์ ปริปุณฺโณ ในโครงการ “เรายกวัดมา ไว้ที่เซเว่นฯ” โครงการปฏิบัติธรรมนำสมัย ของ บมจ. ซีพี ออลล์ ผู้บริหารเซเว่น อีเลฟเว่น ซึ่งจัดทุกวันศุกร์ เวลา 11.30-13.25 น. ชั้น 11 ซีพี ทาวเวอร์<br /><br />(จากหนังสือธรรมลีลา ฉบับที่ 130 กันยายน 2554 โดย พระอาจารย์ประสงค์ ปริปุณฺโณ วัดบางปลากด จ.นครนายก)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-9010850385134153311?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-68946190402072295392012-01-24T11:01:00.000+07:002012-01-24T11:01:00.377+07:00ขี้ลืม<br /><br /><br /><br /><br /> ตามหาแก่นธรรมตอนนี้ ผู้เขียนจะเขียนในหัวข้อว่า"ขี้ลืม"ข้างต้น พอดีเจอบทความที่หัวข้อสอดคล้องกันและน่าอ่านก็เลยคัดลอกมาให้อ่านกันด้านล่างตรงหมายเหตุ หวังว่าจะเป็นประโยชน์แก่ท่านผู้อ่านกันตามสมควรนะคะ<br /> เรื่องลืมนี้มีหลายประเด็นชวนให้คิดเหมือนกัน เช่นบางคนอยากลืมดันไม่ลืม บางคนไม่อยากลืมดันลืม <br /> บางคนก็แกล้งลืมเพราะจำไม่ได้ว่าไปรับปากอะไรใครไว้บ้าง ขืนทำเป็นจำได้ก็จะต้องมาตามชดใช้กันอีกมาก ก็เลยลืมมันเสียอย่างนั้นแหละ ไม่ได้ลืมเพราะ ขาดสมาธิในการฟัง ที่เรียกว่าฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ได้ลืมเพราะป่วยและมีอาการไม่สบาย เครียด กังวลกับการเจ็บป่วย หรือเป็นโรคทางสมอง อุบัติเหตุ และ...แก่เพราะอยู่นาน<br /><br /> หากลืมบ่อยๆก็ใส่คำว่าขี้เข้าไปข้างหน้าแล้วอ่านว่าขี้ลืม การลืมอาจจะเป็นการลืมชั่วครั้งชั่วคราวแล้วจำขึ้นมาได้ หรืออาจจะเป็นเรื่องที่ลืมจนจำไม่ได้เลยก็มี เพราะเหตุการณ์ผ่านมานานแล้ว ตามกฎอนิจจลักษณะ หรือไม่เที่ยง เกิดขี้น ตั้งอยู่ ดับไป <br /> มีหลายๆคน( ส่วนน้อย )ที่ลืมอดีตชาติที่ขวนขวายกันมากที่อยากจะรู้ว่าในอดีตชาติตัวเองเป็นใครเป็นมาอย่างไร เพียงแต่ลืมสนใจว่าอดีตในชาตินี้ตน เองทำดีหรือทำชั่วอะไรมาบ้าง <br /> บางคนเสาะแสวงหาแต่อดีตในชาติก่อนจนบ้านช่องแตกกระเจิงก็มี เพราะทิ้งลูกทิ้งเมีย จนหนีหายกันไปหมด<br /> เรื่องอดีตชาติเป็นเรื่องที่ไม่มีสาระสำหรับปัจจุบันเลย แต่พอเปิดหัวข้อคุยกันเรื่องเหล่านี้ผู้คนมักจะนั่งเม้าท์กันตรึม<br /> จนมีคนหลายคนเอาอดีตชาติมาอ้างว่าเเคยกิดเป็นเจ้าคนนายคนในสมัยก่อน เอามาหากินกับคนโง่กว่าและที่หลอกได้ ก็มีไม่น้อย<br /> เพราะมักจะอ้างเรื่องกรรมที่ตนสามารถแก้ให้คนอื่นได้ มาเป็นหัวข้อล้วงเงินในกระเป๋าผู้อื่น ที่น่าแปลกก็คือหลอกเอาเงินได้สำเร็จเป็นส่วนใหญ่ของคนที่ ถูกหลอก<br /> การอ้างอดีตชาติที่ทุกคนจำไม่ได้เป็นเรื่องพ้นวิสัยที่จะรู้ นอก จากพระพุทธองค์ แต่ก็ยังมีผู้คนงมงายกันทั่วโลกที่อยากรู้เรื่องราวในอดีตชาติของตน จากที่เราได้ยินได้ฟังข่าวสารจากนานาประเทศ<br /> แม้กระทั่งมีการตรวจสอบเรื่องคนระลึกชาติที่มีที่อยู่เป็นตัวเป็นตนหรือเป็นหลักฐานของคนทั่วโลกมากมาย ที่ตามตรวจสอบและค้นหาความจริงกันได้ชนิดจับต้นมาชนปลายกัน แล้วสรุปเป็นเอกสารรายงานทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมาอีกด้วย<br /> เรื่องระลึกชาตินี้ ถ้าดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมีหลักฐานนั้น ย่อมแสดงให้เห็นว่าการเวียนว่ายตายเกิดนั้นมีจริง ไม่ได้ตายแล้วดับสูญไปไหนในวัฎสงสาร และสอดคล้องกับเรื่องกรรมที่พระพุทธองค์ทรงสอนไว้<br /> การลืมกับการจำได้หมายรู้หรือสัญญา เป็นธรรมะฝ่ายตรงกันข้ามกัน <br /> บางคนลืมแม้กระทั่งการขี้หรือการถ่ายอุจจาระให้เป็นเวลา จนท้องผูกและเป็นปัญหาในเวลาต่อมา นอกจากจะลืมการขี้ที่ได้กล่าวมาแล้ว ยังลืมกองขี้อีกหลายกองนับแต่ขี้เกียจ ขี้อิจฉา ขี้โอ่ ขี้อวด ขี้โกง ขี้หึง ขี้ระแวงฯลฯ ล้วแต่นนำทุกข์มาให้ทั้งสิ้น<br /> ลืมแม้กระทั่งชีวิตที่เกิดมาจากดิน น้ำ ลมไฟ มาประชุมกับใจจนเป็นกายและใจหรือชีวิตนี้ ลืมแม้กระทั่งใจเป็นนายกายเป็นบ่าว จึงมัวแต่ใช้กายนี้เบียดเบียนผู้อื่นเพื่อให้ตนได้เสพวัตถุเท่านั้น<br /> สุดท้ายก็จมบนกองทุกข์และหาทางออกไม่ได้มีแต่อบายภูมิที่แปลว่าที่ๆหาความเจริญไม่ได้ตั้งแต่ เดรัจฉาน นรก เปรต และอสูรกายภูมิเป็นที่เกิด<br /> ลืมแม้กระทั่งร่างกายเที่ปรียบดั่งกองขี้ กองคูถและกองมูตร ตั้งแต่ผมสวยก็มีขี้รังแค ตาสวยก็มีขึ้ตา หูสวยก็มีขี้หู จมูกสวยก็มีขี้มูก ฟันสวยก็มีขี้ฟัน ร่างกายสวยงามก็เต็มไปด้วยขี้ไคล ขี้และเชื้อโรคมากมายซึ่งอยู่ในร่างกายเดียวกันกับที่ชวนให้ผู้คนหลงใหลและเพ้อหา<br /> ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลืมแล้วนำมาให้เกิดทุกข์ทั้งสิ้น เพราะไม่รู้ความจริงแท้ของชีวิต และการลืมในขี้ต่างๆดังกล่าวข้างต้น ที่ตนเองเป็นผู้ยึดมั่นถือมั่นในกายและใจนี้รวมทั้งขี้นั้นเป็นของตน<br /> และเพื่อที่จะหาทางออกจากการเป็นผู้ขี้ลืมความเจริงแท้โปรด......อย่าลืม ( ว.วชิรเมธี )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-6894619040207229539?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-33003972514949559842012-01-23T15:48:00.000+07:002012-01-23T15:48:00.764+07:00ผลงานแห่งชีวิต<br /><br />ตลอดชีวิต ของ ท่านอาจารย์พุทธทาส ท่านย้ำอยู่เสมอว่า "ธรรมะ คือ หน้าที่" <br />เป็นการทำหน้าที่ เพื่อความอยู่รอด ทั้งทางฝ่ายกาย และฝ่ายวิญญาณ ของมนุษย์ <br />และ ท่าน ได้ทำหน้าที่ ในฐานะ ทาสผู้ซื่อสัตย์ ของพระพุทธเจ้า ทุกอณูแห่งลม<br />หายใจ เข้าออก จนแม้วาระสุดท้าย แห่งชีวิต จึงไม่น่าสงสัยเลยว่า ผลงาน ที่ท่าน <br />สร้างสรรค์ ไว้ เพื่อ เป็น มรดก ทางธรรมนั้น จะมีมากมาย สักปานใด ซึ่งจะขอ<br />นำมากล่าวเฉพาะ ผลงานหลักๆ ดังนี้ คือ<br /><br />๑. การจัดตั้ง สถานปฏิบัติธรรม สวนโมกขพลาราม และ สวนโมกข์นานาชาติ<br /><br />๒. การร่วมกับ คณะธรรมทาน ในการออกหนังสือพิมพ์ "พุทธสาสนา" <br />ราย ๓ เดือน นับเป็นหนังสือพิมพ์ ทาง พระพุทธศาสนา เล่มแรก ของไทย <br />เริ่มตีพิมพ์ เมื่อเดือน พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๗๖ และ ต่อเนื่องมา จนถึงปัจจุบัน <br />เป็นเวลารวม ๖๑ ปี นับเป็นหนังสือพิมพ์ ทาง พระพุทธศาสนา ที่มีอายุยืนยาว<br />ที่สุดของไทย<br /><br />๓. การพิมพ์หนังสือ ชุด "ธรรมโฆษณ์" ซึ่งเป็นหนังสือที่ รวบรวม พิมพ์จาก <br />ปาฐกถาธรรม ที่ท่านแสดงไว้ในวาระต่างๆ และ งานหนังสือเล่ม เล่มอื่นๆ <br />ของท่าน โดยแบ่งออก เป็น ๕ หมวด คือ<br /><br /> ๑. หมวด"จากพระโอษฐ์" เป็นเรื่องที่ท่านค้นคว้าจากพระไตรปิฎก <br /> ฉบับ ภาษา บาลี โดยตรง<br /> ๒. หมวด"ปกรณ์พิเศษ" เป็นคำอธิบายข้อธรรมะ ที่เป็นหลักวิชา <br /> และหลักปฏิบัติ<br /> ๓. หมวด"ธรรมเทศนา"เป็นคำบรรยายแบบเทศนาในเทศกาลต่างๆ<br /> ๔. หมวด"ชุมนุมธรรมบรรยาย" เป็นคำขยายความ ข้อธรรมะ เพื่อ<br /> ให้เข้าใจได้อย่างถูกต้อง<br /> ๕. หมวด"ปกิณกะ" เป็นการอธิบายข้อธรรมะ เบ็ดเตล็ด ต่างๆ <br /> ประกอบ ความเข้าใจ<br /><br />ปัจจุบัน หนังสือชุดนี้ ได้ตีพิมพ์ เป็นหนังสือ ขนาด ๘ หน้ายก หนาเล่มละ <br />ประมาณ ๕๐๐ หน้า จำนวน ๖๑ เล่ม แล้ว ที่ยังรอการจัดพิมพ์ อีกประมาณ <br />ร้อยเล่ม <br /><br />๔. การปาฐกถาธรรมของท่าน ที่ก่อให้เกิดกระแสการวิพากษ์ วิจารณ์ ทั้งในแง่<br />วิธีการ และ การตีความพระพุทธศาสนา ของท่าน กระตุ้นให้ผู้คนกลับมาสนใจ<br />ธรรมะกันอย่างลึกซึ้งแพร่หลายมากขึ้น ครั้งสำคัญๆ ได้แก่ ปาฐกถาธรรม เรื่อง <br />"ภูเขาแห่งวิถีพุทธธรรม" "อภิธรรมคืออะไร" "ปฏิจจสมุปบาท คืออะไร" <br />"จิตว่าง หรือ สุญญตา" "นิพพาน" "การทำงาน คือ การปฏิบัติธรรม" <br />"การศึกษาสุนัขหางด้วน" เป็นต้น<br /><br />๕. งานประพันธ์ ของท่านเอง เช่น "ตามรอยพระอรหันต์" "ชุมนุมเรื่องสั้น" <br />"ชุมนุมเรื่องยาว" "ชุมนุมข้อคิดอิสระ" "บทประพันธ์ของ สิริวยาส" <br />(เป็นนามปากกา ที่ท่านใช้ ในการเขียน กวีนิพนธ์) เป็นต้น<br /><br />๖. งานแปลจากภาษาอังกฤษของท่าน เล่มสำคัญ คือ "สูตรของเว่ยหล่าง" <br />"คำสอนของฮวงโป" ทั้งสองเล่ม เป็นพระสูตรที่สำคัญของพุทธศาสนา <br />นิกายเซ็น เป็นต้น<br /><br />เกี่ยวกับ งานหนังสือนี้ ท่านเคยให้สัมภาษณ์ กับพระประชา ปสนฺนธมฺโม ว่า<br /><br />"เราได้ทำสิ่งที่มันควรจะทำ ไม่เสียค่าข้าวสุกของผู้อื่นแล้ว เชื่อว่า มันคุ้มค่า <br />อย่างน้อย ผมกล้าพูดได้อย่างหนึ่งว่า เดี๋ยวนี้ ไม่มีใครในประเทศไทย บ่นได้ว่า <br />ไม่มีหนังสือธรรมะอ่าน ก่อนนี้ ได้ยินคนพูดจนติดปาก ว่า ไม่มีหนังสือธรรมะ<br />จะอ่าน เราก็ยังติดปาก ไม่มีหนังสือธรรมะจะอ่าน ตอนนี้ บ่นไม่ได้อีกแล้ว"<br /><br />ท่านอาจารย์ พุทธทาส ได้ละสังขาร กลับคืน สู่ ธรรมชาติ อย่างสงบ <br />ณ สวนโมกขพลาราม เมื่อวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๓๖ สิริรวม อายุ ๘๗ ปี <br />นับได้ ๖๗ พรรษา คงเหลือไว้แต่ ผลงาน ที่ ทรง คุณค่า แทนตัวท่าน <br />ให้อนุชน คนรุ่นหลัง ได้ สืบสาน ปณิธาน ของท่าน รับมรดก ความเป็น <br />"พุทธทาส" เพื่อ พุทธทาส จะได้ไม่ตาย ไปจาก พระพุทธศาสนา <br />ดังบทประพันธ์ ของท่าน ที่ว่า <br />พุทธทาส จักอยู่ไป ไม่มีตาย แม้ร่างกายจะดับไปไม่ฟังเสียง<br />ร่างกายเป็น ร่างกายไป ไม่ลำเอียง นั่นเป็นเพียงสิ่งเปลี่ยนไปในเวลา<br />พุทธทาส คงอยู่ไป ไม่มีตาย ถึงดีร้ายก็จะอยู่คู่ศาสนา<br />สมกับมอบ กายใจ รับใช้มา ตามบัญชาองค์พระพุทธไม่หยุดเลย<br />พุทธทาส ยังอยู่ไป ไม่มีตาย อยู่รับใช้ เพื่อนมนุษย์ไม่หยุดเฉย<br />ด้วยธรรมโฆษณ์ตามที่วางไว้อย่างเคย โอ้เพื่อนเอ๋ยมองเห็นไหมอะไรตายฯ<br />แม้ฉันตาย กายลับ ไปหมดแล้ว แต่เสียงสั่ง ยังแจ้ว แว่วหูสหาย<br />ว่าเคยพลอดกันอย่างไรไม่เสื่อมคลาย ก็เหมือนฉันไม่ตาย กายธรรมยัง<br />ทำกับฉัน อย่างกะฉัน นั้นไม่ตาย ยังอยู่กับ ท่านทั้งหลายอย่างหนหลัง<br />มีอะไรมาเขี่ยไค้ ให้กันฟัง เหมือนฉันนั่ง ร่วมด้วย ช่วยชี้แจง<br />ทำกับฉัน อย่างกะฉัน ไม่ตายเถิด ย่อมจะเกิด ผลสนอง หลายแขนง<br />ทุกวันนัด สนทนา อย่าเลิกแล้ง ทำให้แจ้ง ที่สุดได้ เลิกตายกันฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3300397251494955984?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-8493141263823198312012-01-23T11:03:00.000+07:002012-01-23T11:03:00.049+07:00ชาวโลกรู้จัก “ชา” กันมาเป็นระยะเวลายาวนานแล้ว บ้างก็ว่ามีสรรพคุณต่างๆ นานา บ้างก็จิบชาเพื่อความสุขส่วนตัว บ้างก็ว่ากินคู่กับอาหารนั้นจะได้รสชาติดี แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม “108 เคล็ดกิน” ก็ยังอยากจะแนะนำ “ชา” ให้ได้รู้จักกันมากขึ้น<br /> <br /> ชา เป็นพืชที่มาจากพืชในตระกูลคาเมลเลีย ไซเนนซิส เป็นพืชที่มีลักษณะเป็นพุ่ม ใบเขียว ชาสามารถแยกอย่างง่ายๆ ได้ 6 ประเภท ได้แก่ ชาขาว ชาเหลือง ชาเขียว ชาอูหลง ชำดำ และชาผูเอ่อร์ ซึ่งชาทุกชนิดสามารถทำได้จากต้นชาต้นเดียวกัน แต่ผ่านกรรมวิธีการผลิตที่แตกต่างกันออกไป<br /> <br /> ในใบชาจะมีเอนไซม์ที่ชื่อว่า โพลีฟีนอลออกซิเดส ซึ่ง โพลีฟีนอล เป็นสารประกอบชีวภาพที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และมีสรรพคุณเป็นสารแอนติออกซิเดนซ์ นอกจากนี้ สารฟลาโวนอยด์ ที่พบในใบชายังมีสรรพคุณช่วยดัก และทำลายอนุมูลอิสระ และยังทำงานร่วมกับวิชามินซี เสริมความแข็งแรงให้กับผนังหลอดเลือด<br /> <br /> ประโยชน์ของชายังไม่ได้มีเพียงเท่านี้ ชายังช่วยลดไขมันและระดับคอเรสเตอรอลในหลอดเลือด ช่วยควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด ป้องกันโรคหัวใจและมะเร็ง ช่วยขจัดสารพิษในร่างกาย นอกจากนี้แล้วชายังมีผลทางด้านจิตใจ กลิ่นและรสชาติช่วยให้ผ่อนคลายปลอดโปร่ง ลดความเครียด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-849314126382319831?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-6733300950279137482012-01-23T11:01:00.000+07:002012-01-23T11:01:00.170+07:00อย่าลืม ว่าเราเกิดมาเป็นคนได้นั้นแสนยาก<br />อย่าลืม ว่าเรามีอายุแสนสั้น<br />อย่าลืม ว่าพ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอด<br />อย่าลืม ว่าเรามิได้อยู่คนเดียวในโลก<br />อย่าลืม ว่าชีวิตของเราขึ้นอยู่กับบุคคลอื่นอยู่เสมอ<br /> อย่าลืม ว่าชีวิตนี้มิใช่ " ของเรา "<br />อย่าลืม ว่าชีวิตเป็นสิ่งไม่เที่ยง <อนิตจัง><br />อย่าลืม ว่าชีวิตเป็นทุกข์ <ทุกขัง><br />อย่าลืม ว่าชีวิตมิใช่ของของเรา <อนัตตา><br />อย่าลืม ว่าวันหนึ่งเราจะแก่<br /> อย่าลืม ว่าวันหนึ่งเราจะเจ็บ<br />อย่าลืม ว่าวันหนึ่งเราจะตาย <br />อย่าลืม ว่าวันหนึ่งเราจะพลัดพราก<br />อย่าลืม ว่าเรามีกรรมเป็นสมบัติของตน<br />อย่าลืม ว่าสรรพสิ่งเป็นไปตามเหตุปัจจัย<br />อย่าลืม ว่าตนต้องเป็นที่พึ่งของตน<br /> อย่าลืม ว่าสันติสุขส่วนบุคคลคือสันติสากลของโลก<br />อย่าลืม ว่าเรามีสิทธิ์ที่จะไม่ทุกข์-ไม่โง่<br />อย่าลืม ว่าเราสามารถ นิพพาน ที่นี่และเดี๋ยวนี้ <br />อย่าลืม ว่าเวลาไม่อาจรีไซเคิล<br /><br /> ท้ายนี้ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านผู้อ่านจะไม่ขี้ลืมอีกต่อไป หากอยู่ในปัจจุบันขณะและพิจารณาปัจจุบันธรรม ที่เป็นทางออกของทุกข์ทั้งปวง ไม่ต้องคำนึงถึงอดีตที่ผ่านมาแล้ว และอนาคตที่ยังไปไม่ถึงอีกต่อไป เอวัง<br /><br /><br /> ธรรมะสวัสดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-673330095027913748?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-2795646961883967872012-01-23T10:59:00.000+07:002012-01-23T10:59:00.108+07:00ยังมีตรอกสายหนึ่งที่ทั้งมืดทั้งแคบ ทั้งยังไม่มีดวงไฟส่องทางให้ความสว่างแม้แต่น้อย ดังนั้นเมื่อถึงยามค่ำคืน การเดินทางในตรอกแห่งนี้จึงเป็นไปด้วยความยากลำบาก<br /> <br /> คืนวันหนึ่ง มีพระรูปหนึ่งเดินผ่านเข้ามายังตรอกดังกล่าวเพื่อมุ่งหน้าไปยังอาราม ทว่าด้วยความที่ตรอกนี้มืดมิดกระทั่งนิ้วมือทั้งห้าของตนเองยังไม่อาจมอง เห็นได้ เมื่อเดินไปเรื่อยๆ พระรูปนี้จึงทั้งเดินไปชนผู้อื่น และถูกผู้อื่นเดินมาชนไม่หยุดหย่อน สร้างความลำบากยิ่งนัก<br /> <br /> ในตอนนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งถือโคมไฟเดินเข้ามายังตรอกดังกล่าว พลันทำให้ในตรอกเกิดแสงสว่างขึ้นพอสมควร พระรูปนั้นได้ยินคนเดินผ่านทางกล่าวว่า "คนตาบอดผู้นั้นช่างแปลกนัก ตนเองมองไม่เห็นแท้ๆ ใยต้องถือโคมไฟให้วุ่นวาย" เมื่อพระได้ยินก็รู้สึกแปลกใจ รอจนกระทั้งคนตาบอดถือโคมไฟคนนั้นเดินผ่านมา จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ขออภัย ท่านตาบอดจริงๆ หรือ?"<br /> <br /> คนผู้นั้นตอบว่า "ถูกแล้ว ข้าเกิดมาก็พิการ ตาสองข้างมองไม่เห็น สำหรับข้านั้นไม่ว่าจะยามเช้าสายบ่ายเย็นล้วนไม่ต่างกัน ทั้งยังไม่ทราบว่าแสงสว่างหน้าตาเป็นเช่นไร"<br /> <br /> พระได้ยินดังนั้นก็ยิ่งงุนงงมากขึ้น เอ่ยถามต่อไปว่า "เช่นนั้นท่านจะถือโคมไฟไปเพื่ออะไร?"<br /> <br /> คนตาบอดตอบว่า "เนื่องเพราะข้าเคยได้ยินคนพูดกันว่าในยามกลางคืนไร้แสงสว่าง คนตาดีทั้งหลายก็เป็นเช่นเดียวกับข้าคือมองไม่เห็นสิ่งใด ดังนั้นข้าจึงถือโคมไฟไปไหนมาไหนเสมอ"<br /> <br /> พระได้ยินดังนั้นก็เกิดความซาบซึ้งใจ เอ่ยคำ อมิตาพุทธออกมา และกล่าวต่อไปว่า "ท่านช่างมีเมตตาธรรม ห่วงใยเพื่อนมนุษย์"<br /> <br /> มิคาดคนตาบอดกลับกล่าวว่า "ผิดแล้ว ข้าทำไปเพื่อตัวเอง"<br /> <br /> "ทำเพื่อตัวเองอย่างไร?" พระถามต่อด้วยความสงสัยใจ<br /> <br /> คนตาบอดอธิบายว่า เมื่อครู่ท่านเดินอย่างมืดมนในตรอกใช่โดนคนเดินสวนไปมาชนเอาหรือไม่ ท่านดูข้าเองนั้นแม้เป็นคนตาบอด แต่ข้าไม่โดนผู้อื่นเดินชนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนข้าก็เป็นเช่นเดียวกับท่านคือโดนคนเดินมาชนเอาบ่อยครั้ง แต่เมื่อข้าถือโคมไฟทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ที่ข้าจุดโคมไปไหนมาไหนด้วยนั้นข้าจุดเพื่อให้แสงสว่างกับผู้อื่น และเพื่อให้ผู้อื่นมองเห็นตัวข้า ตังแต่นั้นมาข้าก็ไม่โดนผู้ใดเดินชนอีกเลย<br /> <br /> <br /> ปัญญาเซน : การช่วยเหลือผู้อื่น ประโยชน์สูงสุดล้วนกลับคืนมาสู่ผู้ให้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-279564696188396787?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-81888968158190071142012-01-22T15:48:00.000+07:002012-01-22T15:48:00.267+07:00ความสุข<br /> <br />หนังสือ time magazine บอกว่า ที่อเมริกา มีงานวิจัยพบว่าคนที่มีความสุขมากที่สุดในโลก คือพระในพุทธศาสนา<br />> โดย ทดสอบด้วยการ สแกนสมองพระที่ทำสมาธิและได้ผลลัพธ์ออกมาว่าเป็นจริง<br />><br />> + หลักความเชื่อของศาสนาพุทธ คือ เหตุที่ทำให้เกิดความสุข นั้นก็คืออยู่กับปัจจุบัน ขณะปล่อยวางได้ในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ควบคุมความอยาก ที่ไม่มีสิ้นสุด<br />><br />> + ไม่ใช้ความรุนแรง ไม่ทะเลาะ และใช้หลักเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ให้อภัยตัวเองและผู้อื่น มีจิตใจเมตตา กรุณา และเสียสละเพื่อผู้อื่น<br />><br />> + อริยะ สัจ 4 สิ่งที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบและบอกไว้ด้วย ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค แท้จริงแล้วก็คือทางเดินไปหาคำว่า "ความ สุข"<br />> เพราะ ถ้าเมื่อไรเรา กำจัด "ความ ทุกข์" ได้ แล้วความสุขก็ จะเกิดขึ้น<br />><br />> + อุปสรรค ของความสุขก็ คือแรงปรารถนา และ ตัณหา คนเราจะมีความสุขไม่ขึ้นอยู่กับว่า"มี เท่าไร"<br />> แต่ ขึ้นอยู่ที่ว่า เรา "พอ เมื่อไร" ความ สุขไม่ได้ขึ้น กับจำนวนสิ่ง ของที่เรามี หรือเราได้...<br />><br />> + ดังนั้นวิธีจะมี ความสุขอันดับ แรกต้อง "หยุด ให้เป็น และ พอใจให้ได้" ถ้า เราไม่หยุดความอยากของเราแล้วละก็<br />> เรา ก็จะต้องวิ่ง ไล่ตามหลายสิ่ง ที่เรา "อยาก ได้" แล้ว นั่นมันเหนื่อย และความทุกข์ ก็จะตามมา...<br />><br />> + ข้อ ต่อมาที่ทำให้ เราเป็นสุขคือ การมองทุกอย่าง ในแง่บวก ชีวิตแต่ละวัน แน่นอนเราต้อง เจอทั้งเรื่องดีและไม่ดี ถ้าเราอยากจะมีความสุข เราต้อง<br />> เริ่มด้วยการมองแต่สิ่งดีๆ มองให้เป็นบวก เพื่อใจเราจะได้ เป็นบวก คิดถึงสิ่งที่เราทำสำเร็จแล้วในวันนี้ สิ่งดีๆที่เราได้ทำ<br />><br />> + ข้อ ต่อมาคือการให้ หมายรวมถึงการให้ในรูปแบบ สิ่งของหรือ เงิน เรียกว่าบริจาค และการให้ความเมตตากรุณาต่อกัน<br />> ให้ อภัยทั้งตัวเองและคนอื่น สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นปัจจัย ทำให้เรามีความ สุข....<br />><br />> + การ ปล่อยวางให้ได้ ในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว และที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่ว่าเรื่องจะ ร้ายแรงและ เศร้าโศกเพียงใด<br />> จำไว้ว่ามันจะโดนเวลาพัดพามันไปจากเรา ไม่ช้าก็ เร็ว เราจะผ่านพ้นไปได้....และยอมรับในความเป็นจริงของชีวิต<br />> ไม่ ว่าจะเป็น เรื่องที้เราไม่ชอบเพียงใด ไม่ว่าผิดหวัง สูญเสีย เจ็บป่วย ล้วนแล้วแต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา<br />> ทุกคนต้องได้ผ่านบททดสอบนี้ทั้งสิ้น ไม่ว่าเราจะเป็นใคร...<br />><br />> + ทำตนเองให้สดใส ด้วยการยิ้มให้ตนเอง ทำคนอื่นให้สดใสได้ ด้วยการยิ้มให้เขา การยิ้มไม่ต้องลงทุนอะไรเลย<br />> แต่สร้างความสดใสได้มาก ทำให้เราเป็น สุขอยู่เสมอ เพราะความสุขมันอยู่ใกล้แค่นี้เอง แค่ที่ใจข องเรานี่เอง<br />><br />> ยิ้มแย้มอย่างแจ่มใส เห็นใครทักก่อน<br />> นี่คือ.. วิธีแสดงเสน่ห์แบบง่ายๆ แต่ให้ผลมาก<br />><br />> การให้อภัยไม่ต้องลงทุนอะไรเลย แต่การแก้แค้นลงทุนมาก<br />><br />> เขาด่าว่าเราไม่ถึงนาที เขาอาจลืมไปแล้วด้วย แต่เรายังจดจำ ยังเจ็บใจอยู่... นี่เราฉลาดหรือโง่กันแน่<br />><br />> บ่นแล้วหมดปัญหาก็น่าบ่น บ่นแล้วมีปัญหา ไม่รู้จะบ่นหาอะไร<br />><br />> เรายังเคยเข้าใจผิดผู้อื่น ถ้าคนอื่นเข้าใจเราผิดบ้าง ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแปลกอะไร ทำไมต้องเศร้าหมอง<br />> ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอย่างที่ใครเข้าใจ<br />><br />> อย่าโกรธฟุ่มเฟือย อย่าโกรธจุกจิก อย่าโกรธไม่เป็นเวลา อย่าโกรธมาก จะเสียสุขภาพกาย และสุขภาพจิต<br />><br />> แม้จะฝึกให้เป็นผู้ไม่โกรธไม่ได้ แต่ฝึกให้เป็นผู้ไม่โกรธบ่อยได้ ฝึกให้เป็นผู้รู้จักให้อภัยได้<br />><br />> การนินทาว่าร้ายเป็นเรื่องของเขา การให้อภัยเป็นเรื่องของเรา<br />><br />> การชอบพูดถึงความดีของเขา คือความดีของเรา การชอบพูดถึงความไม่ดีของเขา คือความไม่ดีของเรา<br />><br />> โทษคนอื่นแก้ไขอะไรไม่ได้ โทษตนเองแก้ไขได้<br />><br />> แก้ตัวไม่ได้ช่วยอะไร แต่แก้ไขช่วยให้ดีขึ้น<br />><br />> การนอนหลับเป็นการพักกาย การทำสมาธิเป็นการพักใจ คนส่วนใหญ่พักแต่กาย ไม่ค่อยพักใจ<br />><br />> รู้จักทำใจให้รักผู้บังคับบัญชา รู้จักทำใจให้รักลูกน้อง รู้จักทำใจให้รักเพื่อนร่วมงาน<br />> สวรรค์ก็อยู่ที่ทำงาน<br />><br />> เกลียดผู้บังคับบัญชา เกลียดลูกน้อง เกลียดผู้ร่วมงาน นรก ก็อยู่ที่ทำงาน<br />><br />> การที่เรายังต้องแสวงหาความสุข แสดงว่าเรายังขาดความสุข<br />> แต่ถ้าเรารู้จักทำใจให้เป็นสุขได้เอง ก็ไม่ต้องไปดิ้นรนแสวงหาที่ไหน<br />><br />><br />> อ่อนน้อม อ่อนโยน อ่อนหวาน นั้นดี.... อ่อนข้อให้เขาบ้างก็ยังดี แต่...อ่อนแอนั้น ไม่ดี<br />><br />> ในการคบคน ศิลปะใดๆ ก็สู้ความจริงใจไม่ได้<br />><br />> จงประหยัด คำติ แต่อย่าตระหนี่ คำชม<br />><br />> อภัยให้แก่กันในวันนี้ ดีกว่าอโหสิให้กันตอนตาย<br />><br />> ถ้าคิดทำความดี ให้ทำได้ทันที<br />> ถ้าคิดทำความชั่ว ให้เลิกคิดทันที<br />> ถ้าเลิกคิดไม่ได้ ก็อย่าทำวันนี้<br />> ให้ผลัดวันไปเรื่อยๆ<br />><br />> ถึงจะรู้ร้อยเรื่องพันเรื่อง ก็ไม่สู้รู้เรื่องดับทุกข์<br />> โลกสว่างด้วยแสงไฟ ใจสว่างด้วยแสงธรรม<br />> แสงธรรมส่องใจ แสงไฟส่องทาง<br />><br />> ผู้สนใจธรรม สู้ผู้รู้ธรรมไม่ได้<br />> ผู้รู้ธรรม สู้ผู้ปฎิบัติธรรมไม่ได้<br />> ผู้ปฎิบัติธรรม สู้ผู้ที่เข้าถึงธรรมไม้ได้<br />><br />> มีทรัพย์มาก ย่อมมีความสะดวกมาก<br />> มีธรรมะมาก ย่อมมีความสุขมาก<br />><br />> เมื่อก่อนยังไม่มีเรา<br />> เราเพิ่งมีมาเมื่อไม่นานมานี้เอง<br />> และอีกไม่นานก็จะไม่มีเราอีก<br />> จึงควรรีบทำดี ในขณะที่ยังมี...เรา<br />><br />> “ ขอขอบคุณ ผู้ที่ได้จัดทำบทความนี้ จึงขอ ส่งต่อ ให้เพื่อนๆๆ เพื่อให้มีสติมากขึ้น และพร้อมที่ จะสู้ต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8188896815819007114?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-37736465529778738012012-01-22T10:59:00.000+07:002012-01-22T10:59:00.340+07:0019 ข้อ ชวนคิดชวนทำ พิชิตความผิดหวัง<br /><br /><br />ใครบางคนเคยกล่าวไว้อย่างน่าฟังว่า “เราไม่มีทางจะเรียนรู้ในการฝึกความกล้าหาญและความอดทนได้เลย หากมีแต่ความสมหวังและสุขสบายบนโลกใบนี้” <br /><br />ความผิดหวังทำให้ทุกข์ใจ และอาจส่งผลร้ายต่อร่างกาย ทำให้เกิดอาการเจ็บป่วยตามมา แต่หากรู้จักเรียนรู้ที่จะเอาชนะความผิดหวังให้ได้ ก็เหมือนมีเกราะป้องกันภัยให้กับใจและกายของตัวเอง <br /><br />บางที 19 ข้อคิดสั้นๆต่อไปนี้ จะช่วยสร้างภูมิคุ้มกันความผิดหวังให้คุณ <br /><br /><br /> 1. เพชรในตม : อย่ามองว่า สิ่งไม่ดีหรือเรื่องไร้ สาระทุกอย่าง จะต้องเลวร้ายเสมอไป เพราะมีคำกล่าวในพุทธศาสนาว่า “ดอกบัวจะเบ่งบานอย่างงดงามที่สุด ต้องหยั่งรากลึกถึงโคลนตม” หรือที่มักพูดกันว่า ดอกบัวเกิดจากโคลนตม <br /> <br /> 2. ทำสิ่งที่ดีเยี่ยม : จงปล่อยให้ความผิดหวัง เป็นแรงผลักดันให้คุณทำสิ่งที่ดีเยี่ยม ดังเช่นไข่มุกที่เกิดจากเม็ดทรายเล็กๆที่หลุดเข้าไปในเปลือกหอยนางรม ทำให้มันระคายเคือง จึงขับสารเคมีออกมาเคลือบจนกลายเป็นไข่มุกที่สวยสดงดงาม <br /> <br /> 3. ทำงานหนัก : ความสำเร็จเกิดจากพรสวรรค์ แค่ 1 เปอร์เซ็นต์ อีก 99 เปอร์เซนต์คือการทำงานหนัก <br /> <br /> 4. วางรากฐานให้มั่นคง : เปรียบดั่งการปลูกต้นไผ่ ซึ่งเป็นพืชที่โตเร็วที่สุดโนโลก ตอนเริ่มต้น มันอาจดูไม่สวยงาม เพราะไร้กิ่งก้าน แต่มันมีรากที่อยู่ลึก และแตกแขนงไปทั่ว พร้อมที่จะเจริญเติบโตอย่างยั่งยืน เราจึงควรวางรากฐานชีวิตให้มั่นคง แข็งแรง เพื่อการเติบโตอย่างถาวร เช่นกัน <br /> <br /> 5. มีความเพียร : จงมีความเพียรดั่งพระมหาชนก ที่เรือถูกพายุพัดล่มลงในมหาสมุทร ลูกเรือตายหมด เหลือเพียงพระมหาชนก ที่ทรงอดทนว่ายน้ำในมหาสมุทร ด้วยความเพียร 7 วัน 7 คืน จนนางมณีเมขลาได้มาช่วยไว้ <br /> <br /> 6. อย่าลัดขั้นตอน : เฉกเช่นวงจรชีวิตของผีเสื้อ ขณะที่มันดิ้นรนโผล่ออกจากรูเล็กๆของรังไหม ปีกก็จะค่อยๆงอกออกจากลำตัว แต่หากคุณหวังดี อยากช่วยผีเสื้อให้ออกมาโดยเร็ว จึงช่วยเปิดรูด้วยการทำลายรังไหม คุณรู้มั้ยว่า การทำเช่นนั้นเป็นการลัดวงจรการเจริญเติบโตของผีเสื้อ ทำให้ปีกจะไม่งอกออกมา หรือแม้ว่างอก ก็จะไม่สมบูรณ์สวยงาม <br /> <br /> 7. มีพลังเชื่อมั่น : จงเข้าใจว่า ปัญหาและอุปสรรคเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อมันเกิดขึ้น ท้อแท้ได้แต่อย่าท้อถอย ควรเผชิญหน้ากับมันและพูดว่า “ฉันจะมีพลังมากกว่าแก แกไม่อาจเอาชนะฉันได้หรอก” ยิ่งคุณมีพลังเหนือกว่ามากเท่าใดยิ่งดี <br /> <br /> 8. มีรอยร้าวบ้าง : รอยร้าวหรือข้อบกพร่องที่เกิดขึ้นในชีวิตคู่ อาชีพการงาน หรือแผนการในชีวิต มิได้หมายความว่า มันจะทำเลนเนิร์ด โคเฮน ชาวแคนาดา อดีตพระสงฆ์ในพุทธศาสนาบอกว่า “รอยร้าวที่เกิดขึ้นในทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้แสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาได้” <br /> <br /><br /><br /><br /><br /> 9. เขียนไดอารี่ : มีงานวิจัยทางจิตวิทยาระบุว่า การเขียนบันทึกระบายความรู้สึกเป็นทุกข์ เจ็บปวดและเหตุการณ์สะเทือนอารมณ์ จะช่วยผ่อนคลายความเครียด และเยียวยารักษาใจให้ดีขึ้นได้ <br /><br /><br /> 10. ถอยห่างสักก้าว : บางครั้งคุณไม่อาจมองเห็นภาพใหญ่ทั้งหมดจนกว่าจะถอยห่างออกไป เพราะยามอยู่ใกล้ สิ่งที่เห็นก็คือจุดต่างๆ หลายรูปร่างและสีสัน แต่เมื่อคุณถอยออกไป มองจากระยะไกล คุณจะเห็นจุดต่างๆเหล่านั้นเป็นภาพที่ปรากฏเด่นชัดขึ้น เพราะฉะนั้น เมื่อคุณมีปัญหา ถอยมาสักเล็กน้อย แล้วพินิจมัน คุณจะเห็นปัญหาชัดเจนขึ้น ซึ่งจะนำไปสู่หนทางแก้ไขที่ถูกต้อง <br /> <br /> 11. ล้มแล้วต้องลุก : สุภาษิตญี่ปุ่นสอนว่า “ล้ม 7 ครั้ง ลุกขึ้นยืน 8 ครั้ง” โดยไม่ได้บอกให้นั่งลงเมื่อเหนื่อยล้า หรือล้มคลานยามหวาดกลัว ประเทศญี่ปุ่นจึงสามารถ ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะประสบมหันตภัยสึนามิเมื่อเดือนมีนาคม ปี 2011 <br /> <br /> 12. ผิดเป็นครู : ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปทั้งหมด ดังนั้น จึงมีคำกล่าวว่า “ผิดเป็นครู” เพื่อให้นำบทเรียนในอดีตที่ผิดพลาดมาศึกษาใคร่ครวญ ทบทวนเรื่องความผิดหวังและผิดพลาด เพื่อไม่ให้เกิดขึ้นซ้ำอีก <br /><br /> 13. เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง : เมื่อเกิดปัญญา เห็นจุดบกพร่องแล้ว ถือเป็นโอกาสอันดีในการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งให้ดีกว่าเก่า <br /> <br /> 14. เดินหน้าไปเรื่อยๆ : เมื่อคุณเดินมาถึงทางแยกบนถนน จงเดินต่อไป เพราะนั่นหมายความว่า คุณจะเลือกเดินไปทางไหน ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ขอให้เดินต่อไป <br /> <br /> 15. เมตตาต่อตัวเอง : อย่าดุด่าว่ากล่าวตัวเอง แต่จงให้ความรักและเมตตาตัวเอง เหมือนที่คุณปลอบโยนผู้อื่นยามที่เขามีทุกข์ <br /> <br /> 16. ไปให้ตรงเป้าหมาย : บางครั้งความล้มเหลวผิดหวังที่เกิดขึ้น เป็นเหมือนข้อสะกิดใจให้คุณฉุกคิดได้ว่า ยังคงมุ่งมั่นที่จะทำสิ่งนั้นอยู่หรือไม่ <br /> <br /> 17. เวลาและวารี ไม่เคยคอยใคร : บางช่วงชีวิตที่ประสบอุปสรรค คุณต้องเรียนรู้ที่จะแก้ไข และก้าวผ่านความทุกข์ยากนั้นไปให้ได้ เพราะชีวิตไม่อาจหยุดอยู่กับที่ ดั่งเวลาและสายน้ำที่ไหลผ่านไปไม่เคยหยุดนิ่ง <br /> <br /> 18. เชื่อมั่นในมหัศจรรย์ของชีวิต : ทุกเช้าที่ตื่นนอน จงบอกตัวเองเสมอว่า วันนี้คุณจะคิดดี พูดดี ทำดี แล้วคุณจะได้เห็นความมหัศจรรย์เกิดขึ้น เพราะคุณได้ดึงพลังบวกเข้ามาในชีวิต ทำให้เกิดสติปัญญา พร้อมที่จะแก้ไขปัญหาที่เข้ามาในแต่ละวันให้ลุล่วงไปด้วยดี <br /> <br /> 19. อย่าสิ้นหวัง : มีเพียงสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยหมดไปจากใจคน นั่นคือ ความหวัง ขอให้คุณหมั่นเติมพลังใจให้ตัวเองบ่อยๆ และพยายามมุ่งมั่นทำในสิ่งที่คุณต้องการให้สำเร็จ <br /> <br /> >>>>> <<<<< <br /><br /><br />(จาก นิตยสารธรรมลีลา ฉบับที่ 132 พฤศจิกายน - ธันวาคม 2554 โดย ประกายรุ้ง)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3773646552977873801?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-27742296480686860492012-01-21T12:25:00.000+07:002012-01-21T12:25:00.563+07:00เมื่อถึงวันพระ หรือวันหยุดเสาร์อาทิตย์ หรือวันในโอกาสพิเศษ เช่น วันเกิด เป็นต้น เราตั้งใจไปวัด เพื่อบำเพ็ญบุญกุศล โดยการถวายสังฆทาน ถวายภัตตาหาร หรือถวายจตุปัจจัยไทยธรรมต่างๆ ด้วยเพราะเรานั้นมีศรัทธาในความเป็นพระของภิกษุสงฆ์ ว่าเป็นผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ มีศีลมีธรรม หรือมีความเชื่อว่าเป็นเนื้อนาบุญที่ดี <br /><br /> ความจริงแล้ว ผู้ที่มีความเป็นพระนั้นมิใช่เพียงเฉพาะภิกษุสงฆ์ แต่ ความเป็นพระนั้น อยู่ที่ใจ ซึ่งความเป็นพระนั้น อยู่ที่ว่าคนนั้นปฏิบัติดีปฏิบัติชอบหรือไม่ ผู้ที่อยู่รอบๆ ตัวเรานั้น มีผู้ที่มีศีลมีธรรม เป็นผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ เป็นผู้ที่มีความหวังดี มีเมตตา กรุณา มีความเอาใจใส่ ที่จะให้เราเป็นคนที่ดี เป็นคนที่อยู่ในศีลในธรรม ลองมานึกกันดูนะ คุณพ่อคุณแม่ของเราใช่หรือไม่ คุณพ่อคุณแม่ของเรานั้นแท้ที่จริงนั้นก็คือ พระในบ้านของเรานั่นเอง<br /><br /> <br /><br />พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้ว่า คุณพ่อคุณแม่ของเรานั้นเทียบได้กับ เป็นพระอรหันต์ พระพรหม ประจำบ้าน เป็นผู้ที่มีพระคุณ เป็นผู้ที่เราจะต้องเอาใจใส่เลี้ยงดูท่านด้วยเช่นเดียวกัน เรามาที่วัดนั้นมาถวายสังฆทาน หรือมาถวายภัตตาหารให้พระที่วัด โดยการประเคนด้วยมือสองข้าง ด้วยความเคารพต่อพระสงฆ์ ดังนั้นเมื่อเราอยู่ที่บ้าน หากมีโอกาสที่จะดูแลคุณพ่อคุณแม่ที่บ้าน เช่น เราตื่นเช้ามา ก็ตักข้าว แล้วก็ยกจานข้าวให้กับคุณพ่อคุณแม่ด้วยความเคารพ คุณพ่อคุณแม่ก็จะรู้สึกปลื้มใจ นี่ก็เป็นบุญอันยิ่งใหญ่ การทำให้คุณพ่อคุณแม่อิ่มอกอิ่มใจในความกตัญญูของเราที่เราเป็นลูกเป็นหลาน นี่ก็เป็นบุญที่เราได้แสดงออกด้วยความกตัญญูกตเวทีกับพระในบ้าน ก็คือคุณพ่อคุณแม่ของเรา หรือเราสามารถที่จะทำกุศลโดยการมอบปัจจัยให้กับคุณพ่อคุณแม่ อย่างลูกน้องของเราบางคนที่เป็นผู้ที่เริ่มทำงานใหม่ๆ หากมีความตั้งใจดี แม้ว่าจะได้เงินเดือนเป็นเดือนแรก เงินเดือนก็ไม่ได้มากมายอะไร ก็แบ่งเงินเดือนส่วนหนึ่ง มอบให้คุณพ่อคุณแม่ที่บ้านต่างจังหวัด อาจจะเริ่มที่เดือนละ 300-400 บาท แม้ว่าจะเป็นเงินน้อยนิด แต่เป็นความตั้งใจที่ดี เป็นความกตัญญูของลูกที่มีต่อคุณพ่อคุณแม่ ซึ่งอยากจะมอบให้กับคุณพ่อคุณแม่ด้วยความรัก ด้วยความกตัญญู เงินน้อยนิดนี้ปรากฏว่าเป็นสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่รู้สึกตื้นตันใจ เปรียบเสมือนยา ที่จะช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจของแม่ เงินแม้เพียงน้อยนิด 300-400 บาท นี้ได้ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจคุณพ่อคุณแม่ให้อิ่มอกอิ่มใจ คุณพ่อคุณแม่ก็นำเงินนี้ เก็บไว้เพื่อไปทำบุญให้กับลูกๆ เมื่อถึงเวลาที่จะไปวัด ก็จะนำเงินนี้ไปทำบุญซึ่งเป็นบุญกุศลให้กับลูกๆ หลานๆของเรานั่นเอง <br /><br /> <br /><br />การแสดงความกตัญญู ต่อคุณพ่อคุณแม่ เทียบได้กับการถวายทานกับพระเช่นกัน เพราะว่าคุณพ่อคุณแม่ก็คือพระอรหันต์ของเรา อันนี้ก็ได้บุญเหมือนกัน ไม่จำเป็นที่จะต้องไปวัด ก็สามารถที่จะทำบุญให้กับพระที่อยู่รอบๆตัวเราได้<br /><br /> ถ้าเรามีลูกหลานซึ่งกำลังเล่าเรียนศึกษาอยู่ ก็บอกลูกหลานของเรา ให้ตั้งใจไปศึกษาเล่าเรียน เพื่อเป็นทานให้กับคุณพ่อคุณแม่ การที่ลูกหลาน ตั้งใจไปเรียนหนังสือ ก็เป็นการตอบแทนบุญคุณของคุณพ่อคุณแม่ซึ่งเป็นพระอรหันต์ในบ้าน ก็เป็นการสร้างความอบอุ่น มั่นใจ ชื่นใจให้กับคุณพ่อคุณแม่ ลูกหลาน ก็จะได้บุญ คุณพ่อคุณแม่ก็จะได้บุญไปด้วย ลูกหลาน ก็จะได้ประสบความสำเร็จในชีวิต ด้วยการที่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนเป็นทาน บุญกุศลนี้จะได้ย้อนกลับมาที่ลูกหลานของเรา <br /><br /> <br /><br /> <br /><br /> ในกรณีที่เราเป็นผู้ที่มีอาชีพการงานอยู่ เราก็สามารถที่จะทำบุญกับนายจ้างของเราด้วยการตั้งใจทำงานเป็นทานนั่นเอง เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของนายจ้าง ที่เป็นผู้ที่มีพระคุณ เป็นผู้ที่ประพฤติดีประพฤติชอบ ทำกิจการงานที่เป็นประโยชน์ และก็ทำให้เราได้มีอาชีพการงานทำ การตั้งใจทำงานเป็นทาน เป็นการทำบุญที่ยิ่งใหญ่เช่นเดียวกัน บุญนี้เราก็สามารถทำได้ทุกวัน เราสามารถตั้งใจทำงานเป็นทานทุกวัน เราก็ได้บุญทุกวัน เพราะเราทำงานด้วยความขยันขันแข็งและความซื่อสัตย์สุจริต <br /><br /> <br /><br />ถ้าเราซึ่งเป็นนายจ้าง มีจิตใจที่ดี มีเมตตา ให้อภัยกับลูกน้อง ถือได้ว่าเป็นการให้อภัยทาน ซึ่งเป็นการทำทานที่ยิ่งใหญ่ ด้วยท่านมีจิตใจที่ดีให้อภัย ให้โอกาสที่จะให้เขาได้แก้ตัวใหม่ ปรับปรุงตัวใหม่ เพื่อเขาจะได้ไม่ทำผิดพลาดได้อีก แต่ถ้าหากท่านให้โอกาสเขาแล้ว เขาก็ยังอาจจะทำผิดทำพลาดอยู่ด้วยความไม่รู้ เราก็ให้ความรู้ให้ปัญญาเป็นทาน ก็ถือว่าเป็นการทำบุญที่ยิ่งใหญ่กับลูกน้องของเราเช่นเดียวกัน การให้ความรู้เป็นวิทยาทานนั้นเป็นสิ่งประเสริฐ เป็นการทำทานที่ได้บุญมาก หากเราให้ธรรมะกำกับไปด้วย ก็จะทำให้เกิดความรู้ที่เป็นปัญญาที่ดี ( สัมมาทิฏฐิ ) เพื่อที่จะได้ใช้ปัญญาในทางที่ถูกที่ควร เป็นการทำสัมมาอาชีพ เพื่อที่จะมีรายได้ โดยที่ว่างานนั้นต้องเป็นงานที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่น ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน <br /><br />นั่นคือ เราสามารถที่จะทำบุญอันยิ่งใหญ่ให้กับผู้ที่เป็นพระที่อยู่รอบๆ ตัวเราได้ตลอดเวลา เราก็มาดูว่ามีคนอื่นอีกมั้ยที่อยู่รอบๆ ตัวเรา ครูบาอาจารย์ ผู้ใหญ่ที่นับถือ หรือกัลยาณมิตร ที่เป็นผู้ที่หวังดีต่อเรา เป็นผู้ที่มีศีลมีธรรม เราก็สามารถที่จะไปทำความดีกับท่านได้ โดยการไปกราบไหว้ท่าน ไปเยี่ยมเยียนท่าน นำหนังสือดีๆ ธรรมะดีๆ ไปมอบให้กับท่าน ก็ถือว่าเราได้ถวายสังฆทานกับพระที่อยู่รอบๆตัวเรา นี่ก็เป็นการที่เราสามารถที่จะทำบุญทำทานให้กับผู้ที่เป็นพระที่อยู่รอบๆตัวเรา ได้โดยไม่จำเป็นต้องมาวัดก็จะได้บุญได้กุศลเช่นเดียวกัน <br /><br /> <br /><br />ถ้าเราเป็นผู้มีศีลมีธรรม ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ เราก็มีความเป็นพระในตัวเรา ที่เราจะต้องเพิ่มพูนคุณงามความดีให้กับตัวเราเองด้วย ด้วยการหมั่นดูแลสุขภาพ ทานอาหารที่เป็นประโยชน์ ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และเราต้องทำบุญให้กับตัวเรา ด้วยการเก็บออมเงินให้กับตัวเราเองเพื่อสำหรับใช้จ่ายในอนาคต <br /><br />การมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน คือการใช้จ่ายเงินที่หามาได้ในปัจจุบัน หาได้เท่าไหร่ ก็ใช้จ่ายอย่าให้เกินเงินที่หามาได้ และให้มีเงินเหลือเก็บไว้ในอนาคตด้วย อย่าใช้เงินล่วงหน้าจากบัตรเครดิต เพราะเท่ากับว่า เรากำลังนำเงิน<br /><br />ที่จะหาได้ในอนาคตมาใช้ในปัจจุบัน และให้ปัญญากับตัวเราเป็นทาน โดยการหมั่นศึกษาหาความรู้ เพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน และเข้าใจหลักธรรมในการดำเนินชีวิต<br /><br /> <br /><br />ด้วยความเป็นพระ นั้นอยู่ที่ใจ เราจึงสามารถสร้างบุญ สร้างกุศลด้วยการทำมหาทานกับผู้ที่มีความเป็นพระที่อยู่รอบๆ ตัวเราได้ตลอดกาล ด้วยการทำทานด้วยจตุปัจจัย ด้วยการให้อภัยเป็นทาน ด้วยการให้ความเคารพ แสดงออกด้วยความกตัญญุกตเวทิตาธรรม ด้วยการตั้งใจทำงานเป็นทาน ด้วยการให้ธรรมะเป็นทาน ด้วยการให้ปัญญาเป็นทาน เราก็จะเป็นผู้ที่มีความสุข ความเจริญ ประสบความสำเร็จ และความก้าวหน้าในการดำเนินชีวิตตลอดไป<br /><br />เจริญพร<br /> <br />พระถวิล ฐานุตฺตโม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-2774229648068686049?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-37084284432828095942012-01-21T11:00:00.000+07:002012-01-21T11:00:01.504+07:00๑.ทำไม..ขี้ลืม ( โดยธารดาว ทองแก้ว )<br /><br /><br /> อาการหลงลืมเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่หากว่านานๆจะลืมสักครั้ง แต่ถ้าใครขี้ลืมบ่อยๆสมองไม่จดจำอะไรเลย แม้จะเป็นเรื่องสำคัญๆที่อยู่ใกล้ตัว อย่างนี้ก็น่าเป็นห่วงสมองของคนๆนั้นเสียแล้ว<br /> ใครที่ไม่อยากให้สมองแก่ก่อนวัยเป็นคนขี้หลงขี้ลืม ป้ำๆเป๋อๆซึ่งเป็นบุคคลิกที่ไม่ดี เป็นคนไม่มีเสน่ห์ ไม่มีประสิทธิภาพ ก็ต้องหมั่นฝึกฝนใช้สมองให้มาก<br /> สมองของคนเราก็เหมือนมีด ยิ่งลับยิ่งคม แม้ร่างกายจะเสื่อมไปตามวัย แต่สมองยังใช้การได้ดีตามสภาพ ถ้ามีการใช้งานอยู่ตลอดเวลา<br /> ความจำเกี่ยวข้องกับสมองเป็นหลัก ซึ่งกระบวนการจำมีตั้งแต่การรับเข้า ( เหมือนเวลาคุยแล้วมีเครื่องบันทึกเทป )เพราะฉะนั้นเครื่องรับเข้าจะต้องดีก่อน แล้วจึงมีการบันทึกข้อมูลที่ถูกต้องลงไปในสมอง จากนั้นก็จะมีการเรียกข้อมูลออกมาใช้ ซึ่งถ้ามีข้อบกพร่องเกิดขึ้นในขั้นตอนใดก็จะทำให้กระบวนการจดาจำเสียไปได้ <br /> บางคนช่องรับเข้าไม่ดี ( เช่นมีคนกำลังพูดให้ฟัง แต่เราใจลอยไปคิดถึงเรื่องอื่น )ก็จะจับใจความสำคัญได้ไม่หมด( เหมือนเด็กๆสมัยนี้ที่เวลาทำการบ้าน แล้วเปิดเพลงฟังหรือดูโทรทัศน์ไปด้วย เครื่องรับเปิดไม่เต็มร้อย ผลก็ออกมาไปเต็มร้อยเหมือนกันน<br /> จิตใจคือต้นเหตุสำคัญของการลืมเป็นหลัก นั่นคือความเครียด ความวิตกกังวลและความฟุ้งซ่าน ซึ่งทำให้คนเราขาดสมาธิความคิดแตกกระจาย<br /> ส่วนสาเหตุทางร่างกาย มักเกิดจากการที่สมองเสื่อมจากวัยที่เพิ่มขี้น ซึ่งก็เป็นไปตามธรรมชาติ หรือเกิดจาการป่วยทางสมอง อุบัติเหตุ สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง หรือความกังวลใจกับความเจ็บป่วย พลังการจดจำจึงมีน้อย<br /> อาการขี้ลืมที่น่าเป็นห่วงก็คือความสามารถในการดำเนินชีวิตหรือความสามารถในการทำงานลดลงจนเสียหาย<br /> โดยหลักการแล้ว ความจำของคนเราขึ้นอยู่กับความเข้มข้น ของการเอาใจใส่เป็นสำคัญ ไม่ควรอ่านหนังสือ ฟังเพลงหรือดูโทรทัศน์ไปพร้อมๆกัน<br /> การแก้ปัญหาก็คือฝึกการใช้สมองหรือลับสมอง ซึ่งสมองก็เหมือนอวัยวะอื่นๆ ในร่างกายที่เสื่อมแล้วก็เสื่อมเลยไม่มีการสร้างขึ้นมาใหม่ (ยกเว้นเม็ดเลือด) แต่ถ้ามีการฝึกฝนอยู่เสมอ สมองจะแก่ช้ากว่าร่างกาย ซึ่งความรู้ในทางการแพทย์จะบอกเราว่า เซลล์สมองของคนเรามีจำนวนมากมาย และในความเป็นจริง เราก็ไม่ได้ใช้สมองที่มีอยู่ทั้งหมดหรอก ตัวอย่างเช่น ถ้ามีสมองอยู่ ๑๐๐ ส่วน เราอาจจะใช้สมองเพียงแค่ ๒๐ ส่วน เท่านั้นเอง และถึงแม้ว่าสมองจะตายไปเหลือเพียง ๖๐-๗๐% เราก็ยังสามารถฉลาดขึ้นได้อีกเรื่อยๆ เพราะส่วนที่เหลืออยู่ ยังไงเราก็ใช้มันไม่หมด<br /> คนที่มีลักษณะหรืออุปนิสัยเรื่อยๆ เฉื่อยๆ ไม่ค่อยสนใจสิ่งต่างๆ รอบตัว มีสิทธิจะเป็นโรคสมองฝ่อได้มาก เพราะขบวนการของสมองไม่ค่อยได้ใช้งาน ไม่เหมือนกับคนที่ชอบอ่านหนังสือ ซึ่งจะมีผลต่อการทำงานของสมอง เมื่อใช้บ่อยๆ (คิด - พูด - อ่าน) <br /> เซลล์สมองซึ่งมีเส้นใยเป็นขา เป็นแขนก็จะเชื่อมต่อกัน ซึ่งหากยิ่งใช้บ่อย มันก็จะเชื่อมโยงกันเป็นโครงข่าย ทำให้คิดอะไรเป็นระบบ มีหลักการมีเหตุผล แต่หากไม่ค่อยได้ใช้สมองขบคิด เส้นใยเหล่านี้จะหดลง ไม่ต่อกัน ความจำก็จะไม่เป็นระบบ ดังนั้นเมื่อเกิดปัญหาต่างๆ ขึ้น ในชีวิตประจำวัน แล้วรู้จักแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่เสมอ ก็นับเป็นการลับสมองที่ดีมาก อย่างหนึ่งง<br /> การฝึกสมาธิช่วยให้ความจำดีขึ้น โดยเฉาะคนที่ชอบคิดฟุ้งซ่าน วิตกกังวลจนลืมอยู่เสมอ สมาธิช่วยได้ในเรื่องของความจำทุกขั้นตอนและสมาธิยังช่วยเรื่องอื่นอีกมากมายในชีวิต<br /> นิสัย ๑๐ อย่างที่ทำร้ายสมอง<br /> <br /><br /> ๑. ไม่กินอาหารเช้า การไม่กินอาหารเช้า ไม่เพียงแต่จะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำเท่านั้น แต่ยังเป็นสาเหตุให้ร่างกายมีสารอาหารไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ หากทำจนเป็นนิสัย ในระยะยาวจะทำให้สมองเสื่อมเร็วขึ้น<br /> ๒. กินอาหารมากเกินไป เห็นไหมว่าทุกอย่างต้องพอดีจึงจะมีประโยชน์ การกินมากเกินไป จะทำให้ หลอดเลือดแดงในสมองแข็งตัว ซึ่งจะเป็นสาเหตุให้เกิดโรคความจำสั้น<br /> ๓. การสูบบุหรี่ ในบุหรี่มีสารเคมีที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพมากมายหลายสิบชนิด และ แน่นอน หากใครสูบจนติดและไม่คิดเลิก ไม่นานคุณอาจโชคร้ายเป็นโรคสมองฝ่อโดยไม่รู้ตัว (ถ้าสมองใช้งานไม่ได้ การมีชีวิตอยู่ก็แทบไม่มีความหมายอะไร)<br /> ๔. กินอาหารหวานมากเกินไป อาหารเหล่านี้จะไปขัดขวางการดูดซึมโปรตีน และสารอาหารที่มีประโยชน์ ต่อร่างกาย เป็นสาเหตุให้ร่างกายขาดสารอาหาร เมื่อได้รับอาหารน้อย สมองก็ทำงานไม่เต็มที่<br /> ๕. การอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ ทั้งนี้เพราะสมองเป็นอวัยวะที่ใช้พลังงานมากที่สุดในร่างกาย ดังนั้นหากเราหายใจเอาอากาศเสียเข้าไปมากๆ เป็นประจำ จะทำให้ออกซิเจนในสมองมีน้อย ซึ่งส่งผลต่อการทำงานของสมอง ทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานลดลง<br /> ๖. การอดนอน การอดนอนเป็นระยะเวลานานๆ จะทำให้เซลล์สมองเสียหายและตายได้ (เร็วกว่าที่ควรจะเป็น)<br /> ๗. การนอนคลุมโปง เรื่องนี้หลายคนอาจนึกไม่ถึง เพราะการนอนคลุมโปง จะทำให้เราได้รับออกซิเจน ไม่เต็มที่ เมื่ออากาศไม่เพียงพอ การทำงานของสมองก็ไม่เต็มร้อย<br /> ๘. ใช้สมองในขณะเจ็บป่วย ยามเจ็บไข้ ไม่สบาย ก็เป็นการฟ้องอยู่แล้วว่าร่างกายต้องการการพักผ่อน แต่หากเรายังดื้อรั้นที่จะใช้สมองในการคิดหรือทำงานยามที่ร่างกายอ่อนแอ ก็เหมือนเป็นการทำร้าย สมองไปด้วย และผลงานที่ออกมาก็ไม่ค่อยดีนักหรอกในชีวิต<br /> ๙. ขาดการใช้ความคิด การคิด วิเคราะห์ ฝึกแก้ปัญหาต่างๆ เป็นการฝึกสมองที่ดีที่สุด การอยู่นิ่งๆ เฉยๆ ไม่สนใจอะไรเลยจะทำให้สมองฝ่อ<br /> ๑๐. พูดน้อยเกินไป นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ย้ำยืนยันว่า ทุกสิ่งทุกอย่างต้องอยู่ในภาวะสมดุล จึงจะเกิด ประโยชน์สูงสุด เพราะการฝึกพูดอย่างมีสาระ เป็นสิ่งที่ต้องใช้สมองกลั่นกรอง ดังนั้นทักษะ ทางการพูด จึงเป็นสิ่งที่แสดงถึงประสิทธิภาพของสมองด้วย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3708428443282809594?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-80371513698317565642012-01-20T15:50:00.001+07:002012-01-20T15:53:54.411+07:00อุตรดิตถ์ จัดงานสืบสานงานศิลป์ถิ่นลับแลง ครั้งที่ 2 ในวันที่ 21 ม.ค. 2555 ณ บริเวณหน้าอนุสาวรีย์เจ้าฟ้าฮ่ามกุมาร ต.ฝายหลวง อ.ลับแล ภายในงานมีกิจกรรมน่าสนใจ อาทิ ขบวนฟ้อนเมือง ขบวนแห่เครื่องสูงสักการะ ขบวนแห่สักการะอนุสาวรีย์เจ้าฟ้าฮ่ามกุมาร ระบำซอ การเสวนาเชิงวิชาการ การแสดงสินค้าพื้นเมือง การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมของชาวไทยวน<br /> <br /> จังหวัดอุตรดิตถ์ ร่วมกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุตรดิตถ์ สภาวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์ ภาครัฐ ภาคเอกชน ผู้นำท้องถิ่น และประชาชนในพื้นที่จังหวัดอุตรดิตถ์ ร่วมกันจัด "โครงการสืบสานงานศิลป์ถิ่นลับแลง" ครั้งที่ 2 ประจำปี 2555 ขึ้น ในวันที่ 21 ม.ค. 2555 เริ่มตั้งแต่เวลา 08.30 น. ณ บริเวณหน้าอนุสาวรีย์เจ้าฟ้าฮ่ามกุมาร ตำบลฝายหลวง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์<br /> <br /> โครงการนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นการอนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณี รวมทั้งแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ทางด้านวัฒนธรรมระหว่างกลุ่มไทยวน คือ ไท - ยวนเมืองอุตรดิตถ์ (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์) ไท - ยวนน้ำอ่าง (อำเภอตรอน) ไท - ยวนท่าปลา (อำเภอท่าปลา) ไท - ยวนบ่อทอง (อำเภอทองแสนขัน) และไท - ยวนลับแลง (อำเภอลับแล) และเชื่อมสัมพันธ์กับกลุ่มชนล้านนาเชียงใหม่<br /> <br /> ภายในงานมีกิจกรรมน่าสนใจ ได้แก่ ขบวนฟ้อนเมือง ขบวนแห่เครื่องสูงสักการะ - ขบวนแห่สักการะอนุสาวรีย์เจ้าฟ้าฮ่ามกุมาร ระบำซอ กิจกรรมทางวัฒนธรรมต่างๆ การเสวนาเชิงวิชาการ การแสดงสินค้าพื้นเมือง การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ทางด้านวัฒนธรรมระหว่างกลุ่มไทยวน นอกจากนี้ยังมีการเชิญ ดร.เจ้าดวงเดือน ณ เชียงใหม่ มาเป็นแขกรับเชิญ รวมทั้งช่างฟ้อนเล็บจากจังหวัดเชียงใหม่<br /> <br /> สำหรับความเป็นมาของชุมชนลับแล จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ทำให้ทราบว่าชนกลุ่มแรกที่มาอยู่บริเวณเมืองลับแลในปัจจุบันนั้นอพยพมาจากอาณาจักรเชียงแสนโบราณ เมืองลับแลมีภูมิประเทศเป็นป่าเขาสลับซับซ้อน มีลักษณะภูมิอากาศเย็น ในยามพลบค่ำ แม้พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินก็จะมืดเร็ว เพราะมีดอยม่อนฤษีเป็นฉากกั้นแสงอาทิตย์ ป่านี้จึงได้ชื่อว่า “ป่าลับแลง” (แลงแปลว่าอากาศเย็น) ต่อมาเกิดการเพี้ยนเป็น “ลับแล” ซึ่งกลายมาเป็นชื่ออำเภอลับแลในปัจจุบัน<br /> <br /> ทั้งนี้ผู้สนใจเข้าร่วมงานสามารถติดต่อได้ที่ สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์ กลุ่มส่งเสริมศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม โทร.055-403093<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8037151369831756564?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-81671503765256796052012-01-20T12:25:00.001+07:002012-01-20T12:25:00.624+07:00ความ เครียด น้ำหนักส่วนเกิน การยกของผิดวิธี และท่านอนที่ไม่เหมาะสม ล้วนเป็นปัจจัยที่ก่อให้เกิดอาการปวดหลังได้นะคะ คณะผู้เชี่ยวชาญจากมาโยคลินิก (Mayo Clinic) แนะนำ 3 ท่านอนที่จะช่วยป้องกันและบรรเทาอาการปวดหลังดังนี้ค่ะ<br /><br /> 1. นอนตะแคงข้างก่ายหมอน นอนตะแคงข้างที่ถนัด หนุนหมอนที่ศีรษะตามปกติ งอเข่าทั้งสองข้างและวางหมอนหนุนไว้ระหว่างขาทั้งสองข้าง เพื่อป้องกันไม่ให้เข่าที่อยู่ด้านบนแตะที่นอน มิเชิ่นนั้นกระดูกสันหลังส่วนล่างจะพลิก ซึ่งก่อให้เกิดอาการปวดหลังและสะโพกได้<br /><br /> 2. นอนหงายหนุนเข่า นอนหงายหนุนหมอนที่ศีรษะ ปล่อยตัวตามสบายโดยวางหมอนหนุนอีกใบไว้ใต้หัวเข่าทั้งสองข้าง เพื่อช่วยรักษาความโค้งของกระดูกสันหลังส่วนล่าง ท่านี้เหมาะสำหรับผู้มีอาการปวดหลังที่ไม่รุนแรงมากนัก<br /><br /> 3. นอนคว่ำหนุนหน้าท้อง หากคุณไม่สามารถนอนท่าอื่นๆ ได้ และจำเป็นต้องนอนคว่ำ ให้นอนหนุนหมอนบริเวณช่วงคอและหน้าอกส่วนบน โดยหันใบหน้าไปด้านใดด้านหนึ่ง และนำหมอนหนุนอีกใบวางไว้ใต้บริเวณสะโพก เพื่อผ่อนคลายความตึงของแผ่นหลัง และหากยังรู้สึกตึงหรือเจ็บปวดอยู่ให้นำหมอนหนุนที่ศีรษะออก<br /><br /> ถนอมหลังของคุณโดยการยกสิ่งของด้วยท่าท่างที่ถูกต้อง และออกกำลังกายด้วยการรำกระบองเป็นประจำ เป็นวิธีป้องกันอาการปวดหลังได้ดีเยี่ยม<br /><br /><br />ที่มา : ชีวจิต<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8167150376525679605?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-79385750186928793612012-01-20T12:25:00.000+07:002012-01-20T12:25:00.437+07:00ปิด ปิด ปิด (พุทธทาสภิกขุ)<br />โดยว.วชิรเมธี (W.Vajiramedhi) เมื่อ 19 พฤษภาคม 2010 เวลา 8:25 น.<br /><br /><br />ปิด-ปิดตา: อย่าสอดส่าย ให้เกิดเหตุ<br /><br /><br /><br />บางประเภท แกล้งทำบอด ยอดกุศล <br /><br />มัวสอดรู้ สอดเห็น จะเป็นคน <br /><br />เอาไฟลน ตนไป จนใหม้พอง ; <br /><br /><br />ปิด-ปิดหู: อย่าให้แส่ ไปฟังเรื่อง <br /><br />ที่เป็นเครื่อง กวนใจ ให้หม่นหมอง <br /><br />หรือเร้าใจ ให้ฟุ้งซ่าน พาลลำพอง <br /><br />ผิดทำนอง คนฉลาด อนาถใจ ; <br /><br /><br />ปิด-ปิดปาก: อย่าพูดมาก เกินจำเป็น <br /><br />จะเป็นคน ปากเหม็น เขาคลื่นใส้ <br /><br />ต้องเกิดเรื่อง เยิ่นเย้อ เสมอไป <br /><br />ถ้าหุบปาก มากไว้ ได้แท่งทองฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-7938575018692879361?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-79185532119454619182012-01-20T10:58:00.000+07:002012-01-20T10:58:00.045+07:00พิธีทำบุญเกิด และพิธีทำบุญอายุนั้น จัดขึ้นเพื่อความต้องการความสุขสวัสดีมีอายุยืนยาวเจริญวัฒนาต่อไปในภายภาค หน้า ส่วนใหญ่หากเป็นการทำบุญวันครบรอบวันเกิด โดยทั่วไปก็ไม่ค่อยจัดใหญ่โตอะไรนัก แค่ทำบุญตักบาตรพระในตอนเช้า หรือถวายภัตตาหารพระที่วัด เสร็จแล้วจึงถวายจตุปัจจัยไทยธรรมตามศรัทธา เมื่อพระสวดเจริญพระพุทธมนต์ให้พร อนุโมทนา และ กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล ก็เป็นอันเสร็จพิธี <br />ทำบุญวันเกิด<br /><br /><br /> ในสมัยพุทธกาล มีพราหมณ์ ๒ คนผัวเมีย พาลูกน้อยของตนไปหาพราหมณ์ที่เป็นสหายซึ่งถือพรตบำเพ็ญตบะ เมื่อพราหมณ์ ๒ ผัวเมียทำความเคารพ พราหมณ์ที่บำเพ็ญตบะได้กล่าวอำนวยพรว่า " ขอจงจำเริญอายุยืนนาน" แต่เมื่อให้บุตรของตนทำความเคารพ พราหมณ์ผู้บำเพ็ญตบะหาได้กล่าวอวยพรให้ตามธรรมเนียมไม่ โดยบอกเหตุผลบอกว่า ลูกน้อยของพราหมณ์ ๒ ผัวเมียจะต้องตายภายใน ๗ วัน <br /><br /> พราหมณ์ผู้บำเพ็ญตบะ ได้แนะนำให้พราหมณ์ ๒ ผัวเมียพาลูกไปหาพระพุทธเจ้า พระพุทธองค์ได้ตรัสแถลงเช่นเดียวกัน และแนะนำอุบายป้องกัน โดยการนิมนต์พระสงฆ์สวดพระปริตรตลอด ๗ วัน ซึ่งพราหมณ์ทั้งสองก็กระทำตามครั้นถึงวันที่ ๗ พระพุทธองค์เสด็จไปด้วยพระองค์เอง ทำให้ยักษ์ผู้ได้รับพรมาเพื่อฆ่ากุมารไม่อาจทำอันตรายพระกุมารนั้นนอนฟังพระ ปริตรอยู่ ด้วยพุทธานุภาพประกอบกับอายุไม่ถึงการดับแห่งขาร ทำให้ทารกนั้นรอดพ้นอันตราย และมีอายุยืนยาวถึง ๑๒๐ ปี <br /><br /> ประเพณีทำบุญวันเกิด เกิดขึ้นเนื่องจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงทำเป็นตัวอย่างตั้งแต่ยังทรงผนวช ไม่ใช่ทำอย่างจีนหรือฝรั่ง ด้วยทรงพระราชดำริเห็นว่าการมีอายุยืนมาบรรจบรอบปีครั้งหนึ่งๆ ไม่ตายไปเสียก่อนเป็นลาภอันประเสริฐ ควรยินดี เมื่อรู้สึกยินดีก็ควรจะบำเพ็ญกุศล ที่เป็นประโยชน์แก่ตนและแก่ผู้อื่น ให้สมกับที่มีน้ำใจยินดี และไม่ประมาท เพราะไม่สามารถจะรู้ได้ว่าจะอยู่ไปบรรจบรอบปีเช่นนี้อีกหรือไม่ ถึงวันเกิดปีหนึ่งเป็นที่เตือนใจครั้งหนึ่ง ให้รู้สึกว่าอายุล่วงไปต่อความตายอีกก้าวหนึ่งชั้นหนึ่ง เมื่อรู้สึกเช่นนั้น จะได้บรรเทาความมัวเมาประมาทในชีวิตเสียได้ นี้เป็นพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นสาเหตุให้ มีการทำบุญวันเกิดขึ้นเรียกว่าเฉลิมพระชนมพรรษา การที่ทรงทำในครั้งนั้นปรากฏว่ามีการสวดมนต์เลี้ยงพระ ๑๐ รูป เป็นการน้อยๆ เงียบๆ ครั้นต่อมาก็มีเจ้านายขุนนางทำบุญวันเกิดกันชุกชุมขึ้น แต่การทำบุญเกี่ยวกับพระลดลง เป็นแค่ประชุมคนแสดงเกียรติยศให้ปรากฏว่ามีผู้นับถึอมาก ตั้งโรงครัวเลี้ยงกันไปวันยังค่ำการมหรสพก็มีละครเป็นพื้น และนำของขวัญไปให้กันมีการเลี้ยงดูกันอย่างสนุกสนานให้ศีลให้พรกัน ถ้าเป็นวันเกิดเจ้านายขุนนางชั้นผู้ใหญ่พระเจ้าแผ่นดินก้พระราชทานพระราช หัตถเลขาให้พรด้วย พระราชทานของขวัญด้วย สมัยนั้นการทำบุญถือเป็นเกียรติใหญ่ เมื่อถึงวันเกิดของใครก็อึงคนึงเป็นการใหญ่ตั้งแต่เริ่มงานจนงานแล้ว และถือว่าถ้าไม่ไปช่วยงานวันเกิดกันแล้วเป็นไม่ดูผีกันทีเดียว <br /><br /> สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อทรงผนวชเป็นสามเณรก็ทรงทำบุญวันพระราชสมภพ ตามอย่างพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วิธีทำก็มี สวดมนต์ เลี้ยงพระและแจกสลากสิ่งของต่างๆ แก่พระสงฆ์ ทรงทำตลอดมาจนกระทั่งเสวยราชย์และทำเป็นการใหญ่เช่น หล่อพระพุทธรูปอายุ เรียกว่า “หล่อพระชนมพรรษา” ทั้งมีการตกแต่งตามชาลาพระบรมมหาราชวัง ให้เป็นการครึกครื้นสนุกสนาน ตามริมน้ำและตามถนนก็สว่างไสวไปด้วยแสงประทีปโคมชวาลา จึงได้เกิดมีการแต่งซุ้มไฟประกวดประขันกันขึ้นและมีเหรียญพระราชทานแก่ผู้ แต่งซุ้มไฟเป็นรางวัล อนึ่งในวันนั้นได้มีผู้ไปลงนามถวายพระพร พระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการอ่านคำถวายพระพรอันเป็นเครื่องหมายแสดงความจงรักภักดี จึงถือเป็นประเพณีเนื่องด้วยทำบุญวันเกิดมาจนปัจจุบันนี้ <br /><br />วิธีปฏิบัติ ในการทำบุญวันเกิดอาจเลือกปฏิบัติอย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างก็ได้ ดังนี้ <br />๑. ตักบาตรพระสงฆ์เท่าอายุหรือเกินอายุหรือกี่รูปก็ได้ตามสะดวก <br />๒. บำเพ็ญกุศลอุทิศแก่บรรพบุรุษ ที่เรียกว่า ทักษิณานุประทานก่อนแล้วจึงบำเพ็ญกุศลเนื่องในวันเกิด <br />๓. ทำบุญ สวดมนต์ เลี้ยงพระ หรือมีพระธรรมเทศนาด้วย <br />๔. ถวายสังฆทาน <br />๕. ทำทานช่วยชีวิตสัตว์ เช่นปล่อยนก ปล่อยปลา ฯลฯ หรือส่งเงินไปบำรุงโรงพยาบาลหรือกิจกรรมด้านสังคมสงเคราะห์อื่นๆ <br />๖. รักษาศีลหรือบำเพ็ญภาวนา <br />๗. กราบขอรับพรจากพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หรือผู้ที่ตนเคารพนับถือ <br />๘. บำเพ็ญคุณประโยชน์อื่นๆ โดยมุ่งที่การให้ มากกว่า เป็นการรับ <br /><br />อานิสงส์หรือผลดีของการทำบุญวันเกิด <br /><br /> การทำบุญวันเกิด คือการปรารภวันเกิดและทำความดีในวันนั้นเป็นเหตุให้ได้รับผลดีหรืออานิสงส์ตอบแทน ดังมีพุทธภาษิตความว่า <br /><br /> “ผู้ให้อาหาร ชื่อว่า ให้กำลัง ผู้ให้ผ้า ชื่อว่า ให้ผิวพรรณ ผู้ให้ยาน ชื่อว่า ให้ความสุข ผู้ให้ประทีป ชื่อว่า ให้ดวงตา” (พระไตรปิฏก เล่มที่ ๑๕ ข้อ ๑๓๘ หน้า ๔๔ ) และพระพุทธภาษิต ความว่า <br /><br /> “ผู้ให้สิ่งที่น่าพอใจ ย่อมได้สิ่งที่น่าพอใจ ผู้ให้สิ่งที่เลิศ ย่อมได้สิ่งที่เลิศ ผู้ให้สิ่งประเสริฐ ย่อมได้สิ่งที่ประเสริฐ ผู้ให้สิ่งที่ประเสริฐสุด ย่อมได้สิ่งที่ประเสริฐสุด “ (พระไตรปิฏก เล่มที่ ๒๒ ข้อ ๔๔ หน้า ๖๖) <br /><br />ข้อเสนอแนะ <br /><br /> ๑. กิจกรรมในการทำบุญวันเกิดควรเน้นคุณค่าทางจิตใจมากกว่าวัตถุ เช่นทำจิตใจให้สงบแจ่มใสและ ทำบุญตามศรัทธา <br /><br /> ๒. ควรเป็นกิจกรรมที่มุ่งบำเพ็ญประโยชน์แก่ผู้อื่นหรือส่วนรวม เช่นการบริจาคทาน สมทบทุนเพื่อ สาธารณประโยชน์ ใช้แรงงานของตนเองเพื่อส่วนรวม <br /><br /> ๓. ควรมุ่งเน้นให้เป็นการประหยัด จัดงานวันเกิดในวงครอบครัวไม่ควรจัดหรูหราฟุ่มเฟือย <br /><br /> ๔. ควรอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย ไม่จำเป็นต้องจัดแบบต่างประเทศ เช่นตัดเค้กวันเกิดจุดเทียน หรือเป่าเทียน ร้องเพลงภาษาต่างประเทศอวยพรวันเกิด ฯลฯ <br /><br /> ๕. ในกรณีที่ผู้น้อยไปรดน้ำอวยพรวันเกิดผู้ใหญ่ นิยมอ้างคุณพระศรีรัตนตรัยก่อนแล้วจึงมีคำอวยพร ส่วน ของขวัญที่จะให้นั้น ควรทำด้วยน้ำพักน้ำแรงหรือของที่ประดิษฐ์ด้วยฝีมือตนเอง ถ้าเป็นดอกไม้ควรเป็น ดอกไม้ที่ปลูกในประเทศไทย กรณีที่ผู้ใหญ่อวยพรวันเกิดผู้น้อย ผุ้ใหญ่ควรกล่าวถ้อยคำอันเป็นมงคลแก่ ผู้รับพร <br />ทำบุญอายุ <br /><br /> การทำบุญอายุ มักนิยมทำกัน เมื่ออายุ ๒๕ ปี ซึ่งเรียกว่าเบญจเพสแผลงมาจาก ปัญจวีสะ คำว่าเบญจเพส ก็ แปลว่า ๒๕ นั่นเอง ถือกันว่าตอนนี้เป็นตอนสำคัญ เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อที่จะย่างขึ้นสู่สภาวะผู้ใหญ่ ตั้งตนให้เป็นหลักเป็นฐาน ถ้าดีก็ดีกันในตอนนี้ ถ้าเอาดีไม่ได้ก็อาจจะเสียคน ด้วยเหตุนี้จึงมีการทำบุญเมื่ออายุ ๒๕ ปีเพื่อส่งให้เจริญงอกงามต่อไป ต่อจากนั้นก็ทำเมื่ออายุ ๕๐ หรือ ๖๐ ปีอีกครั้งหนึ่ง เพราะถือกันว่าตอนนิอายุย่างเข้ากึ่งหนึ่งของศตวรรษแล้ว และเจริญมากถึงที่สุดแล้ว ต่อไปร่างกายก็มีแต่จะทรุดโทรมลงทุกวัน การทำบุญที่อายุปูนนี้จึงเป็นการทำโดยไม่ประมาท ร่างกายเสื่อมลงไปๆ จึงควรทำบุญไว้ เพื่อเป็นประกันในเมื่อจวนจะหมดลมจะได้นึกว่าทำดีไว้มากแล้ว ถึงตายก็ตายอย่างสงบ อนึ่งการทำบุญอายุนี้ บางทีทำกันเมื่อมีอายุครบ ๒ รอบ ๓ รอบ ๔ รอบ ไปจนถึง ๕ -๖ รอบฯลฯ รอบหนึ่งมี ๑๒ ปีถ้าบรรจบปีเกิดในรอบไหนก็ทำในรอบนั้นวิธีปฏิบัติ อานิสงส์ผลดีหรือข้อเสนอแนะ เช่นเดียวกับการทำบุญวันเกิด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-7918553211945461918?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-42789809075250846432012-01-19T15:44:00.001+07:002012-01-19T15:44:00.727+07:00น่าสงสารประชาชน ผู้ฝักใฝ่และรักประชาธิปไตย และรักพรรคการเมืองหนึ่ง ด้วยใจบริสุทธิ์ แต่ตอนนี้กำลังโดนพรรคการเมืองนั้น ตอบแทนบุญคุณ ด้วยนโยบายผลประโยชน์ทับซ้อน ขูดรีดประชาชนโดยใช้สื่อให้ข้อมูลด้านเดียว เพื่อลดการต่อต้านจากประชาชน ฟาดกำไรอื้อซ่าซ้ำซาก แต่ คนเสื้อแดงยังตามไม่ทันเกมส์ ยังหลงละเลิงกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ, แก้ไขมาตรา 112 ประชาธิปไตยจอมปลอม แต่ความเดือดร้อนไล่ล่าตามมาติดๆยังไม่รู้สึกตัว ประชาชนถูกเบี่ยงเบนประเด็น ความสนใจ จากสื่อบางสื่อ ที่ให้ข้อมูลด้านเดียว ประชาชนน่าจะร่วมบอยคอท สื่อเหล่านั้น ดีไหม<br /><br />ที่บอกว่าขึ้นราคานั้นเพื่อนำเงินไปสร้างสาธารณูปโภค แต่ขอโทษทีคะ กำไร อแบ่งปันเอกชนผู้ถือหุ้น ถ้าจะเอาเงินไปสร้างสาธารณูปโภค คุณต้องขึ้นภาษี เก็บเข้าหลวงทั้งหมด ไม่ใช่วัดครึ่งกรรมการครึ่ง<br /><br />Sivaporn Butkanit เราน่าจะจัดทำข้อมูล ..ผู้ถือหุ้น ปตท.เผยแพร่ประชาสัมพันธ์บ้างนะคะ เผยแพร่แบบย้ำเตือน เปิดเผยข้อมูลการส่งออกพลังงานและผลกำไรในแต่ละช่วงปี ย้ำเตือนให้คนที่ไม่สนใจเลย หรือธุระไม่ใช่ ได้รู้จักคิดถึงผลกระทบที่ตัวต้องมีส่วนรับรู้และร่วมช่วยกันแก้ปัญหาชาติเป็นปากเป็นกระบอกเสียงให้กับประเทศชาติ ..การให้เขาร่วมแสดงความคิดเห็นร่วมบางคนอาจไม่ถนัดบางคนอาจคิดตามไม่ทัน หรืออาจไม่ทันคิด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4278980907525084643?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-46998490401264649192012-01-19T15:43:00.000+07:002012-01-19T15:43:00.631+07:00ททท. สุรินทร์เชิญชมศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน 16 ประเทศทั่วโลก<br /><br /> จังหวัดสุรินทร์ โดยมหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์ และการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) กำหนดจัดงาน “เทศกาลการแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติ ครั้งที่ 7” (7th SIFF) ในวันที่ 15-25 มกราคม 2555 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์ และสวนเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา เพื่อสร้างเครือข่ายทางวัฒนธรรมนานาชาติ โดยอาศัยศิลปะ ดนตรีและนาฏศิลป์ เป็นสายเชื่อมสัมพันธ์จากคนทั่วทุกมุมโลก และยังเป็นการแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านของประเทศไทย ให้ทั่วโลกได้รู้จัก ตลอดจนเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดสุรินทร์<br /> <br /> นางสาวบุณยานุช วรรณยิ่ง ผู้อำนวยการ ททท. สำนักงานสุรินทร์ กล่าวว่า ศิลปวัฒนธรรมในแต่ละท้องถิ่น แต่ละภูมิภาคของโลกมีความแตกต่างและหลากหลายเนื่องมาจากภูมิประเทศ ภูมิอากาศ วิถีการดำรงชีวิต ภาษา และขนบธรรมเนียมวัฒนธรรม ทำให้งานศิลปกรรมต่างๆ มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิลปะการแสดงพื้นบ้าน มหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์จึงได้จัดงานเทศกาลการแสดงศิลปะพื้นบ้านนานาชาติขึ้น โดยครั้งนี้เป็นครั้งที่ 7 ซึ่งจะมีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมประเพณี ภาษา สร้างความเข้าใจในแต่ละชนชาติเพื่อสันติภาพของโลก ส่งผลให้ได้รับความสนใจจากนานาประเทศ พร้อมส่งศิลปินนักแสดงเข้าร่วมการแสดงในครั้งนี้ถึง 16 ประเทศจำนวนศิลปิน ร่วม 300 คน ได้แก่ สหรัฐอเมริกา อิตาลี ตุรกี อิสราเอล อัลจีเรีย ลิธัวเนีย ศรีลังกา อินเดีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม สปป.ลาว กัมพูชา เมียนมาร์ บังคลาเทศ และประเทศไทย<br /><br /> กิจกรรมที่น่าสนใจอาทิเช่น พิธีเปิดงานเทศกาล การแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านานาชาติ ครั้งที่ 7 (7th SIFF) พร้อมด้วยขบวนพาเหรดของนักแสดง จาก 16 ประเทศ พิธีเปิดงานและสาธิตการแสดงศิลปะพื้นบ้านนานาชาติในวันที่ 16 ม.ค. การประชุมสัมมนาวิชาการนานาชาติ มหกรรมการแสดงแบบผ้าพื้นบ้านนานาชาติ และการแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติครั้งที่ 7 นอกจากนี้ยังมีพิธีชุมนุมเพื่อสันติภาพโลกในวันที่ 20 ม.ค. ณ วัดป่าวังน้ำทิพย์ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร พร้อมทั้งการแสดงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติด้วย<br /> <br /> สนใจสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์ โทร. 0 4404 1590, 0 4404 1631, 0 4451 5127 การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานสุรินทร์ โทร. 0 4451 4447<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4699849040126464919?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-85861307710411352382012-01-19T14:43:00.001+07:002012-01-19T14:43:00.036+07:00Paisal Puechmongkol<br />- การยึดสมบัติชาติเป็นของนักการเมือง กำลังเดินหน้าไปอีกก้าว โดย เฉพาะเรื่อง ปตท. ได้ตบหน้าพวกที่จะทวงสมบัติชาติคืน ด้วยการให้กระทรวงขายหุ้น ปตท ออกไป อีก ๒% จะทำให้พ้นสภาพรัฐวิสาหกิจ กลายเป็นเอกชนเต็มรูป แล้วใช้อำนาจรัฐจัดการได้เต็มที่แหละโยม<br />- นอกจาก ปตท.ที่จะถูกยึดเป็นของนักการเมืองแล้ว ก็มี การบินไทยอีกแห่งหนึ่ง ที่เขาจะให้กระทรวงการคลังลดถือหุ้นเพื่อให้พ้นจากความเป็นรัฐวิสาหกิจและเป็นของเอกชน และยังไงของแถุมอีกคือทำให้ยอดหนี้ของรัฐวิสาหกิจทั้ง ๒ แห่งราว ๑ ล้านๆบาทไม่เป็นหนี้ของรัฐ เปิดโอกาสให้กู้เงินมาผลาญเล่นอีก ๑ ล้านๆบาท แฮ่มๆๆๆ เข้ากระเป๋าได้อีก ๓๐ % ปากมันแผล็บๆๆ<br /><br />Ananta Boonsopon พระบามสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ตั้งรัฐวิสาหกืจที่สำคัญ ๆ ไว้มากมาย เพื่อเป็นหลักประกันนประโยชน์สุขของประชาชนไทย แต่บัดนี้รัฐวิสาหกิจที่สำคัญ ๆ ถูกแปรรูปไปในรูปแบบต่าง ๆ โดยนักการเมืองและพรรคการเมืองต่าง ๆ ทำให้ผลประโยชน์ไปตกอยู่ที่กลุ่มทุนบางกลุ่ม บนความทุกข์ร้อนของประชาชนและประเทศชาติโดยรวม จนยากที่จะเอากลับมาเป็นของประชาชนอย่างเดิม นอกจากจะทำความเข้าใจปรัชญาของรัฐวิสาหกิจเพื่อประชาชนและประเทศชาติเสียใหม่ให้ถูกต้อง และมีรัฐบาลที่เป็นของประชาชน เพื่อประชาชน โดยตัวแทนที่แท้จริงของประชาชนเท่านั้น ( ซึ่งผมได้ให้ความเห็นไว้ใน "ทิศสยาม" )<br /><br />พรหมภูเบศวริ์ พรหมเมศ ครับ รัชกาลที่ ๕ พระองค์ ทรงมีพระเนตรที่ยาวไกล ได้สร้าง "ฐานทางเศรษฐกิจ " ไว้ให้ปวงชน เพื่อเป็นรากฐานในการสร้าง "ระบอบประชาธิปไตย".ซึ่งพระองค์มีความตั้งพระทัย ..ให้เกิดขึ้นใน สยามประเทศ.<br /><br />สหพร ทิพย์จำนงค์ ถ้าประชาชนต้องการก็เอากลับมาได้ครับ..แต่<br />หลายปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงกลับด้านของความจริงได้กระทำกันอย่างต่อเนื่อง เพื่อสร้างความเข้าใจให้เข้าทางพวกสามานย์ที่มีอำนาจในการกำหนดเศรษฐกิจและการปกครอง<br />แนวทางรัฐวิสาหกิจที่ถูกสร้างเพื่อชดเชยส่วนต่าง ลดช่องว่างและการเหลื่อมล้ำ แปลว่าไม่แสวงหาผลกำไร(เป็นหลัก)...มีการสร้างความเข้าใจผิดว่าขาดทุนต้องขายทิ้ง..เพราะเมื่อขาดทุนก็ทำให้บริการแย่ ประชาชนไม่ได้รับความสะดวก ต้องขาย....ถามว่า..บอร์ดบริหารนั้นเป็นตัวแทนจากฝ่ายใหนบ้าง?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8586130771041135238?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-87695733310455581812012-01-19T14:43:00.000+07:002012-01-19T14:43:00.384+07:00เปลี่ยนหนึ่งได้สิบ<br /><br />dungtrin<br /><br />นิสัยเสียหายไปหนึ่ง นิสัยดีมักมาแทนเป็นสิบ!<br /><br />เวลาผ่านไป นิสัยคนค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ<br />จะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม<br />ทุกสิบปีเราจะพบว่าพฤติกรรมบางอย่างต่างไป<br />หรือไม่ก็ถึงขั้นเปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม<br />ราวกับจะเป็นศัตรูของตนเองในอดีตได้<br /><br />พระพุทธเจ้าตรัสว่ารุ่งอรุณของชีวิตดีๆ<br />คือการได้พบกัลยาณมิตรดีๆ<br />และกัลยาณมิตรที่ดีที่สุดในโลก<br />ทั้งในแง่ของความเป็นแรงบันดาลใจในการทำดี<br />ตลอดจนการมีคำสอนที่ชัดเจนเป็นขั้นเป็นตอนให้ทุกคน<br />ก็เห็นจะได้แก่บรมครูคือพระพุทธองค์นั่นเอง<br /><br />แต่จะนับถือศาสนาพุทธไม่พอ<br />ต้องรู้ด้วยว่าจะเอาชีวิตของตัวเอง<br />ไปเชื่อมให้ติดกับพุทธศาสนาได้อย่างไร<br />ถ้าไม่มีใครชี้ให้<br />ก็จำเป็นต้องสำรวจตนเองตามจริงด้วยใจเป็นกลาง<br />ว่าจิตวิญญาณของเรามีความเป็นปฏิปักษ์กับความดีใดบ้าง<br />ความดีที่จะมีน้ำใจคิดให้ทาน<br />ความดีที่จะห้ามใจไม่ก่อบาปก่อเวร<br />ความดีที่จะทำให้สติให้เจริญ<br />เพื่อเข้าใจให้ถูก และเข้าให้ถึงความสุขสูงสุดที่พึงได้มาก่อนตาย<br /><br />เริ่มจากเพิ่มนิสัยดีขึ้นมาสักอย่าง <br />โดยทั่วไปเพียงนิสัยดีเริ่มเกิดได้วันเดียว<br />นิสัยเสียมักถูกกระทบโดยตรงหรือโดยอ้อมไปอีกหลายวัน<br />ยกตัวอย่างเช่น ถ้าตั้งใจจะสังเกตแง่ดีของคนอื่น <br />เอามาพูด เอามาคุยถึงเพียงสองสามครั้งในวันเดียว<br />ไอร้อนในปากที่ชอบให้ร้ายชาวบ้าน<br />เหมือนจะลดอุณหภูมิลงได้จนถึงวันพรุ่งแล้ว<br /><br />ถ้าสำรวจตัวเองจริงและเอาจริงแล้ว<br />คุณจะพบว่ากำจัดนิสัยเสียสำเร็จอย่างเดียว<br />ได้บุญกว่าตระเวนทำบุญร้อยวัดเสียอีก<br />ยกตัวอย่างเช่นเมื่อความขี้เกียจหายไป<br />ชีวิตใหม่ก็มาแทน <br />เราจะพร้อมทำอะไรดีๆได้แทบทุกอย่าง <br />โดยเฉพาะถ้าความขี้เกียจนั้นหายไปด้วยธรรมะ <br />ไม่ใช่ด้วยความโลภอยากได้เงิน<br /><br />นิสัยหนึ่งๆคือกรรมที่ทำมาเป็นอาจิณ <br />นิสัยจึงเป็นเส้นทางกรรมชีวิตโดยตรง<br />ปีนี้สั่งสมไว้อย่างไร<br />อีกสิบปีข้างหน้าก็รับอานิสงส์สอดคล้องตามนั้น<br />และตลอดชีวิตนี้สั่งสมไว้อย่างไร<br />ชีวิตหน้าก็จักเป็นทายาทรับผลที่สร้างทำไว้เป็นมรดกต่อไป<br /><br />สถานที่บางแห่งเป็นแหล่งรวมความสว่าง<br />ตลอดจนเป็นบ่อเกิดความดีที่จะตามมาเป็นพรวน<br />น่ายินดีที่ช่วงปีใหม่นี้เราเห็นที่จอดรถ RCA เกือบว่างวาย<br />ขณะที่ที่จอดรถของวัดวากลับเต็มแน่นจนต้องแย่งกัน<br />ฤานี่จะเป็นนิมิตหมายใหม่ของจริง<br />มิใช่สักแต่เป็นปีใหม่ตามคำสมมุติเรียกไปอย่างนั้นเอง?<br /><br /> <br /><br />ดังตฤณ<br />มกราคม ๕๕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8769573331045558181?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-8665170486595592312012-01-19T14:41:00.000+07:002012-01-19T14:41:00.152+07:00อนาคตของพระบรมธาตุ<br /><br />เมื่อกาลเวลาล่วงเลยไปจนถึง พ.ศ. ๕๐๐๐<br />พระบรมธาตุทั้งหลายขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า<br />จะเสด็จไปสู่ที่พระเจดียฐาน ณ เกาะลังกา และดำรงคงอยู่ตลอด<br />เพื่อจะทรงสงเคราะห์ชาวสิงหฬ ให้เกิดสวัสดิมงคล<br />ด้วยการกระทำพิธีสักการบูชาพระคุณพระองค์ท่านก่อนพระพุทธศาสนาใกล้จะสูญสิ้นไป<br /><br />ครั้นถึง พ.ศ. ๔๙๙๙ และล่วงได้ ๑๑ เดือน กับ ๒๒ วัน<br />ซึ่งตรงกับวันพฤหัสบดี เดือน ๖ ขึ้น ๙ ค่ำ เป็นเวลาคิมหันต์ฤดู ปีชวด<br />นักษัตรอัฐศก เวลารุ่งอรุณ<br />พระบรมธาตุทุกพระองค์จะเสด็จไปยังสถานที่ประชุมทันที<br />แล้วทรงกระทำยมกปาฏิหาริย์<br /><br />ด้วยพุทธฤทธิ์อันวิเศษ บังเกิดเป็นพระพุทธนิเวศน์ และพระวรกายสูง ๑๘ ศอก<br />เปล่งรัศมีอก ๖ ประการ มีพระบวรสัณฐานงดงามยิ่งนัก ดวงพระพักตร์ผุดผ่อง<br />ดังสีสุวรรณ พระรูปองค์เสด็จขึ้นประทับบนบัลลังก์ในควงต้นพระศรีมหาโพธิ์<br /><br />ทรงพระสมาธิและกระทำยมกปาฏิหาริย์ โปรด สัตว์ คนธรรพ์ เทวดา ฤาษี กินนร<br />นาคราช ทั้งอสูรพร้อมหน้านั่งแน่นเหนือแผ่นดิน พระองค์ตรัสพระธรรมเทศนา<br />โปรดสัตว์อยู่ ๗ วัน<br />มีผู้ฟังในครั้งนั้นถึงสี่อสงไขยสองล้านสามแสนหกสิบเจ็ดพันโกฏิ<br />แล้วพระเพลิงก็พวยพุ่งขึ้นเผาพลาญพระรูปองค์ให้หมดสิ้นไป ในวันพุทธ เดือน<br />๖ ขึ้น ๑๕ ค่ำ ปีชวด นักษัตร อัฐศก พระพุทธศาสนาก็สิ้นสุดลงเพียง ๕๐๐๐<br />ปีเต็ม...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-866517048659559231?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-12981290986566046612012-01-19T12:25:00.000+07:002012-01-19T12:25:00.422+07:00เวียนหัว...ทรงตัวไม่อยู่หนึ่งสัญญาณอันตราย!! (เดลินิวส์)<br /><br /> เคย ไหมที่อยู่ดี ๆ ก็เกิดอาการหน้ามืด วิงเวียนศีรษะ คล้าย ๆ บ้านหมุนโดยไม่รู้สาเหตุ กระเพาะอาหารปั่นป่วน อยากจะอาเจียนออกมา พอลุกขึ้นยืนก็ทรงตัวไม่อยู่จะล้มเสียให้ได้!??<br /> <br /> ลักษณะอาการเช่นนี้ อาจเป็นสัญญาณเตือนให้รู้ว่า คุณกำลังเข้าข่ายเป็น "โรคน้ำในหูไม่เท่ากัน"<br /> <br /> นพ.วัชชิระ ตีระพิพัฒนกุล เวชศาสตร์ครอบครัว ศูนย์ตรวจสุขภาพ โรงพยา บาลปิยะเวท อธิบายถึงลักษณะ ของโรคน้ำในหูไม่เท่ากันให้ฟังว่า คำว่า โรคน้ำในหูไม่เท่ากันนั้นเป็นภาษาที่เรียกกันทั่วไป แต่ทางการแพทย์จะเรียกว่า "โรคแรงดันน้ำในช่องหูชั้นในผิดปกติ"<br /> <br /> ปกติหูชั้นในจะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่มีลักษณะคล้ายก้นหอย ทำหน้าที่รับเสียง อีกส่วนหนึ่งเป็น อวัยวะรูปร่างคล้ายเกือกม้า ซึ่งมีอยู่ 3 ชิ้นด้วยกัน ทำหน้าที่เกี่ยวกับการทรงตัว<br /> <br /> หู ชั้นในนอกจากจะแบ่ง ตามหน้าที่แล้ว ยังแบ่งตามโครงสร้างได้เป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่เป็นกระดูก กับส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายใน ส่วนที่เป็นกระดูกจะห่อหุ้มส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายใน โดยในส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายในจะมีของเหลวอยู่ เมื่อเกิดโรคแรงดันน้ำในช่องหูชั้นในผิดปกติ ของเหลวที่อยู่ในส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายในจะคั่งมาก ทำให้การไหลเวียนไม่สะดวก แรงดันที่เพิ่ม ขึ้นในหูชั้นใน จะขัดขวางการทำงานของกระแสประสาทที่เกี่ยวกับการได้ยินและการทรงตัว ทำให้สูญเสียการได้ยินและความสมดุล เกิดอาการเวียนศีรษะขึ้น<br /> <br /> โรค ๆ นี้ไม่ได้พบบ่อยนัก ในจำนวนของคนไข้ที่เข้ามาพบแพทย์ ด้วยอาการเวียนศีรษะ อาเจียน จะมีเพียงร้อยละ 7 เท่านั้นที่เป็นโรคนี้<br /> <br /> ฉะนั้น ในการวินิจฉัยโรคจะต้องใช้อาการเฉพาะ เพื่อแยกโรคอื่นที่เกี่ยวกับหูออกไปเสียก่อน โดยใช้วิธีการตรวจเพิ่มเติมในส่วนของหูชั้นใน ซึ่งบางครั้งอาจไม่พบความผิดปกติ แต่อาจตรวจโรคอื่นที่ไม่ใช่โรคน้ำในหูไม่เท่ากัน เช่น หูน้ำหนวก ซึ่งเกิดในหูชั้นกลาง แต่ก็อาจจะกระ ทบไปถึงหูชั้นในด้วย<br /> <br /> ต่อมา คือภาวะหูชั้นในอักเสบเฉียบพลัน ซึ่งภาวะนี้จะประกอบไปด้วย 2 โรคด้วยกัน เรียกว่า ภาวะของการทรงตัวผิดปกติอย่างเดียวกับโรคที่หูชั้นในผิดปกติแบบเฉียบพลัน ซึ่งจะมีทั้งที่ระบบการทรงตัวเสียและการได้ยินเสียไปด้วย และอีกโรคหนึ่งที่พบบ่อย ๆ คือ บางทีคนไข้ไปตรวจกับหมอแล้วหมอพบว่า หินปูนที่เกาะอยู่ในหูชั้นในหลุด ตรงนี้จะเป็นเรื่องของโรคเกี่ยวกับหูที่หมอจะแยกออกไปจากโรคน้ำในหูไม่เท่า กัน เมื่อแยกโรคออกแล้วคนไข้มาด้วยอาการเฉพาะจึงจะบอกได้ว่าคน ๆ นั้น เป็นโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน<br /><br /> ลักษณะเฉพาะที่ว่านั้น คือ เวียนศีรษะคล้ายบ้านหมุน ร่วมด้วยหูอื้อ หรือมีเสียงในหูอื้อ ๆ ๆ อยู่ในหูตลอดเวลา อาจจะได้ยินข้างเดียวหรือทั้ง 2 ข้าง ก็แล้วแต่พยาธิสภาพว่าจะเป็นข้างเดียวหรือเป็นทั้ง 2 ข้าง โดยหูอื้อ อาจจะเป็นชั่วคราวหรือถาวรก็ได้ ถ้าเป็นระยะแรก จะสูญเสียการได้ยินโดยจะเป็นแค่ชั่วคราว หลังจากหายเวียนศีรษะแล้วการได้ยินจะกลับมาเป็นปกติ แต่ถ้าที่มีอาการวิงเวียนบ่อย ๆ หรือเป็นมานานอาการหูอื้อมักจะถาวร<br /> <br /> ที่ สำคัญ คือ อาการมึนงง เวียนศีรษะคล้ายบ้านหมุนเหล่านี้จะเป็นอยู่ไม่นานมากนัก โดยจะมึนเวียนหัวอยู่ประมาณ 20 นาที ถึง 2 ชั่วโมงก็จะหาย แล้วไม่ นานก็จะกลับมาปวดหัวหรือมีอาการ ดังกล่าวอีก โดยจะมีลักษณะเป็น ๆ หาย ๆ ซึ่งอาการเหล่านี้เป็นลักษณะเฉพาะของโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน<br /><br /> โรคนี้มีโอกาสเป็นได้ทุกเพศ และทุกวัย เพราะเป็นโรคที่ไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด พบมากในวัยทำงานที่มีอายุ 40 ปีขึ้นไป แต่ มีปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อการดำเนินโรคได้ โดยพบว่าอาหารที่มีปริมาณเกลือโซเดียมสูง หรืออาหารที่มีรสเค็ม สามารถกระตุ้นให้เกิดอาการได้ เช่นเดียวกับ การสูบบุหรี่ ดื่มสุรา ความเครียด และสภาวะแวดล้อมที่มีเสียงดังอึกทึก<br /><br />การรักษา <br /><br /> เนื่องจากโรคนี้ไม่มีความจำเพาะของพยาธิสภาพ หมอจะรู้แต่เพียงว่าความดันในหูไม่เท่ากัน ส่วนใหญ่จะรักษาตามอาการที่ตรวจพบ โดยจะให้ยาขับปัสสาวะ เพื่อลดสภาวะอาการ บวมและคั่งของน้ำในหูชั้นใน รวมทั้งยาขยายหลอดเลือด ยาลดอาการเวียนศีรษะและคลื่นไส้อาเจียน ตลอดจนยากล่อมประสาท และยานอนหลับ เพื่อช่วยให้ผู้ป่วยผ่อนคลายและนอนหลับได้เป็นปกติ<br /><br />การป้องกัน <br /><br /> ทำได้โดย เมื่อทราบภาวะที่จะกระตุ้นให้เกิดโรคแล้ว อะไรที่เป็นภาวะเสี่ยงก็ ควรลดภาวะนั้น ๆ อาทิ หลีกเลี่ยงการดื่มสุรา ชา กาแฟ การสูบบุหรี่ ลดการบริโภคอาหารที่มีรสชาติเค็ม นอกจากนี้ การปฏิบัติตัวเพื่อให้ลดภาวะและอาการของโรคเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในชีวิต ประจำวัน ได้แก่ ลดภาวะเครียด ควบคุมอารมณ์ให้เบิกบานแจ่มใส และลดงานบางอย่างที่มากจนเกินไป<br /> <br /> รวมทั้งหาเวลาออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และพักผ่อนให้เพียงพอ พยายามหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้น เช่น อยู่ในที่ที่มีเสียงดังเป็นเวลานาน ตลอดจน แสงแดดจ้าหรืออากาศที่ร้อนอบอ้าว<br /> <br /> นพ.วัชชิระ กล่าวทิ้งท้ายว่า เมื่อมีอาการของโรค อย่าตระหนกกับอาการ เพราะไม่ได้เป็นโรคที่ทำให้เกิดการเจ็บป่วยมากนัก ไม่ได้ทำให้ล้มหมอนนอนเสื่อ แต่ถ้าเป็นมากจนกระทั่งรบกวนการทำงาน ควรดูแลตนเองด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ<br /> <br /> อย่าเครียด เมื่อรู้ว่าเครียดควรหาวิธีผ่อนคลายหยุดการทำงานสักพัก เมื่อดีขึ้นจึงค่อยกลับไปทำงานต่อ รวมทั้งลดการบริโภคอาหารรสเค็มจัด หลีกเลี่ยงอาหารที่ ใส่เกลือมาก ๆ ลดการดื่มสุรา หากมีอาการเวียนหัวบ้านหมุนเมื่อไรควรรีบมาพบแพทย์ เพื่อแพทย์จะได้วินิจฉัยแยกโรคให้ชัดเจน จะได้ทำการรักษาได้อย่างถูกต้องและทันท่วงทีต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1298129098656604661?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-14048557502997690312012-01-19T11:41:00.005+07:002012-01-19T11:42:15.951+07:00ปหาราทสูตร<br /><br />ว่าด้วยท้าวปหาราทะจอมอสูร คือ พระผู้มีพระภาคตรัสถามจอมอสูรปหาราทะที่มาเฝ้าว่า มหาสมุทรมีอะไรเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ที่ทำให้พวกอสูรยินดี จอมอสูรทูลตอบว่า มหาสมุทรมีสิ่งน่าอัศจรรย์ ๘ ประการ แล้วย้อนถามพระผู้มีพระภาคว่า พระธรรมวินัยมีอะไรเป็นธรรมน่าอัศจรรย์ที่ทำให้ภิกษุทั้งหลายยินดี ทรงตอบว่า มีธรรมน่าอัศจรรย์ ๘ ประการเช่น ทั้งสิ่งน่าอัศจรรย์ของมหาสมุทรและธรรมน่าอัศจรรย์ของพระธรรมวินัยมีข้อสรุปเปรียบเทียบกันได้ดังต่อไปนี้<br /><br />สิ่งที่น่าอัศจรรย์ของมหาสมุทร<br />ธรรมอันน่าอัศจรรย์ของพระธรรมวินัย<br /><br /> ๑. ลาดต่ำลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชันลงไปทันที<br /> ๑. มีการศึกษาบำเพ็ญปฏิบัติโดยลำดับ ไม่ใช่จะบรรลุอรหัตตผลได้โดยทันที<br /><br /> ๒. มีปกติคงที่ ไม่ล้นฝั่ง<br /> ๒. ไม่ล่วงละเมิดสิกขาบทที่ทรงบัญญัติไว้<br /><br /> ๓. ไม่อยู่ร่วมกับซากศพ มีแต่ซัดซากศพขึ้นบกทันที<br /> ๓. สงฆ์ไม่ยอมอยู่ร่วมกับบุคคลผู้ทุศีลประชุมกันนำเขาออกไปทันที<br /><br /> ๔. มหานทีหลายสายเช่นคงคา ยุมนา อจิรวดี เมื่อไหลงลงไปสู่มหาสมุทรแล้ว ก็ละชื่อเดิมของตน<br /> ๔. วรรณะ ๔ เหล่า คือ กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศุทร เมื่อออกจากเรือนบวชในพระธรรมวินัยแล้วก็ละชื่อและโคตรเดิมของตน<br /><br /> ๕. แม่น้ำที่ไหลออกจากมหาสมุทร และสายฝนจากฟ้าตกลงมามหาสมุทร<br /> ๕. แม้ภิกษุจำนวนมากปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ก็ไม่ทำให้นิพพานพร่องหรือเต็มได้<br /><br /> ๖. มีรสเดียว คือรสเค็ม<br /> ๖. มีรสเดียว คือวิมุตติรส<br /><br /> ๗. มีรัตนะมาก คือ แก้วมุกดา แก้วมณี แก้วไพฑูรย์ สังข์ ศิลา แก้วประพาฬ เงิน ทอง ทับทิม แก้วตาแมว<br /> ๗. มีรัตนะมาก คือสติปัฏฐาน ๔ สัมมัปปธาน ๔ อิทธิบาท ๔ อินทรีย์ ๕ พละ๕ โพชฌงค์ ๗ อริยมรรคมีองค์ ๘<br /><br /> ๘. เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ขนาดใหญ่ คือปลาติมิติมิงคละ ปลาติมิรมิงคละ อสูร นาค คนธรรพ์<br /> ๘. เป็นที่อยู่ของผู้ใหญ่ คือพระโสดาบัน บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งโสดาบัน ฯลฯ พระอรหันต์ บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งอรหัตตผล<br /><br /> ปหาราทสูตร<br /> ว่าด้วยท้าวปหาราทะจอมอสูร<br /><br /> [๑๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ควงต้นสะเดาอันเป็นที่อยู่ของนเฬรุยักษ์ เขตเมืองเวรัญชา ครั้งนั้น ท้าวปหาราทะจอมอสูร (จอมอสูร ในที่นี้หมายถึงผู้เป็นใหญ่แห่งเหล่าอสูร จอมอสูรมี ๓ ตน คือจอมอสูรเวปจิตติ จอมอสูรราหู และจอมอสูรปหาราทะ) เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้ว ยืนอยู่ ณ ที่สมควร พระผู้มีพระภาคได้ตรัสกับท้าวปหาราทะจอมอสูร ดังนี้ว่า<br /><br /> "ปหาราทะ พวกอสูรต่างพากันยินดีในมหาสมุทรบ้างไหม"<br /><br /> ท้าวปหาราทะจอมอสูรกราบทูลว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พวกอสูรต่างพากันยินดีในมหาสมุทร"<br /><br /> พระผู้มีพระภาคตรัสถามว่า "ปหาราทะ ในมหาสมุทร มีสิ่งที่น่าอัศจรรย์ไม่เคยปรากฎเท่าไร ที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร"<br /><br /> ท้าวปหาราทะจอมอสูรกราบทูลว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในมหาสมุทร มีสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎ ๘ ประการ ที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดี<br /><br /> สิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎ ๘ ประการ อะไรบ้าง คือ<br /><br /> ๑. มหาสมุทรต่ำไปโดยลำดับ ลาดไปโดยลำดับ ลึกลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชันดิ่งไปทันที การที่มหาสมุทรต่ำไปโดยลำดับ ลาดไปโดยลำดับ ลึกลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชันดิ่งไปทันที นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๑ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๒. มหาสมุทรมีปกติคงที่ ไม่ล้นฝั่ง การที่มหาสมุทรมีปกติคงที่ ไม่ล้นฝั่งนี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๒ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๓. มหาสมุทรไม่อยู่ร่วมกับซากศพ ย่อมซัดซากศพขึ้นฝั่งจนถึงบนบกทันที การที่มหาสมุทรไม่อยู่ร่วมกับซากศพ ย่อมซัดซากศพขึ้นฝั่งจนถึงบนบกทันที นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๓ ในมหาสมุทร ที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๔. มหานทีทุกสายคือ คงคา ยมุนา อจิรวดี สรภู มหี ไหลลงสู่มหาสมุทรแล้วย่อมละชื่อและโคตรเดิมของตน รวมเรียกว่า "มหาสมุทร" ทั้งสิ้น การที่มหานทีทุกสาย คือคงคา ยมุนา อจิรวดี สรภู มหีไหลลงสู่มหาสมุทรแล้วย่อมละชื่อและโคตรเดิมของตน รวมเรียกว่า "มหาสมุทร" ทั้งสิ้น นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๔ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๕. แม่น้ำสายใดสายหนึ่งในโลก ที่ไหลรวมลงสู่มหาสมุทร และสายฝนตกลงจากฟากฟ้า ก็ไม่ทำให้มหาสมุทรพร่อง หรือเต็มได้ การที่แม่น้ำสายใดสายหนึ่งในโลก ที่ไหลรวมลงสู่มหาสมุทร และสายฝนตกลงจากฟากฟ้า ก็ไม่ทำให้มหาสมุทรพร่องหรือเต็มได้ นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไมเคยปรากฎประการที่ ๕ ในมหาสมุรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๖. มหาสมุทรมีรสเดียว คือรสเค็ม การที่มหาสมุทรมีรสเดียว คือรสเค็ม นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๖ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๗. มหาสมุทรมีรัตนะมาก มีรัตนะหลายชนิด คือ แก้วมุกดา แก้วมณี แก้วไพฑูรย์ สังข์ ศิลา แก้วประพาฬ เงิน ทอง ทับทิม แก้วตาแมว การที่มหาสมุทรมีรัตนะมาก มีรัตนะหลายชนิด คือ แก้วมุกดา แก้วมณี แก้วไพฑูรย์ สังข์ ศิลา แก้วประพาฬ เงิน ทอง ทับทิม แก้วตาแมว นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏประการที่ ๗ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ๘. มหาสมุทรเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ขนาดใหญ่ คือ ปลาติมิติมิงคละ ปลาติมิรมิงคละ อสูร นาค คนธรรพ์ มีลำตัว ๑๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๒๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๓๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๔๐๐ โยชน์ ก็มี มีลำตัว ๕๐๐ โยชน์ก็มี การที่มหาสมุทรเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ขนาดใหญ่ คือ ปลาติมิติมิงคละ ปลาติมิรมิงคละ อสูร นาค คนธรรพ์ มีลำดัว ๑๐๐ โยชน์ก็มี ฯลฯ มีลำตัว ๓๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๔๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๕๐๐ โยชน์ก็มี นี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๘ ในมหาสมุทรที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในมหาสมุทรมีิสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎ ๘ ประการนี้แล ที่พวกอสูรพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในมหาสมุทร<br /><br /> "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุทั้งหลายต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้บ้างไหม"<br /><br /> พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า "ปหาราทะ ภิกษุทั้งหลายต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้"<br /><br /> ท้าวปหาราทะจอมอสูร ทูลถามว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในธรรมวินัยนี้มีธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏเท่าไร ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้"<br /><br /> พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า "ปหาราทะ ในธรรมวินัยนี้ มีธรรมที่น่าอัศจรรย์ไม่เคยปรากฎ ๘ ประการ ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัย<br /><br /> ธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏ ๘ ประการมีอะไรบ้าง คือ<br /><br /> ๑. ธรรมวินัยนี้มีการศึกษาไปตามลำดับ (การศึกษาไปตามลำดับ ในที่นี้หมายถึงการศึกษาสิกขา ๓ คือ ศีล สมาธิ และปัญญา) มีการบำเพ็ญไปตามลำดับ (การบำเพ็ญไปตามลำดับ ในที่นี้หมายถึงการบำเพ็ญธุดงค์ ๑๓) ไม่ใช่มีการบรรลุอรหัตตผลโดยทันที เหมือนมหาสมุทรต่ำไปโดยลำดับ ลาดไปโดยลำดับ ลึกลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชันดิ่งไปทันที การที่ธรรมวินัยนี้มีการศึกษาไปตามลำดับ มีการบำเพ็ญไปตามลำดับ มีการปฏิบัติไปตามลำดับ ไมใช่มีการบรรลุอรหัตตผลโดยทันที นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๑ ในธรรมวินัยนี้ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๒. สาวกทั้งหลายของเราย่อมไม่ละเมิดสิกขาบทที่เราบัญญัติไว้ แม้เพราะเหตุแห่งชีวิต เหมือนมหาสมุทรที่มีปกติคงที่ ไม่ล้นฝั่ง การที่สาวกทั้งหลายของเราไม่ละเมิดสิกขาบทที่เราบัญญัติไว้ แม้เพราะเหตุแห่งชีวิต นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๒ ในธรรมวินัยนี้ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๓. บุคคลใดผู้ทุศีล มีธรรมเลวทราม ไม่สะอาด มีความประพฤติที่น่ารังเกียจ มีการงานปกปิด ไม่ใช่สมณะ แต่ปฏิญญาว่าเป็นสมณะ ไม่ใช่พรหมจารี (ไม่ใช่พรหมจารี แต่ปฏิญญาว่าเป็นพรหมจารี หมายถึงตนเองไม่มีศีล หมดสภาพความเป็นภิกษุ แตยังเรียกตนว่า "เป็นภิกษุ" แล้วร่วมอยู่ร่วมฉันกับภิกษุอื่นผู้มีศีล ใช้ิสิทธิถือเอาลาภที่เกิดขึ้นในสงฆ์) แต่ปฏิญญาว่าเ่ป็นพรหมจารี เน่าภายใน ชุ่มด้วยราคะ เป็นเหมือนหยากเยื่อ สงฆ์ก็ไม่อยู่ร่วมกับบุคคลนั้น ย่อมประชุมกันนำเธอออกไปทันที แม้เธอจะนั่งอยู่ในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ก็ยังห่างไกลจากสงฆ์ และสงฆ์ก็ห่างไกลจากเธอ เหมือนมหาสมุทรไม่อยู่ร่วมกับซากศพ ย่อมซัดซากศพขึ้นฝั่งจนถึงบนบกทันที การที่บุคคลใดผู้ทุศีล มีธรรมเลวทราม ไม่สะอาด มีความประพฤติที่น่ารังเกียจ มีการงานปกปิด ไม่ใช่สมณะ แต่ปฏิญญาว่าเป็นสมณะ ไม่ใช่พรหมจารี แต่ปฏิญญาว่าเป็นพรหมจารี เน่าภายในชุ่มด้วยราคะ เป็นเหมือนหยากเยื่อ สงฆ์ไม่อยู่ร่วมกับบุคคลนั้น ย่อมประชุมกันนำเธอออกไปทันที แม้เธอจะนั่งอยู่ในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ก็ยังห่างไกลจากสงฆ์ และสงฆ์ก็ห่างไกลจากเธอ นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๓ ในธรรมวินัยนี้ี่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๔. วรรณ ๔ เหล่านี้ คือ กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร ออกจาเรือนบวชเป็นบรรพชิตในธรรมวินัยที่ตถาคตประกาศแล้ว ย่อมละชื่อและโคตรเดิมของตน รวมเรียกว่า "สมณศากยบุตร" ทั้งสิ้น เหมือนมหานทีทุกสาย คือคงคา ยมุนา อจิรวดี สรภู มหีไหลลงสู่มหาสมุทรแล้ว ย่อมละชื่อและโคตรเดิมของตน รวมเรียกว่า "มหาสมุทร" ทั้งสิ้น การที่วรรณะ ๔ เหล่านี้ คือ กษัตริย พราหมณ์ แพศย์ ศุทร ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตในธรรมวินัยที่ตถาคตประกาศแล้ว ย่อมละชื่อและโคตรเดิมของตน รวมเรียกว่า "สมณศากยบุตร" ทั้งสิ้น นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๔ ในธรรมวินัยนี้ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วตางพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๕. แม้หากภิกษุจำนวนมากปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ก็ไม่ทำให้นิพพานพร่องหรือเต็มได้เหมือนแม่น้ำสายใดสายหนึ่งในโลกที่ไหลรวมลงสู่มหาสมุทร และสายฝนตกลงจากฟากฟ้า ก็ไม่ทำให้มหาสมุทรพร่องหรือเต็มได้ การที่แม้หากภิกษุจำนวนมากปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ก็ไม่ทำให้นิพพานพร่องหรือเต็มได้ นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎประการที่ ๕ ในธรรมวินัยที่ภิกษุทั้งหลายเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๖. ธรรมวินัยนี้มีรสเดียว คือวิมุตติรส เหมือนมหาสมุทรมีรสเดียวคือ รสเค็ม การที่ธรรมวินัยนี้มีรสเดียว คือวิมุตติรส นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย ไม่เคยปรากฎประการที่ ๖ ในธรรมวินัยนี้ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๗. ธรรมวินัยนี้มีรัตนะมาก มีรัตนะหลายชนิด คือ สติปัฏฐาน ๔ สัมมัปปธาน ๔ อิทธิบาท ๔ อินทรีย์ ๕ พละ๕ โพชฌงค์ ๗ อริยมรรคมีองค์ ๘ เหมือนมหาสมุทรที่มีรัตนะมาก มีรัตนะหลายชนิด คือ แก้วมุกดา แก้วมณี แก้วไพฑูรย์ สังข์ ศิลา แก้วประพาฬ เงิน ทอง ทับทิม แก้วตาแมว การที่ธรรมวินัยนี้มีรัตนะมาก มีรัตนะหลายชนิด คือสติปัฏฐาน ๔ สัมมัปปธาน๔ อิทธิบาท ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕ โพชฌงค์ ๗ อริยมรรคมีองค์ ๘ นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏประการที่ ๗ ในธรรมวินัยนี้ ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ๘. ธรรมวินัยนี้เป็นที่อยู่ของผู้ใหญ่ คือพระโสดาบัน บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งโสดาปัตติผล พระสกทาคามี บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งสกทาคามิผล พระอนาคามี บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งอนาคามิผล พระอรหันต์ บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่ออรหัตตผล เหมือนมหาสมุทรเป็นที่อยู่อาศัััััยของสัตว์ขนาดใหญ่ คือ ปลาติมิติมิงคละ ปลาติมิรมิงคละ อสูร นาค คนธรรพ์ มีลำตัว ๑๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๒๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๓๐๐ โยชน์ก็มี มีลำตัว ๕๐๐ โยชน์ก้ฒี การที่ธรรมวินัยนี้เป็นที่อยู่ของผู้ใหญ่ คือพระโสดาบัน บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งโสดาปัตติผล พระสกทาคามี บุคคลผ้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งสกทาคามิผล พระอนาคามี บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อทำให้แจ้งอนาคามิผล พระอรหันต์ บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่ออรหัตตผล นี้เป็นธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฎ ประการที่ ๘ ในธรรมวินัยนี้ ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /> ปหาราทะ ในธรรมวินัยนี้ มีธรรมที่น่าอัศจรรย์ไม่เคยปรากฏ ๘ ประการนี้แล ที่ภิกษุทั้งหลายพบเห็นแล้วต่างพากันยินดีในธรรมวินัยนี้<br /><br /><br /> ปหาราทะสูตรที่ ๙ จบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1404855750299769031?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-11413915784731932542012-01-19T11:41:00.003+07:002012-01-19T11:42:15.970+07:00อนุปุพพิกถา ธรรมสำหรับฟอกใจให้เข้าถึงอริยสัจ๔ <br />********************************** <br />1.เหตุที่ต้องแสดงอนุปุพพิกถา <br />2.อนุปุพพิกถา เปรียบกับการซักผ้า <br />3.อนุปุพพิกถา ในพระไตรปิฏก <br />4.อนุปุพพิกถา ใครแสดง <br />5.อนุปุพพิกถา นั้นสำคัญมาก <br />6.อนุปุพพิกถา ในปัจจุบัน <br />7.สรุปจากใจผู้เขียน <br />****************************** <br />1.เหตุที่ต้องแสดงอนุปุพพิกถา <br /><br />หลังจากที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ธรรม[1]แล้วทรงประกาศธรรมเป็นเวลา๔๕ ปี ช่วงเวลานี้พระองค์ต้องประสบกับปัญหาและอุปสรรคมากมาย[2] แต่ก็ทรงแก้ไขปัญหาและอุปสรรคนั้นได้อย่างเรียบร้อย ด้วยเหตุที่พระองค์ทรงเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั่นเอง ธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงใช้สอนเพื่อพ้นจากทุกข์ นั้นคือ อริยสัจ ๔ ซึ่งเป็นธรรมขั้นสูง ยากที่บุคคลทั่วไปจะเข้าใจได้ ปัญหานี้เองพระองค์จึงทรงมีวิธีการเตรียมความพร้อมของผู้ฟังให้มีสภาวะจิตใจที่ประณีตขึ้น โดยการแสดงธรรมโดยเริ่มจากธรรมที่เข้าใจง่ายๆ เช่น ทาน จนไปถึงธรรมที่มีความลุ่มลึกขึ้นไปตามลำดับ[3] วิธีการแสดงธรรมไปตามลำดับเพื่อเตรียมจิตใจให้ประณีตขึ้นนี้เรียกว่า ?อนุปุพพิกถา? เมื่อบุคคลใดได้ฟังอนุปุพพิกถาแล้ว จิตใจเขาจะเป็นจิตที่สมควรได้รับธรรมขั้นสูงขึ้นไป นั่นคืออริยสัจ๔ เมื่อจิตเข้าถึงอริยสัจ๔ แล้วจิตเกิดดวงตาเห็นธรรม[4] ซึ่งเปรียบเหมือนผ้าขาวสะอาดปราศจากมลทินควรรับน้ำย้อมได้เป็นอย่างดี <br /><br /><br />2.อนุปุพพิกถา เปรียบกับการซักผ้า <br /><br />การเปรียบเทียบขั้นตอนการแสดงอนุปุพพิกถากับขั้นตอนการซักผ้า จะเห็นภาพชัดเจนมากขึ้น ขั้นแรกเป็นการโน้มน้าวใจผู้ฟังก่อน เมื่อสนใจแล้วจึงแสดงอนุปุพพิกถาและอริยสัจ๔ ขั้นแรกนี้เปรียบเหมือนกับต้องแช่ผ้าไว้ก่อนเพราะผ้ามีสิ่งสกปรกติดแน่นอยู่ เปรียบได้ว่า บางครั้งมีบุคคลบางพวกที่มีปัญหา คือยังไม่สนใจที่จะมานั่งฟังธรรมกับพระองค์ ฉะนั้นก่อนที่จะแสดงอนุปุพพิกถา พระองค์จะทรงโน้มน้าวใจ เพื่อสร้างศรัทธาให้อยากฟังธรรมก่อน เพราะบุคคลบางพวกมีสภาวะจิตใจที่ไม่พร้อมจะฟังธรรมจากพระองค์ เช่น ยังสงสัยในคำสอน ยังสงสัยในตัวผู้สอน ยังมีจิตที่เคร้าหมองอยู่ จะเห็นว่าปัญหาแรกที่พระพุทธเจ้าทรงเผชิญก็คือ ผู้ที่พระองค์จะทรงโปรดนั้น ยังไม่สนใจที่จะมานั่งฟังธรรมกับพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงทรงโน้มน้าวใจในรูปแบบต่างๆ ตามความแตกต่างของปัญหาในแต่ละคน และก็ประสบผลสำเร็จเสมอมา คือ พระองค์สามารถสร้างศรัทธาเบื้องต้นให้บุคคลเหล่านั้นหันมาสนใจนั่งฟังธรรมกับพระองค์อย่างตั้งใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าศึกษาว่าพระพุทธเจ้าทรงแก้ไขปัญหานั้นอย่างไร เพื่อจะได้นำวิธีการนั้น ใช้เป็นแนวทางให้เกิดประโยชน์ในสมัยปัจจุบัน <br /><br /><br />3.อนุปุพพิกถา ในพระไตรปิฏก <br /><br />ในการแสดงอนุปุพพิกถานั้น ในพระไตรปิฏกจะแสดงไว้ว่า เมื่อบุคคลที่พระพุทธเจ้าจะทรงโปรด สนใจเข้ามานั่งใกล้พร้อมที่จะฟังธรรมแล้ว พระองค์จึงทรงแสดง อนุปุพพิกถา อันประกอบด้วย ทานกถา สีลกถา สัคคกถา กามทีนวกถา เนกขัมมานิสัขกถา หลังจากฟังจนจบและเข้าใจแล้ว จิตผู้นั้นจะเป็นจิตที่ประณีตขึ้น เมื่อพระองค์ทราบดังนั้นจึงทรงแสดงอริยสัจ๔ ซึ่งเป็นธรรมขั้นปรมัตถ์ เป็นธรรมเพื่อให้เข้าถึงความพ้นทุกข์อย่างแท้จริง เมื่อได้ฟังและรู้ธรรมแล้วบางคนก็บรรลุเป็นพระโสดาบัน บางคนก็บรรลุเป็นพระอรหันต์ บางคนก็ขอถึงซึ่งพระรัตนตรัย เนื้อหาในพระไตรปิฏกก็มีเพียงแค่นี้ จะสังเกตุว่ารูปแบบและวิธีการแสดงอนุปุพพิกถานั้นไม่ได้แสดงไว้ บอกเพียงว่า อนุปุพพิกถา ประกอบด้วย ทานกถา สีลกถา สัคคกถา กามทีนวกถา เนกขัมมานิสัขกถา เมื่อพิจารณาในแต่ละหัวข้อธรรม เช่น ทานกถา พระพุทธเจ้าจะทรงสอนเรื่องทาน ไว้มากมาย ทำให้ไม่ทราบว่าในขณะที่พระองค์สอนอนุปุพพิกถาในเรื่องทานกถานั้นมีเนื้อหาและลีลาการเทศนาธรรมเป็นอย่างไร สัมพันธ์กับหัวข้อธรรมอื่น คือ สีลกถา สัคคกถา กามทีนวกถา เนกขัมมานิสัขกถา อย่างไร และอนุปุพพิกถาทำไมจะต้องมีหัวข้อธรรม ๕ ข้อ ดังกล่าวด้วย เหล่านี้ล้วนเป็นปัญหาและอุปสรรคของการแสดงอนุปุพพิกถาของคนในสมัยปัจจุบัน แต่ก็มีนักปราชญ์ได้อธิบายในหนังสือบรมธรรม ภาคปลาย ของท่านพุทธทาส ว่า ผู้แสดงอนุปุพพิกถา ต้องสามารถทำให้ผู้ฟังเข้าใจชนิดที่เรียกว่า ทำให้เกิดความเห็นแจ้งโดยอาศัย ประสบประการณ์ทางจิตวิญญาณที่มีอยู่ (spiritual experience) จึงจะเข้าใจและพัฒนาจิตใจให้ละเอียดประณีตขึ้นพร้อมที่จะเข้าใจในปรมัตถธรรม คืออริยสัจ๔ ต่อไป <br /><br /><br />4.อนุปุพพิกถา ใครแสดง <br /><br />ผู้แสดงอนุปุพพิกถานั้นมี ๕ ท่าน คือ พระทีปังกรพุทธเจ้า, พระมังคลพุทธเจ้า, พระวิปัสสีพุทธเจ้า, พระโคตมพุทธเจ้า และพระโมคคัลลานะอรหันต์สาวก อนุปุพพิกถาถูกแสดงครั้งแรก ในสมัยพระทีปังกรพุทธเจ้า ทรงแสดงแก่ยักษ์ชื่อนารทะ พร้อมด้วยยักษ์หนึ่งหมื่น ทั้งหมดตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล นอกจากนี้อนุปุพพิกถายังถูกแสดงในสมัยของพระมังคลพุทธเจ้าทรงแสดงแก่อานันทกุมาร พร้อมทั้งบริษัท ๙๐ โกฏิ จนสำเร็จเป็นพระอรหัตพร้อมด้วยปฏิสัมภิทา๔ หลังจากนั้นในสมัยพระวิปัสสีพุทธเจ้า พระพุทธองค์ทรงแสดงอนุปุพพิกถาแก่คู่พระอัครสาวก ชื่อขัณฑะและติสสะ <br /><br />ในสมัยพระโคตมพุทธเจ้าพระองค์ทรงแสดง อนุปุพพิกถาบ่อยครั้งมากโดยเฉพาะกับฆราวาสผู้ยังไม่รู้ธรรม นอกจากนั้นพระอรหันตสาวกคือพระโมคคัลลานะ ยังเคยแสดงอนุปุพพิกถากับนางฟ้าบนสวรรค์ด้วย อนุปุพพิกถายังถูกแสดงโดยพระอุปคุต ซึ่งเป็นพระอรหันตสาวกรุ่นหลังๆ <br /><br />พระพุทธเจ้าทุกๆพระองค์ และพระอรหันตสาวก ถือว่าเป็นผู้รู้ธรรม และมีปัญญายอดเยี่ยม ย่อมแสดงธรรมได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีข้องสงสัยในธรรม ผู้รับฟังจึงเข้าใจธรรมได้ดี ปัญหาเกี่ยวกับตัวผู้แสดงธรรมจึงไม่มี <br /><br /><br />5.อนุปุพพิกถา นั้นสำคัญมาก <br /><br />ธรรมะ คือ ความจริงที่สอนไปตามลำดับโดยพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงสอนให้รู้แจ้งในสัจธรรม แต่การรู้แจ้งในธรรมะนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในทางตรงกันข้ามจะรู้แจ้งธรรมะได้นั้นต้องศึกษาปฎิบัติไปตามลำดับขั้นตอน ดังที่พระผู้มีพระภาคตรัสว่า <br /><br />?... ธรรมวินัยนี้มีการศึกษาไปตามลำดับ มีการบำเพ็ญไปตามลำดับ ไม่ใช่มีการบรรลุอรหัตตผลโดยทันที เหมือนมหาสมุทรต่ำไปโดยลำดับ ลาดไปโดยลำดับ ลึกลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชัน ดิ่งไปทันที...? [5] <br /><br /><br />อีกตัวอย่างหนึ่งที่พระพุทธเจ้าทรงอธิบายขั้นตอนการบรรลุอรหัตตผล ซึ่งต้องมีการศึกษาปฏิบัติไปเป็นลำดับขั้นตอน ดังพุทธพจน์ที่ว่า <br />? ภิกษุทั้งหลาย เราไม่กล่าวการบรรลุอรหัตตผลด้วยขั้นเดียวเท่านั้น <br /><br />แต่การบรรลุอรหัตตผล ย่อมมีได้ด้วยการบำเพ็ญสิกขาโดยลำดับ <br /><br />ด้วยการบำเพ็ญกิริยาโดยลำดับ ด้วยการบำเพ็ญปฏิปทาโดยลำดับ <br /><br />การบรรลุอรหัตตผล ย่อมมีได้ด้วยการบำเพ็ญสิกขาโดยลำดับ <br /><br />ด้วยการบำเพ็ญกิริยาโดยลำดับ ด้วยการบำเพ็ญปฏิปทาโดยลำดับ เป็นอย่างไรคือ กุลบุตรในศาสนานี้ เกิดศรัทธาแล้วย่อมเข้าไปหา เมื่อเข้าไปหาย่อมนั่งใกล้ เมื่อนั่งใกล้ย่อมเงี่ยโสตลงสดับ เงี่ยโสตลงสดับแล้วย่อมฟังธรรม ครั้นฟังธรรมแล้วย่อมทรงจำไว้ ย่อมพิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำไว้แล้ว เมื่อพิจารณาเนื้อความอยู่ ธรรมทั้งหลายย่อมควรเพ่งพินิจ เมื่อมีการเพ่งพินิจธรรมอยู่ ฉันทะย่อมเกิด กุลบุตรนั้นเกิดฉันทะแล้ว ย่อมอุตสาหะ ครั้นอุตสาหะแล้ว ย่อมไตร่ตรอง ครั้นไตร่ตรองแล้ว ย่อมอุทิศกายและใจ เมื่ออุทิศกายและใจแล้ว ย่อมทำให้แจ้งสัจจะอันยอดเยี่ยมด้วยนามกาย และเห็นแจ่มแจ้งสัจจะอันยอดเยี่ยมนั้นด้วยปัญญา <br /><br />ภิกษุทั้งหลาย ถ้าศรัทธาไม่มี การเข้าไปหา การนั่งใกล้ การเงี่ยโสตลงสดับการฟังธรรม การทรงจำธรรม การพิจารณาเนื้อความ ความเพ่งพินิจธรรม ฉันทะ อุตสาหะ การไตร่ตรอง และการอุทิศกายและใจก็ไม่มี เธอทั้งหลายเป็นผู้ปฏิบัติพลาด เป็นผู้ปฏิบัติผิด โมฆบุรุษเหล่านี้ได้ก้าวออกไปจากธรรมวินัยนี้ไกลเท่าไร?[6] <br /><br /><br /><br />จากพุทธพจน์เบื้องต้น จะเห็นว่าแนวทางการปฏิบัติธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงแนะนำคือการศึกษาและปฏิบัติไปตามลำดับขั้นตอน ซึ่งรูปแบบที่เห็นได้ชัดเจนและปรากฏบ่อยๆในพระไตรปิฏกซึ่งการปฏิบัติธรรมที่ตรงตามแนวทางนี้ก็คือ การศึกษาตามแนวอนุปุพพิกถา ซึ่งมีรูปแบบและวิธีการสอนไปตามลำดับขั้นตอน มีด้วยกัน ๖ ขั้นตอน คือ <br /><br />ขั้นตอนที่ ๑ พรรณาถึงเรื่องทาน (ทานกถา <br /><br />ขั้นตอนที่ ๒ พรรณาถึงเรื่องศีล (สีลกถา <br /><br />ขั้นตอนที่ ๓ พรรณาถึงเรื่องสวรรค์ (สัคคกถา <br /><br />ขั้นตอนที่๔ พรรณาถึงเรื่องโทษ ความต่ำทราม ความเศร้าหมองแห่งกาม(กามาทีนวกถา <br /><br />ขั้นตอนที่๕ พรรณาถึงเรื่องอานิสงส์แห่งการออกจากกาม (เนกขัมมานิสังสกถา <br /><br />ขั้นตอนที่ ๖ ประกาศสามุกกังสิกธรรมเทศ หรือ อริยสัจ ๔(จะแสดงก็ต่อเมื่อผู้ฟังมีจิตควรรับฟังอริยสัจ ๔ เท่านั้น <br /><br /><br />6.อนุปุพพิกถา ในปัจจุบัน <br /><br />ปัจจุบันการเทศนาธรรมของพระสงฆ์ส่วนใหญ่ไม่เป็นไปตามแนวอนุปุพพิกถา กล่าวคือ ผู้เทศนา(ธรรมกถึก เทศนาตามใจผู้ฟัง บ้างก็แสดงธรรมขั้นสูงเกินไปจนทำให้ผู้ฟังส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ บ้างก็แสดงธรรมขั้นพื้นฐานอย่างเดียวโดยไม่พัฒนาให้สูงขึ้นตามลำดับ จากปัญหาเหล่านี้อาจเป็นไปได้ว่า การที่คนในสมัยปัจจุบัน ไม่สามารถพัฒนาคุณภาพชีวิตของตนได้ก็เพราะเหตุที่ว่าส่วนหนึ่งไม่ได้ฟังธรรมตามลำดับขั้น การเทศนาธรรมของนักเทศน์ในปัจจุบัน ถึงแม้ถึงแม้ผู้เทศน์จะไม่มีคุณสมบัติเหมือนพระพุทธองค์ก็ตาม แต่ก็ควรที่จะยึดแนวทางตามพุทธวิธี หรือรูปแบบการเทศนาธรรมอนุปุพพิกถาที่พระพุทธองค์แสดงไว้เป็นแบบอย่าง ปัจจุบันการเผยแผ่พระพุทธศาสนาจำเป็นจะต้องมีการประยุกต์ปรับเปลี่ยนให้สอดคล้องกับสถานการณ์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำผิดเพี้ยนไปจากหลักการในพระพุทธศาสนาดั้งเดิมมากจนเกินไป ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องศึกษาถึงหลักการต่างๆ ที่ใช้ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในครั้งพุทธกาล เพื่อเป็นแนวทางในการประยุกต์ใช้ในสังคมปัจจุบัน <br /><br />7.สรุปจากใจผู้เขียน <br /><br />อนุปุพพิกถาเป็นธรรมที่สำคัญมากจริงๆ นะครับ ผมหวังว่าบทความนี้จะกระตุ้นเตือนให้ผู้ที่เกี่ยวข้องในวงการพระพุทธศาสนาได้นำอนุปุพพิกถามาใช้เป็นแนวทางตามแบบอย่างของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อประโยชน์แก่ผู้รับฟังส่วนมาก ซึ่งจะมีผลให้พระพุทธศาสนาของเรามีความมั่นคงสืบต่อไป ครับ <br /><br />๑๓ พ.ค.๒๕๕๐ อภิชาติ พรสี่ <br /><br />http://www.palungjit.com/club/apichartp4/ <br /><br />********************************** <br /><br />[1] ธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ มี ๒ นัย คือ หลักอิทัปปัจจยตา และหลักปฏิจจสมุปบาท ตรัสในช่วงหลังตรัสรู้ใหม่ๆ (วิ.ม.(ไทย ๔/๗/๑๑ พรหมยาจนกถา, ส่วนอีกนัยหนึ่งคือ อริยสัจ๔ ตรัสในช่วงโปรดปัญจ-วัคคีย์ ( วิ.ม.(ไทย ๔/๑๖/๒๓-๒๔ ปัญจวัคคิยกถา, ทั้งสองนัยโดยสาระแล้วเป็นอันเดียวกัน ปฏิจจสมุปบาทและนิพพานเป็นแต่ตัวธรรมล้วนๆตามธรรมชาติ ส่วนอริยสัจ๔ เป็นหลักธรรมในรูปที่มนุษย์จะเข้าไปเกี่ยวข้อง(พระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ.ปยุตฺโต,พุทธธรรม,หน้า ๙๐๑.) <br /><br />[2] ปัญหาที่ทรงประสบ เช่นปัญหาเรื่องความเชื่อเดิมๆ เพราะสังคมอินเดียทั้งก่อนและในสมัยพระพุทธเจ้า คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาพราหมณ์ มีสำนักที่เด่นๆ ๖ สำนัก ซึ่งเจ้าสำนักล้วนมีอายุมากกว่าพระพุทธเจ้า จึงไม่ยอมรับคำสอนของพระพุทธเจ้าและมองว่าเป็นคู่แข่งกับตน (ที.สี.(ไทย๙/๑๕๐/๖๐ สามัญญผลสูตร, เจ้าสำนักทั้ง ๖ ได้แก่ ๑.ปูรณะ กัสสปะ, ๒.มักขลิ โคสาล, ๓.อชิตะ เกสกัมพล,๔.ปกุธะ กัจจายนะ, ๕.สัญชัย เวลัฏฐบุตร, ๖.นิครนถ์ นาฏบุตร (ม.ม.(ไทย๑๒/๓๑๒/๓๔๙ จูฬสาโรปมสูตร <br /><br />[3] ดังพุทธพจน์ที่ว่า ?ธรรมวินัยนี้มีการศึกษาไปตามลำดับ มีการบำเพ็ญไปตามลำดับ มีการปฏิบัติไปตามลำดับ ไม่ใช่มีการบรรลุอรหัตตผลโดยทันที? องฺ.อฎฺฐก.(ไทย ๒๓/๑๙/๒๔๘ ปหาราทสูตร <br /><br />[4] เมื่อยสกุลบุตร ได้ฟังอนุปุพพิกถาและอริยสัจ๔ จบลง เกิดดวงตาเห็นธรรมว่า ?สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นทั้งปวงมีความดับไปเป็นธรรมดา? เป็นการเห็นธรรมของพระโสดาบัน เมื่อยสกุบุตรได้ฟังธรรมครั้งที่ ๒ จิตหลุดพ้นจากอาสวะทั้งหลายเพราะไม่ถือมั่น สำเร็จเป็นพระอรหันต์ (วิ.ม.(ไทย ๔/๒๕/๓๑ ปัพพัชชากถา <br /><br />[5] ปหาราทสูตร. องฺ.อฏฺฐก. ๒๓/๑๙/๒๔๘ ดูเปรียบเทียบกับ วิ.จู. ๗/๓๘๕/๒๘๒ และ ขุ.อุ. ๒๕/๑๑๘/๑๑๐(มหามกุฎ <br /><br />[6] กีฏาคิริสูตร. ม.ม. ๑๓/๑๘๓/๒๑๒<br /><br />คำถาม การบำเพ็ญไปตามลำดับ<br />ธรรมะ คือ ความจริงที่สอนไปตามลำดับโดยพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงสอนให้รู้แจ้งในสัจธรรม แต่การรู้แจ้งในธรรมะนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในทางตรงกันข้ามจะรู้แจ้งธรรมะได้นั้นต้องศึกษาปฎิบัติไปตามลำดับขั้นตอน ดังที่พระผู้มีพระภาคตรัสว่า <br /><br /> ... ธรรมวินัยนี้มีการศึกษาไปตามลำดับ มีการบำเพ็ญไปตามลำดับ ไม่ใช่มีการบรรลุอรหัตตผลโดยทันที เหมือนมหาสมุทรต่ำไปโดยลำดับ ลาดไปโดยลำดับ ลึกลงไปโดยลำดับ ไม่ลึกชัน ดิ่งไปทันที...<br /><br /><br />อีกตัวอย่างหนึ่งที่พระพุทธเจ้าทรงอธิบายขั้นตอนการบรรลุอรหัตตผล ซึ่งต้องมีการศึกษาปฏิบัติไปเป็นลำดับขั้นตอน ดังพุทธพจน์ที่ว่า <br /><br /> ภิกษุทั้งหลาย เราไม่กล่าวการบรรลุอรหัตตผลด้วยขั้นเดียวเท่านั้น <br />แต่การบรรลุอรหัตตผล ย่อมมีได้ด้วยการบำเพ็ญสิกขาโดยลำดับ <br />ด้วยการบำเพ็ญกิริยาโดยลำดับ ด้วยการบำเพ็ญปฏิปทาโดยลำดับ <br />การบรรลุอรหัตตผล ย่อมมีได้ด้วยการบำเพ็ญสิกขาโดยลำดับ <br />ด้วยการบำเพ็ญกิริยาโดยลำดับ ด้วยการบำเพ็ญปฏิปทาโดยลำดับ <br /><br />การบำเพ็ญไปตามลำดับ บำเพ็ญไปตามลำดับอย่างไร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1141391578473193254?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-47992030174541378592012-01-19T11:41:00.001+07:002012-01-19T11:42:15.979+07:00อาศัยโลกอยู่เพื่อ...สร้างความดี <br /><br />+++++++++++++++++++<br /><br /> โลกที่เราอาศัยอยู่นี้ หรือสิ่งต่างๆที่เรากำลังครอบครองอยู่ทั้งหมดล้วนแต่เป็นของโลกโดยแท้จริงทั้งสิ้น เพราะขาดความเข้าใจ ต่อความเป็นจริงของชีวิต จึงหลงคิดยึดถือกันว่า....สิ่งนั้น สิ่งนี้เป็นของเรา นั่นก็เมียเรานี่ก็ผัวเรา และนั่นก็ลูกเรา ส่วนตัวของเราแท้ๆก็ยังไม่มี แล้วจะมี สิ่งต่างๆ หรือลูกเมียมาแต่ที่ไหน คล้ายๆกับว่าเราโกหกตัวเอง....เมื่อเราโกหกตัวเองหลอกตัวเอง หลงขี้ตู่ยึดเอาสิ่งต่างๆที่เป็นของโลกมาโอบกอดไว้เป็นของตนย่อม ต้องถูกลงโทษ คือได้รับความทุกข์ทรมานเป็นผลตอบแทน ใครโอบกอดไว้มากเท่าใด....เขาคนนั้นย่อมได้รับความทุกข์ทรมาน มากเท่านั้น<br /><br /> แต่คนที่ฉลาด เขาจะคิดแค่เพียงว่า....เราเกิดมาในโลกนี้ หอบ เอามาเพียงความเปลือยเปล่า เท่านั้น มาอาศัยโลกอยู่เพื่อสร้างความดี สิ่งต่างๆที่โลกมีอยู่ เราขอหยิบยืมใช้ก่อนเท่าที่จำเป็น เพื่อยังชีวิตให้อยู่รอดปลอดภัยและจะขอใช้สิ่งต่างๆของโลกอย่างทะนุ ถนอม ระมัดระวังใช้อย่างพอดี ไม่สะสม ไม่กักตุน เมื่อเสร็จ กิจของการเกิด มาเพื่อสร้างความดีแล้ว จะยกสิ่งต่างๆที่หยิบยืมมา คืนกลับให้โลกทั้งหมด....หากเราฝึกคิดให้เป็น คิดให้มีสาระเพียงเท่านี้ ก็สามารถปลดเปลื้องความทุกข์ต่างๆที่มีให้เบาบางหรือ หมดสิ้นลงไปได้....<br /><br /><br />เพื่อ...เผชิญทุกข์ด้วยใจที่สงบ<br /><br />++++++++++++++++++<br /><br /> คนเราเมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น ก็เกิดการสับสน วุ่นวาย จนต้องเป็นทุกข์ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนเกินเหตุเลยไม่เป็นอันกินอันนอน แม้จะยืนเดินนั่งหรือจะอยู่ในอิริยาบถใดๆ ก็มีแต่ความร้อนรุ่มคอยแต่ วิตกกังวลจนทำอะไรไม่ถูก มองปัญหาไม่เห็น แก้ไขปัญหาไม่ได้ เมื่อไม่รู้จะแก้ไขปัญหาอย่างไร ก็เอา แต่ไปบนบานศาลเจ้า เข้าหาคนทรง หมอดู หรือดื่มเหล้า เที่ยวเตร่ สรวลเสเฮฮา กับเพื่อนฝูง จนกลายเป็นการสะสมปัญหาพอกพูนความทุกข์ไปมากกว่าเก่า จึงเป็นการยากที่จะแก้ไขปัญหา หรือความทุกข์ใจให้หมดลงได้<br /> ส่วนคนที่เคยฝึกคิดอย่างมีสาระ ย่อมมีมุมมองการคิดที่ดี มีความฉลาดมีความกล้าหาญ ที่จะเผชิญหน้ากับความทุกข์ที่เกิดขึ้นด้วยดวงใจที่สงบเย็นมีสติอันสุขุมในการคิดที่จะไม่ให้เกิดความทุกข์ขึ้นแก่ตน และยังคงคอยเฝ้าต้อนรับกับความทุกข์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างไม่สะทก สะท้านเหมือนดังต้นไม้นานาพันธุ์ ที่เฝ้ารอการมาเยือนของฤดูกาล อย่างสงบนิ่ง....<br /><br /><br /><br />สุดท้าย..ถึงท้อแท้แต่อย่าแพ้พ่าย<br /><br />+++++++++++++++++++<br /><br /><br /> ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นในชีวิตจะหนักหรือเบาจงอย่าคิดให้เกิดการท้อแท้ อ่อนใจ เพราะการท้อแท้อ่อนใจนั้น มันจะทำให้ชีวิตของเราเหมือนกับว่าตายไปแล้วซีกหนึ่ง หมั่นฝึกคิดอย่างมีสาระ เพื่อสร้างเสริมเติมแรงใจให้กับชีวิตอยู่เสมอ แล้วสักวันหนึ่ง.... เราอาจจะกลับมายืนอย่างมั่นคง ตรงที่เคยล้มอยู่นั่นเอง....หรือเราอาจจะเกิดความท้อแท้ อ่อนใจต่อปัญหาที่กำลัง ประสบอยู่ให้คิดถือเสียว่า...ถึงจะท้อแท้ แต่เราจะแพ้ไม่ได้ เพราะคนที่รอคอยความหวังจากเรายังมีอยู่....หากเราแพ้เสียคนหนึ่ง อีกหลายคนคงต้องลำบาก.....<br /><br />ขอบคุณหนังสือ..ทุกข์หรือสุข อยู่ที่เราคิด..โดย..อธิปัญโญภิกขุ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4799203017454137859?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-15801959745356404432012-01-19T11:40:00.001+07:002012-01-19T11:42:15.983+07:00***บทความลงไว้เพื่อให้อ่านกันเฉพาะสมาชิกภายในเวปแดนนิพพานกรุณาอย่านำบทความนี้ไปโพสยังที่ต่างๆ นะครับ (จากหนังสือตามรอยพระพุทธบาทเล่ม ๔)<br /><br />พระโลกนาถ ภิกษุชาวอิตาเลี่ยน ผู้โด่งดัง ได้เดินทางเข้ามาเมืองไทยเมื่อปี ๒๔๗๖ เพื่อชักชวนพระภิกษุสามเณรไทย ให้ร่วมเดินทางเผยแผ่ศาสนาไปทั่วโลก ก่อให้เกิดความตื่นเต้นในหมู่พุทธบริษัทสมัยนั้นเป็นอันมาก มีพระเณรเดินทางตามพระโลกนาถจำนวนไม่น้อย <br /><br />มีเอกสารชิ้นหนึ่งของผู้ใช้นามปากกาว่า ป.สาครบุตร์ ตีพิมพ์การเทศน์ของท่าน จากหนังสือของพุทธธรรมสมาคม ได้รับการสนับสนุนจาก เจ้าแก้วนวรัฐ แจกจ่าย เมื่อวันที่ ๖ เมษายน ปี พ.ศ. ๒๔๗๗ โดยสรุปเป็นประเด็นไว้อย่างย่อ เนื้อหานี้อาจะทำให้คนรุ่นหลังรู้จักตัวตนของพระฝรั่งหัวใจสิงห์รูปนี้มากขึ้น<br /><br />เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ๒๔๗๖ พระโลกนาถ ภิกษุชาวอิตตาเลี่ยนรูปหนึ่ง ได้จารึกไปถึงจังหวัดเชียงใหม่ ท่าไนด้แสดงธรรม ณ วิหารวัดเจดีย์หลวง เป็นภาษาอังกฤษ เป็นภาษาไทยสู่อุบาสก อุบาสิกาทั้งหลายฟัง พอจะสรุปได้ว่า<br /><br />๑. ท่านว่า ... สมเด็จพระสัมมาสุมพุทธเจ้าของเราเป็นมหาราชาธิราชที่อัศจรรย์ในโลก โดยสมภพ(เกิด) ในราชตระกูลที่สูงสุด อุดมพร้อมและแวดล้อมไปด้วยความสุขต่างๆ ดังปรากฏอยู่ในพุทธประวัติของเราแล้ว เป็นต้น<br /><br /><br />๒. ในการที่จะปลดเปลื้องตัณหาต่างๆ ท่านว่าต้องเริ่มด้วยการรักษาศีล ๕ เพราะศีล ๕ เป็นบรรทัดบังคับให้ดำเนินไปตามทาง และเป็นบันไดตอนแรก จะก้ามขึ้นขั้นสุดทีเดียวไม่ได้<br /><br />๓. ท่านได้แสดงประวัติพุทธศาสนาและประวัติคริสศาสนา ได้พิสูจน์ว่า คริสตศาสนาเป็นส่วนหนึ่งของพุทธศาสนาเท่านั้น จึงยังไม่ครบบริบูรณ์ พระเยซู ได้เป็นสาวกของพระพุทธองค์ คือ ได้มาร่ำเรียนพระพุทธศาสนายังประเทศอินเดีย ภายหลังที่พระพุทธองค์เข้านิพพานแล้ว ๕๐๐ ปีเศษ พระเยซูได้มาร่ำเรียนอยู่ถึง ๑๕ ปี<br /><br />แต่เวลาไปเผยแผ่ศาสนานั้น ได้มีเวลาทำอยู่เพียง ๓ ปี พร้อมด้วยมีหมู่มีคณะคอยกีดกันอยู่รอบข้าง และมีศัตรูคอยปองร้ายอยู่มากมาย ถึงกับภายหลังได้ลงทัณฑ์พระเยซูอย่างทราบกันทั่วๆ ไปแล้ว ฉะนั้น รสพระธรรมที่มีอยู่พร้อมมูลในพระไตรปิฏก ของพระพุทธศาสนา จึงไม่ประจักษ์มากเท่าใด<br /><br />ในคำสั่งสอนของพระเยซู หากว่าพระเยซู ได้มีพระชนม์สั่งสอนอยู่อีกนานปี คล้ายคลึงกับสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว คำสั่งสอนในคริสตศาสนา คงจะได้ชิดคำสั่งสอนในพระพุทธศาสนาเข้ามาอีกเป็นอันมาก<br /><br />ฉะนั้นสำหรับผู้ที่นับถือคริสตศาสนาอยู่แล้ว เพื่อจะให้การปฏิบัติเต็มเปี่ยมอย่างองค์พระเยซูมุ่งไว้แล้ว ก็ยังเสริมได้โดยการเรียนพระธรรมในพระพุทธศาสนาต่อเติมและถือปฏิบัติให้ครบถ้วนทั้งนี้ จะขึ้นชื่อว่าได้เป็น "สาวกของพระเยซู" หรือ "สาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมของพุทธเจ้าอย่างแท้จริง..."<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ต่อมามีผู้พบหลักฐานบนกระดาษ มีอายุกว่า ๑,๕๐๐ ปี เขียนเป็นภาษาทิเบต โปรเฟสเซอร์ นิคเล่อร์ส โรห์ลิคจึงได้นำเอกสาร โบราณมาเปิดเผยต่อชาวโลก โดยปรากฏค้นคว้าเป็นการวิจัยว่า<br /><br />" ...อิลซา หรือพระเยซู ในวัยเด็กได้เดินทางไปอินเดีย กับกองคาราวาน พร้อมกับบิดา มารดาของตน บิดามีอาชีพค้าขายระหว่างซีเรีย กับอินเดีย บิดาได้ฝากอาศัยอยู่กับพระสงฆ์ในพุทธศาสนาในฐานะเป็นศิษย์ และได้กลับไปบ้านเกิดเมืองนอนในปาเลสไตน์ เมื่อมีอายุได้ ๒๙ ปี<br /><br />ณ เวลานั้น นาลันทา เป็นศูนย์กลางการศึกษาของพระพุทธศาสนา กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักไปทุกอาณาจักร ไม่มีข้อสงสัยใดๆ เลย ว่าชายหนุ่มนามว่า "เยซู" ซึ่งเป็นบุคคลแห่งประวัติศาสตร์ผู้นี้ จะไม่เข้ารับการศึกษาที่นั่น<br /><br />มันสามารถพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า การที่เยซูได้ศึกษาปฏิบัติจิตของชาวพุทธที่นั่น ทำให้เยซูได้เดินทางขึ้นสู่ทิเบต และได้เข้าวัดเพื่อฝึกหัดญาณและอิทธิ แม้แต่คัมร์ภีไบเบิลเองก็ไม่มีการบันทึกเรื่องราวตอนนี้ ขาดหายไปในช่วงสถานที่และการงานที่เขาได้กระทำระกว่างวัยเด็กจนถึงอายุ ๒๙ ปีว่าเป็นอย่างไร<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------------------------<br />นอกจากนี้ ศาสตราจารย์ ปอล คารัสล์ ยังได้พบจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีว่า พระพุทธศาสนาได้เผยแผ่เข้าสู่ทวีปยุโรปตั้งแต่โบราณ ก่อนที่ศาสนาคริสต์จะเกิดขึ้นในโลก ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านไปนั้น ได้มีการติดต่อสัมพันธ์ระหว่างอินเดีย ยุโรป และเอเซียตะวันตก ทำให้มีการถ่ายทอดวัฒนธรรมท้องถิ่นไปพร้อมด้วยในเวลาเดียวกัน<br /><br />แต่เนื่องจากเป็นเวลาที่เนิ่นนานมาก การค้นหาร่องรอยต่างๆ จึงได้ยากเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้ เนื่องจากหลักฐานโบราณคดีได้ถูกทำลาย โดยนักบวชและศาสนิกในยุคหลังจนแทบหมดสิ้น Dr. Mahaffy ได้พบหลักฐานทางโบราณคดี เป็นสิ่งก่อสร้างพุทธสถาน พร้อมทั้งเครื่องใช้ของพระภิกษุสงฆ์ รวมทั้งศิลาจารึกพระสูตรที่มีอายุก่อนคริสตกาลถึง ๔๐๐ ปี<br /><br />ดร. โกลด์ สิฮาห์ ยังได้ค้นพบหลักฐาน ทางโบราณคดีว่า ศาสนาพุทธได้เข้าไปเผยแผ่และเจริญอยู่ในเกาะอังกฤษอีกด้วย ซึ่งเป็นสมัยก่อนที่จะมีคริสตศาสนา ในกรณีนี้ คณะวิจัยได้ค้นพบ มีเอกสารหลักฐานยืนยัน โดยนักบวชยุคแรกเริ่ม เอกสารบันทึกนั้นเป็นของ ออริเก้น แห่งอเล็กซานเดรีย เขาได้บันทึกยืนยันไว้ด้วยตนเองว่า<br /><br />"ศาสนาพุทธได้เจริญเป็นอย่างมาก ได้ตั้งศาสนสถาน และมีเหล่าพระสงฆ์สามเณรเป็นจำนวนมาก รวมทั้งสถานศึกษาทางพุทธศาสนา ตั้งอยู่ทั่วไปบนเกาะอังกฤษ ก่อนที่ศาสนาคริสต์จะแผ่ไปถึง..."<br /><br />และยิ่งปราศจากข้อสงสัยใด เพราะเราได้รับการยืนยันจากหลักฐาน โดยการค้นคว้าของ ดี.เอแมคเคนซี่ ในเอกสารงานวิจัยของชื่อ "พระพุทธศาสนาบนเกาะอังกฤษ ก่อนคริสตศาสนา" พยานหลักฐานทางโบราณคดี ซึ่งปรากฏบนเกาะอังกฤษ <br /><br />ซึ่งหมายถึงหินแกะสลักเป็นพระสงฆ์และสามเณร หินสลักเป็นอักษรบรรยายพระสูตรในพระพุทธศาสนา เอกสารโบราณมากมายได้ถูกนำมาเผยแพ่และพิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์ว่า ศาสนาพุทธได้เจริญอย่างกล้าแข็งอยู่บนเกาะอังกฤษ ก่อนที่อังกฤษจะรู้เรื่องคริสตศาสนา...!<br /><br />ในการประชุมคณะกรรมการประวัติศาสตร์โลก ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. ๑๙๒๖ (พ.ศ. ๒๔๙๖) ที่เมืองลานาว ได้ปรากฏเหตุการณ์สำคัญในการประชุมนี้ ที่ชาวโลกควรรับรู้ก็คือ โปรเฟสเซอร์ เมสรอฟบ์ ที.เซ็ธ ได้นำเสนองานวิจัยค้นคว้าของท่านต่อคณะกรรมการบันทึกประวัติศาสตร์โลก เนื้อหางานวิจัยของท่านส่วนหนึ่ง มีดังนี้<br /><br />หนังสือประวัติศาสตร์เรื่อง ทารอน โดย ผู้แต่งชื่อ เซนอบ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคต้นๆ ของคริสต์คาทอลิก อาร์เมเนีย ได้กล่าวว่าในช่วงศตวรรษที่ ๒ ก่อนคริสต์ศักราช มีศาสนาพุทธเข้ามาตั้งอย่างมั่นคงใน อาร์เมเนีย ที่มีชาวพราหมณ์อาศัยอยู่ก่อนแล้ว ๔๕๐ ปี<br /><br />พวกเขาเหล่านั้นได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ และพวกเขาเหล่านี้ได้สร้างเมือง หมู่บ้าน วัดวาอารามหลายแห่ง ต่อมาพวกนี้ได้ทำลายวัดวาอารามของพวกเขา เข่นฆ่าพวกพระทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้รู้เห็นป็นพยานด้วยตัวข้าพเจ้าเอง ต่อการทำลายเหล่านี้<br /><br />และจากความโหดร้ายทีได้รับ ทำให้ชาวพุทธเหล่านี้ จำเป็นต้องเปลี่ยน ไปนับถือศาสนาคริสต์ แล้วผสมผสานกับชาวอาร์เมเนีย จากนั้นจึงกลายเป็นชนชาติหนึ่ง มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่า เอเซียตะวันตกและยุโรป มีชาวพุทธและศาสนาพุทธ มันเป็นที่แน่ชัดว่ามีผู้ทำลายพระพุทธศาสนาและเข้ายึดครอง ได้เผาทำลายห้องสมุดอเล็กซานเดรีย จนคัมร์ภีต่างๆ เสียหายไปหมด...!!!<br /><br />บางส่วนจากหนังสือตามรอยพระพุทธบาทเล่ม ๔<br /><br /><br />ที่มา:http://www.dannipparn.net<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1580195974535640443?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-48538013922309754422012-01-19T11:30:00.000+07:002012-01-19T11:30:00.420+07:00อายุของแบตเตอรี่รถยนต์<br /><br />----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ถ้ามีความจำเป็น จะเปลี่ยนแบตเตอรี่ ก็เลือกขนาดเท่าเดิม<br />หรือต้องการแบตที่มีกำลังไฟมากกว่าเดิม ก็ไม่ควรจะเกินกว่าร้อยละยี่สิบ<br /><br />แบตเตอรี่ เป็นอุปกรณ์สำคัญชิ้นหนึ่งในรถยนต์ ที่จะขาดมิได้ แบตเตอรี่ลูกหนึ่งๆ มีราคาค่อนข้างสูง <br />แบตเตอรี่ในรถยนต์ ปัจจุปันจะมีอยู่ด้วยกันสองแบบคือ<br />แบบเดิมๆ ที่ต้องคอยหมั่นตรวจเติมน้ำกลั่นให้อยู่ในระดับที่ถูกต้อง <br />และอีกแบบหนึ่งเป็นแบบที่อ้างว่า ไม่ต้องตรวจเติมน้ำกลั่น หรือไม่ต้องการดูแลบำรุงรักษา (Maintenance free) <br />ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องนัก เพราะอย่างไรก็ตาม การตรวจเติมน้ำกลั่น ก็ยังจำเป็นที่จะต้องทำอยู่ตลอดเวลา<br /><br />สำหรับท่านที่ใช้แบตเตอรี่แบบนั้นอยู่ ก็ต้องดูแล ระดับน้ำกลั่นในแบตเตอรี่อย่างเดิมครับ<br />เพียงแต่ อาจจะทอดเวลาให้นานขึ้นหน่อย เท่านั้นเอง <br /><br />การขับรถในสภาพจราจรที่แออัด ขับแล้วหยุดในระยะทางสั้นๆ ตลอดเวลา<br />ก็คือ ใช้เครื่องยนต์ที่รอบต่ำๆ ก็จะบั่นทอนอายุการใช้งานของแบตเตอรี่ <br />เพราะตามปกตินั้น ไดชาร์จหรืออัลเทอร์เนเตอร์ จะปั่นไฟเข้าไปเก็บในแบตเตอรี่<br />ก็ด้วยรอบการทำงานของเครื่องที่รอบเดินเบา ไปจนถึงไม่เกินสองพันห้าร้อยรอบ<br />เรียกว่า รอบน้อยก็ชาร์จออกมาน้อย, รอบมากก็ชาร์จมาก <br />แต่ถ้ารอบไต่เกินกว่าสองพันห้าร้อยรอบ ก็จะชาร์จได้สูงสุดเท่าที่จะมีกำลังปั่นไฟออกมาได้ <br />หรือพูดอีกอย่างว่า รอบเกินสองพันห้าร้อยรอบ ก็ชาร์จได้เท่าเดิม<br /><br />โดยเฉพาะในขณะนี้ ที่รถรุ่นใหม่ประเคนความสะดวกสบาย และระบบความปลอดภัยที่เป็นระบบไฟฟ้า<br />หรืออิเล็คโทรนิคส์เข้ามาในรถกันเต็มที่ หลายยี่ห้อที่ระบบบังคับเลี้ยวที่ก่อนนี้ทำงานด้วยระบบกลไก<br />มีการช่วยผ่อนแรงด้วยการใช้ไฮดรอลิก หรือแรงดันน้ำมันที่เรียกกันว่าพวงมาลัยพาวเวอร์ <br />ก็เปลี่ยนมาเป็นพวงมาลัยที่ใช้ผ่อนแรงด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า (Electric power steering)<br />ก็แน่นอนที่จะต้องใช้กระแสไฟฟ้าเพิ่มมากขึ้น ประสิทธิภาพของตัวสร้างกระแสไฟคือ ไดชาร์จก็ต้องเพิ่มมากขึ้น<br />พร้อมๆ กับการเก็บกระแสไฟให้มีใช้งานได้ตลอดเวลา ที่เป็นหน้าที่ของแบตเตอรี่ ก็ต้องมีประสิทธิภาพมากขึ้น<br /><br />รถติดขับด้วยเครื่องรอบต่ำๆ อุปกรณ์ในรถใช้พร้อมๆ กันเกือบหมดทุกระบบ <br />ความสามารถที่แบตเตอรี่ จะกักเก็บประจุไฟใว้ใช้งานก็น้อยลง <br />ไม่ว่าจะเป็นรถใหม่รถเก่า พร้อมที่จะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา <br />และปัจจุบัน รถที่ใช้งานส่วนใหญ่ จะเป็นเกียร์ออโต้เมติก กันทั้งนั้น<br />โอกาสที่ไฟหมดหม้อแล้ว จะเข็นให้รถติดเป็นไปไม่ได้เลย <br /><br />นอกจากการหมั่นดูแลรักษาแบตเตอรี่อย่างเป็นประจำแล้ว <br />จำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องมีสายพ่วงแบตเตอรี่ (Booster cables) ติดรถไว้สักคู่หนึ่ง <br />สายพ่วงแบตนี่ ก็สำคัญครับ ต้องเลือกขนาดที่เหมาะสมถูกต้อง <br />ในบางประเทศ เขาจะมีข้อกำหนดบังคับไว้เลยว่า ในรถเก๋งนั่งหรือรถที่ใช้แบตเตอรี่ขนาด 12โวลท์ <br />จะต้องใช้สายที่มีขนาดหน้าตัดไม่ต่ำกว่า 25 ตารางมิลลิเมตร <br />และถ้าเป็นรถที่ใช้ไฟมากกว่า 12 โวลท์ เช่นรถบรรทุกที่ใช้ไฟ 24 โวลท์<br />ขนาดหน้าตัดของสายพ่วงแบต ต้องมีพื้นที่หน้าตัดไม่ต่ำกว่า 70 มิลลิเมตร <br /><br />ได้ขนาดสายพ่วงแล้ว ต้องดูที่ ตัวคีบขั้วแบต ต้องแน่นหนาแข็งแรง <br /> คีบจับไปที่ขั้วของแบตแล้ว ไม่หลวมหลุด โยกคลอน<br /><br />ถ้ารถคุณไฟหมดหม้อกลางถนน ก็ต้องใช้การพ่วงแบตเตอรี่จากรถคันอื่น <br /> ต้องดูด้วยครับว่า รถคันที่เข้ามาช่วยคุณนั้น แบตเตอรี่มีกำลังไฟมากหรือน้อยกว่าคุณ<br />เช่น แบตคุณใช้อยู่ ห้าสิบห้าแอมป์ มีรถเข้ามาช่วยคุณ แต่รถของเขาใช้แบตเพียงสี่สิบห้าแอมป์ ก็ไม่เกิดประโยชน์ <br />หรือรถอีกคันที่เข้ามาช่วยคุณ ใช้แบตขนาดเก้าสิบแอมป์ แน่นนอนมีกำลังไฟมากเกินพอที่จะช่วยคุณ <br />แต่กำลังไฟที่มากเกิน ก็อาจจะทำให้ระบบอื่นในรถเสียหายได้ <br />ควรเลือกแบตที่มาพ่วง มีกำลังไฟไม่สูงเกินกว่าร้อยละยี่สิบของที่มีอยู่ในรถคุณ <br />อย่างในกรณีนี้ คุณไม่ควรใช้แบตที่มีกำลังไฟสูงเกินกว่าเจ็ดสิบแอมป์<br /><br />เมื่อได้รถพร้อมกับขนาดของแบตเตอรี่ที่เหมาะสม และสายพ่วงแบตของคุณอยู่ในสภาพที่เหมาะสม <br />คุณก็ให้ผู้มาช่วยเหลือ ติดเครื่องเดินเบาเอาไว้ คุณหรือเขาจะต้องเอาขั้วบวกของสายพ่วงแบต <br />คีบเข้าไปที่ขั้วบวกของแบตรถคันที่มาช่วยเหลือ <br />แล้วเอาขั้วบวกของอีกข้างหนึ่งคีบไปที่ขั้วบวกของแบตเตอรี่ของรถคุณ <br />ต่อจากนั้น เอาขั้วลบของสายพ่วงแบตต่อเข้ากับขั้วลบของรถคันที่มาช่วยเหลือ<br />ปลายขั้วลบของสายพ่วงที่เหลือก็จะต่อเข้ากับขั้วลบของแบตของรถคุณ <br />อ่านยาวแล้วสับสน ก็จำง่ายๆ ว่า บวกต่อบวก ลบต่อลบ เริ่มผู้มาเยือนก่อน (ต่อขั้วผิดเสียหายมากครับ)<br /><br />ในขณะนี้ รถของผู้มาช่วยเหลือ ยังติดเครื่องเดินเบาอยู่ คุณเข้าไปในรถปิดอุปกรณ์ไฟฟ้าทั้งหมดติดเครื่อง <br />เมื่อเครื่องติดแล้ว ให้คุณเปิดอุปกรณ์ไฟฟ้าทั้งหมด ให้ใช้งานได้ เช่น ที่ปัดน้ำฝน<br />(ต้องระวังในกรณีที่เปิดฝากระโปรงรถอยู่) ไฟไล่ฝ้าที่มีอยู่ วิทยุ เทป ซีดี ทีวี เปิดให้หมด ยกเว้นไฟหน้าทุกดวง <br />ในขณะที่คุณใช้เวลาเปิดอุปกรณ์ไฟฟ้าทุกตัว เวลาที่เสียไป ก็มากพอที่ที่จะตรวจสอบ และยืนยันได้แน่นอนว่า <br />เครื่องของคุณดับเพราะไฟหมด ต่อไปก็เริ่มกันอีกครั้งที่ถอดสายพ่วงออก <br />ต้องเริ่มกันที่ถอดสายลบออกก่อน ทั้งจากรถคุณ หรือรถผู้ช่วยเหลือ <br />ใครก่อนหลังไม่จำเป็น แต่เมื่อจะถอดต้องถอดขั้วลบก่อน (เมื่อต้องต่อ ต่อขั้วบวกก่อน)<br /><br />ครับตรวจดูแลแบตเตอรี่ ตามหนังสือคู่มือเป็นประจำ รวมทั้งขั้วสายที่ต่ออยู่กับขั้วแบตด้วยว่า มั่นคงแข็งแรงดีไหม <br />ขั้วแบตเตอรี่ มีคราบขุยขาวๆ หรือที่เรียกว่าขี้เกลือบ้างไหม ถ้ามี ก็เอาน้ำร้อนราดเช็ดถู ทำความสะอาด<br />หาจารบีทาไปที่รอบๆ ขั้วแบต ก็น่าจะอุ่นใจขึ้น<br /><br />ถ้ามีความจำเป็น จะเปลี่ยนแบตเตอรี่ ก็เลือกขนาดเท่าเดิม<br />หรือต้องการแบตที่มีกำลังไฟมากกว่าเดิม ก็ไม่ควรจะเกินกว่าร้อยละยี่สิบของลูกเดิม <br /><br />การชาร์จแบตเตอรี่ ทั้งใหม่และเก่า ควรจะชาร์จแบบช้า (ไม่เกินสิบเปอร์เซ็นต์ของกำลังไฟคือ แอมแปร์)<br />และถ้ารีบร้อน ต้องการจะชาร์จแบบเร็วหรือเร่งด่วน ก็ไม่ควรชาร์จเกินกว่าร้อยละห้าสิบ <br />และต้องคอยสัมผัสที่แบตตลอดเวลา <br />ในขณะที่ชาร์จเร็วนั้น อุณหภูมิของเปลือกผิวนอกของแบต จะต้องไม่ร้อนเกินกว่า 55 องศาเซลเชียส<br /><br />อายุของแบตเตอรี่ นอกจากจะขึ้นอยู่กับการดูแลบำรุงรักษาที่ดีแล้ว<br />การเลือกใช้น้ำกลั่น ก็ต้องพิถีพิถันในการเลือกใช้ ต้องแน่ใจว่าเป็นน้ำกลั่นที่บริสุทธิ์จริงๆ <br /><br />ที่สำคัญแบตเตอรี่ลูกใหม่ จะต้องใช้น้ำกรดมีคุณภาพสูง<br />ควรจะเจาะจงไปที่ร้านแบตเตอรี่ว่า ให้ใช้น้ำกรดยี่ห้อเดียวกับแบตเตอรี่นั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4853801392230975442?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-40396889816647693962012-01-19T10:57:00.000+07:002012-01-19T10:57:00.697+07:00เข้าใจตัวเองแล้วจะเห็นใจคนอื่น <br /><br />กว่าจะเลิกอยากให้คนอื่นเข้าใจคุณ <br />คุณจำเป็นต้องเข้าใจตัวเองให้ขาด <br />และเห็นใจคนอื่นมากๆได้เสียก่อน<br /><br /><br /><br />คนเราไม่มีเวลาพอจะไปศึกษารายละเอียดชีวิตใครอื่น<br />แต่มักอยากให้ใครอื่นมาศึกษารายละเอียดความรู้สึกนึกคิด<br />ตลอดจนเหตุผลที่มาที่ไปของชีวิตเรา<br />ผลคือผู้คนในโลกกลายเป็นความน่าเจ็บใจ<br />เป็นที่ตั้งของช่องว่างที่กว้างใหญ่<br /> เหลียวไปเจอแต่ช่องว่างที่น่ารู้สึกอ้างว้างเป็นที่สุด<br /><br /><br />แต่พอเข้าใจเหตุผลที่มาที่ไปของตัวเองชัดเจนจริงๆ<br />ปราศจากอคติหรือความคิดเข้าข้างตัวเองจริงๆ<br />เราจะเริ่มมองไปอีกอย่าง เห็นไปอีกทาง<br />รู้สึกว่าทั้งโลกเต็มไปด้วยความหิว<br />ผู้คนต่างก็หิวกระหายความเข้าใจ อยากได้กำลังใจ<br /> อยากได้ใครสักคนหรือหลายๆคนยืนอยู่ข้างตน<br /><br /><br />และความอยากให้คนอื่นเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ตามใจตน<br />ก็เป็นชนวนให้เกิดความผิดหวัง ไม่สมปรารถนา<br />และธรรมดาคนเรานะครับ เมื่อไม่ได้ดังใจก็ด่ากัน<br />อยากยกล้อใส่กันเสียหน่อย<br />ด้วยความเก็บกดอัดอกที่เขาไม่ได้ดังใจ<br /><br /><br />พอเห็นมากๆ ทำความเข้าใจมากๆได้จริง<br /> จากความขี้สงสารตัวเอง<br />ก็จะแปรเป็นอุเบกขาแห่งความเข้าใจว่า<br />สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม<br />ไม่ใช่เป็นไปตามความคาดหวังของใคร<br />ไม่มีใครสร้างรายละเอียดของชีวิตได้<br />ด้วยการเจาะจงบังคับเอาดังใจ<br />แม้ตัวเราก็เป็นอย่างนี้มาได้ด้วยกรรมที่ทำตัวเองไว้ทั้งสิ้น<br /> คุณจะเห็นใจตัวเองและคนอื่นอย่างมีอุเบกขา<br />ไม่ใช่ฟูมฟายสงสารตัวเองหรือคนอื่นอย่างสูญเปล่า<br /><br /><br />ยามต้องการความเข้าใจ<br />เมื่ออยากให้รู้ว่าฉันไม่ได้แย่แบบที่เธอคิด<br />ขอให้ระลึกว่าเราเรียกร้องให้คนอื่นเข้าใจ<br />ที่แท้อยากให้เขา "เห็นใจ" ต่างหาก<br />เมื่อไหร่เริ่มลงมือทำความเข้าใจตัวเอง<br />ผ่านการเห็นความสบายและความอึดอัดตรงๆ<br /> เห็นตรงๆว่าไม่มีอะไรในกายใจของเราเที่ยง<br />มีแต่เหตุปรุงประกอบเป็นครั้งๆ<br />นานไปก็จะเข้าใจ "ภาวะของตัวเอง"<br />เห็น "สภาพทางใจของตัวเอง" ชัดเจน<br />จนเลิกอยากให้คนอื่นเห็นใจเราอย่างเด็ดขาดได้<br />เพราะไม่ทราบจะให้เขามาร่วมเห็นสภาพไม่เที่ยงทางใจไปด้วยทำไม<br /> มันก็มีของมันอยู่แค่นี้ เกิดขึ้นแล้วเดี๋ยวก็ดับลงเป็นธรรมดา<br />ที่จะไม่ธรรมดาก็เพราะความอยากไม่เข้าเรื่องวูบๆวาบๆเท่านั้น<br /><br /><br />และพอเลิกอยากให้คนอื่นเข้าใจนะครับ<br />กระแสความเข้าใจคนอื่นจะเริ่มก่อตัวขึ้นในเราเอง<br />ตลอดจนดึงดูดเขามาสนใจเราด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นไปแทน<br />นี่คือธรรมชาติของจิตที่แผ่ออกไปด้วยกระแสเมตตาโดยแท้<br /><br /><br />ดังตฤณ<br />มกราคม ๕๕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-4039688981664769396?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-16017913660982278972012-01-18T14:49:00.000+07:002012-01-18T14:49:00.306+07:00การเก็บเนื้อสดแช่ตู้เย็น ไม่ควรล้างน้ำ ให้แช่ทั้งชิ้นที่ซื้อมา จะได้ไม่เสียคุณค่าทางอาหาร และเก็บไว้ได้นานไม่เสียเร็ว<br />Farmer Info by DTAC - 8 มค 2555 - 14.12 น.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1601791366098227897?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-12972167578848427002012-01-18T14:48:00.000+07:002012-01-18T14:48:00.281+07:00ขอเชิญชมภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ (Science Film Festival 2011) ระหว่างวันที่ 18-31 ม.ค. 55 ณ อาคาร CC สวทช.<br />ถึง: "thaismc@nstda.or.th" <thaismc@nstda.or.th><br /><br /><br />เรียน อาจารย์ นักเรียน นักศึกษา ผู้ปกครอง และผู้สนใจทุกท่านค่ะ<br /><br /> เนื่องด้วย สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) ร่วมกับหน่วยงานต่างๆ ได้แก่ สถาบันเกอเธ่ สถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศส สสวท. อพวช. และบริษัท ไบเออร์ จัดงาน เทศกาลภาพยนตร์วิทยาศาสตร์เพื่อการเรียนรู้ (Science Film Festival 2011) ระหว่างวันที่ 18-31 มกราคม 2555 ณ ห้องออดิทอเรียม ศูนย์ประชุมอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี (รายละเอียดแผนที่การเดินทางมาอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย (สวทช.) ในไฟล์ ชื่อ scimap และแผนที่อาคาร CC ในไฟล์ชื่อ TCC map)<br /><br /> ในการนี้ จึงขอเชิญผู้สนใจ เข้าร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์ในครั้งนี้ โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งนี้ สามารถตรวจสอบรอบการฉายภาพยนตร์ (รายละเอียดในไฟล์แนบ ชื่อ leaflet SFF Thailand 2011 NSTDA p1 และ leaflet SFF Thailand 2011 NSTDA p2 ) ตรวจสอบจำนวนผู้จองในแต่ละรอบ และสำรองที่นั่งการเข้าชมภาพยนตร์ผ่านระบบออนไลน์ได้ที่เว็บไซต์ http://www.nstda.or.th/sci2pub/ (หรือกรอกรายละเอียดลงในแบบฟอร์มการสำรองที่นั่งเข้าชมภาพยนตร์ ในเอกสารแนบ ชื่อ reserve sci film) และส่งกลับมาทางอีเมลนี้ หรือทาง thaismc@nstda.or.th ภายในวันศุกร์ที่ 13 มกราคม 2555 นี้ค่ะ<br /><br /> ขอขอบพระคุณค่ะ<br /> ปัณรสี ฝ่ายสื่อวิทยาศาสตร์ สวทช.<br /> อีเมล banarasi@nstda.or.th<br /> โทร 0 2564 7000 ต่อ 6112<br /> โทรสาร 0 2564 7016<br /> <br /><br /><br />.............................................<br /><br />ชมฟรี !!! ทุกเรื่อง ทุกรอบ <br />เทศกาลภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ (Science Film Festival 2011) <br />วันที่ 18-31 มกราคม 2555 (เว้นวันเสาร์-อาทิตย์) <br />รอบเช้า 10.00 – 11.30 น. <br /> รอบบ่าย 14.00 – 15.30 น.<br />ณ อาคารศูนย์ประชุมอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย สวทช. ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี<br />พบกับ ยอดภาพยนตร์สารคดีวิทยาศาสตร์จาก 7 ประเทศ จำนวนกว่า 20 เรื่อง <br />พร้อมสนุกกับกิจกรรมการทดลองวิทยาศาสตร์และเกมประกอบภาพยนตร์ <br /> รวมทั้งรับของรางวัลที่ระลึกอีกมากมาย<br /><br />การสำรองที่นั่ง หน่วยงานที่ต้องการเข้าชมเป็นหมู่คณะ โปรดดูโปรแกรมการฉายและสำรองที่นั่งได้ที่เว็บไซต์ http://www.nstda.or.th/sci2pub<br /> หรือสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ ฝ่ายสื่อวิทยาศาสตร์ สวทช. <br />โทร. 02 564 7000 ต่อ 1177, 71185, 71186 <br /><br />หมายเหตุ ภาพยนตร์ทุกเรื่องบรรยายภาษาไทย และรอบพิเศษสำหรับผู้ชมที่จองเป็นหมู่คณะที่ต้องการชมภาคบรรยายภาษาอังกฤษ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1297216757884842700?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-67821395674527631732012-01-18T14:47:00.000+07:002012-01-18T14:47:00.948+07:00สุขสันต์วันเกิด<br /><br /> วันเกิดเป็นวันที่ผู้คนทั่วโลกต่างให้ความขลังและศักดิ์สิทธิ์ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าวันสำคัญใดๆในชีวิต เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่ตั้งต้นชีวิตกันในวันนี้ พอถึงเวลาครบรอบหรือครบรอบวันคล้ายวันเกิดคราวใด ก็มักจะมีการแสดงความยินดี เลี้ยงฉลองกัน บางคนถึงกับปิดถนนเลี้ยงงานวันเกิดก็มี แล้วแต่อำนาจวาสนาของท่านในตอนนั้น ว่ามีมากน้อยเพียงใด<br /> แต่สิ่งหนึ่งที่คนไทยมักนิยมทำกันก็คือใส่บาตรในวันเช่นนี้ เพื่อให้อานิสงส์ผลบุญจากการใส่บาตรเป็นศิริมงคลแก่ตัวเอง แต่บางคนก็คิดเลยเถิดไปถึงครอบครัวพี่น้องและวงศาคณาญาติเท่าที่จะมีเพื่อให้ผลบุญไปทั่วถึง ดูแล้วออกจะเป็นการค้ากำไรเกินควรมากไปหน่อย จากการใส่บาตรให้แก่พระสงฆ์ในตอนเช้าตรู่ของวันคล้ายวันเกิด<br /> ผู้เขียนก็มีวันคล้ายวันเกิดเหมือนกัน โดยจะรู้กันสองคนกับคุณแม่ วันนั้นคุณแม่มักจะทำอาหารสุดอร่อยที่ลูกชายคนนี้โปรดมาก ก็คือปลากระบอกนึ่งเกี่ยมบ้วย ผัดถั่วลันเตากับข้าวโพดอ่อนและกุ้ง และอาจจะมีหมูบะช่อสับนึ่ง รวมทั้งมีขนมอร่อยๆให้ชิ้นหนึ่ง แค่นี้ก็เป็นการบอกคำว่า "แสนรัก"จากคุณแม่เหลือล้นแล้ว เพราะผู้เขียนก็รักคุณแม่ล้นเหลือ...แม้เราจะเคยลำบากยากเข็ญกันเช่นไร แต่มืได้ขวางกั้นความสุขของเราสองคนแม่ลูกเลย<br /> ออกจะเป็นสิ่งที่แปลกในเดือนกันยายนสำหรับผู้เขียน ที่มีวันคล้ายวันเกิดในเดือนกันยายน เดือนเดียวกันกับวันคล้ายวันเกิดคุณแม่ ลูกชาย และหลานชายฝาแฝดอีกสองคน และมีวันครบรอบการแต่งงาน สมัครสมานกับภรรยาที่แสนรักในเดือนเดียวกันอีกด้วย<br /> นอกจากนี้ยังเป็นเดือนที่เกิดเหตุการณ์ประหลาดๆกับผู้เขียนเสมอๆเกือบทั้งชีวิต คือเป็นเดือนที่คิดอะไรแล้วมักจะสมหวัง( ที่ไม่ได้แปลว่าแห้ว )แทบทุกครั้งไป เช่นของที่หายไปมักจะได้คืน มีโชคลาภก้อนใหญ่ มีอะไรดีๆเพิ่มขึ้นในชีวิตทุกปี อย่างน้อยในปีนี้จิตใจเข้มแข็งขึ้นมากจนประหลาดใจ<br /> ผู้เขียนอาจจะไม่ได้ใส่บาตรในวันเกิดเหมือนคนอื่นในปีนี้ และไม่ได้ขอพรพระเป็นเรือ พ่วงแบบคนอื่น คงไม่ผิดหรอกนะที่ผู้เขียนตั้งหน้าตั้งตาสวดมนต์ เดินจงกรม และกำหนดลมหายใจของตนเอง เท่าที่เวลาจะเอื้ออำนวย<br /> จากนั้นก็ฟังหลวงปู่หลวงพ่อเทศน์ให้ฟังแทบทั้งวันและทั้งคืน อิ่มใจจนบอกไม่ถูก แค่นี้ก็เป็นพรเหลือล้นแล้วจากคุณพระรัตนตรัยที่เป็นที่พึ่งของเรา และนอกจากตัวเราที่จะพึ่งตนเอง<br /> ท่านว.วชิรเมธีเคยพูดว่าพระพุทธเป็นที่พึ่งทางใจ พระธรรมเป็นแผนที่และพระสงฆ์เป็น ที่ปรึกษา แต่ต้องแยกแยะให้ออกนะว่าพระสงฆ์ท่านเป็นสงฆ์แท้หรือสงฆ์เทียม ควรค่าแก่การนับถือหรือไม่ ให้ดูตรงที่ว่าท่านวางตัวได้น่านับถือกว่าตัวเราเองหรือไม่ แต่ถ้าหากไม่ ก็ไม่ต้องไปไหวผ้าเหลืองหรอก ไม่งั้นผ่านเสาชิงช้าคงต้องยกมือไหว้ร้านขายเครื่องสังฆภัณฑ์ตลอดถนนทั้งสาย เพราะผ้าเหลืองเต็มร้านไปหมด<br /> อันหลังนี้ หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ ท่านสอนไว้ หลวงพ่อผู้เป็นต้นแบบในการสอนวิปัสสนากรรมฐานในแบบรู้ตัวและน่าศึกษามาก ท่านเมตตาต่อศิษย์ทั้งหลาย แม้กระทั่งเวลาที่ใกล้จะละสังขาร ใครอยากรู้จักวิธีการฝึกหรือรู้จักหลวงพ่อหาอ่านและฝึกกันนะครับหรือหาดูได้จาก youtube.com ครับ ถ้าจำไม่ผิดเกี่ยวกับประวัติครูบาอาจารย์และอริยสงฆ์<br /> ผู้เขียนใคร่ขอบคุณท่านทั้งหลาย ที่เป็นภรรยา บุตร หลาน พี่น้องผองเพื่อนที่ร่วมกัน อวยพรในวันคล้ายวันเกิดปีนี้ ก็เลยขอขอบคุณและอวยพรให้แก่ท่านให้มีสติปัญญาที่คมชัดและเจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นเช่นเดียวกันกับคำอวยพรที่ท่านได้ให้แก่ผู้เขียน<br /> ตามหาแก่นธรรมตอนนี้มาไกลจริงๆ จากที่ผู้เขียนคิดจะจบทั้งหมดในตอนที่30 กลับเดินทางมาเกือบหรือถึงตอนที่200 แล้ว แถมยังมีท่านผู้อ่านหลายท่านติดตามงานอย่างใกล้ชิดและจดจ่อ จนผู้เขียนทั้งหลายเขียนให้อ่านกันไม่ทัน <br /> ขอขอบคุณที่ติดตาม แต่ถ้ารอล่าช้ากว่าใจที่อยากจะอ่าน โปรดพิจารณาใจตัวเองให้สว่างไสวเถิดครับ ตอนนี้ใจมันมีกำลังดีที่อยากเสวยธรรม<br /> มีหลายท่านที่อ่านตามหาแก่นธรรมแล้วบอกว่ามันโดนใจได้คิดจังเลย หายกลุ้มและหายหมกมุ่นกับความทุกข์ไปเลยก็มี ก็ขออนุโมทนากับท่านด้วยครับ ตามหาแก่นธรรมก็ยังคงเป็ น บทความรายสะดวกออนไลน์เหมือนเช่นเคย ท่านผู้ใดไม่มีเวลาอ่านหรือรกเมล์ท่าน โปรดแจ้งให้ทราบด้วยนะครับ จะดำเนินการแก้ปัญหาให้ครับ<br /> มีท่านผู้อ่านหลายท่านที่ยังคงอยากจะรวมเล่มพิมพ์แจกตามหาแก่นธรรมเป็นรูปหนังสือ แต่ผู้เขียนยังไม่คล้อยตามนัก เพราะที่เผยแผ่ออนไลน์ในขณะนี้ก็อยู่ในวงกว้างพอสมควร การทำหนังสิอแจกเป็นเรื่องใหญ่ต้องขออนุญาตและให้ผู้รู้หลักสารบัญดำเนินการ อีกทั้งผู้เขียนไม่มีเวลาคัดสอบและตรวจทาน นอกจากนี้ยังเห็นด้วยกันท่านว.วชิรเมธี ว่าธรรมะออนไลน์มันไปไกลและกว้างมาก เพราะจริงๆแล้วตามหาแก่นธรรมของเราเดินทางไปหลายประเทศทั่วโลกแล้ว ตามตัวผู้เขียนและผู้อ่านไปจนเป็นชุมชนแก่นธรรมที่ใหญ่พอสมควร แล้วแต่กรณีไหน แต่หากท่านใดมีความประสงค์จะจัดพิมพ์จริงๆเป็นธรรมทาน ก็ดำเนินการได้เลยครับ เพียงแต่ผู้เขียนขอตรวจปรู๊ฟและให้ทีมช่วยจะดีสำหรับทุกฝ่ายครับ<br /> หลายๆคนคงสงสัยว่าตามหาแก่นธรรมตอนนี้มาในรูปแปลกๆต้องแปลกันว่าผู้เขียนมีเจตนาเช่นไร ในบทความตอนนี้ บางท่านอาจจะคิดลึกไปถีึงธรรมะแบบเซ็นอีกก็ได้ แต่ก็ล้วนแล้วไม่ผิด<br /> เพราะการเกิดมาเป็นคนได้นั้นแสนยาก ชีวิต(อายุ)มันแสนสั้น พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอด เรามิได้อยู่คนเดียวในโลก ชีวิตของเราขึ้นอยู่กับคนอื่นเสมอ ชีวิตนี้ไม่ใช่ของเรา ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง ชีวิตเป็นทุกข์ ชีวิตมิใช่ของของเรา วันหนึ่งเราจะแก่ วันหนึ่งเราจะเจ็บ วันหนึ่งเราจะตาย วันหนึ่งเราจะพลัดพราก เรามีกรรมเป็นสมบัติของตน สรรพสิ่งเป็นไปตามเหตุปัจจัย ตนต้องเป็นที่พึ่งของตน สันติสุขส่วนบุคคลคือสันติสุขสากลของโลก เรามีสิทธิ์ที่จะไม่ทุกข์-ไม่โง่ เราสามารถนิพพานที่นี่และเดียวนี้ เวลาไม่อาจะรีไซเคิล <br /> โปรดอย่าลืม..... ( คัดลอกมาจากท่านว.วชิรเมธี )<br /> ท้ายบทความนี้ผู้เขียนคิดถึงคุณแม่ ผู้เป็นต้นแบบแห่งความดีที่ไม่สามารถจะเทียบเท่าได้ ท่านเป็นทุกอย่างของผู้เขียน แต่ผู้เขียนไม่สามารถจะเป็นทุกอย่างได้ดังท่าน ความเพียรในการเขียนธรรมะออนไลน์ก็ได้มาจากท่าน วันคล้ายวันเกิดทำให้คิดถึงวันที่ท่านให้กำเนิดผู้เขียนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เพื่อให้เราลืมตาดูโลก ระลึกถึงท่านตราบลมหายใจเข้าออกในวันคล้ายวันเกิดนี้และระลึกถึงความรักสากลที่ท่านมีต่อลูกคนนี้อย่างยากจะลืมเลือน แม้ในชาตินี้ถึงจะตายไปตอนนี้ ก็จะคิดถึงแม่จนตาย ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเพราะจะตามไปอยู่กับแม่ทุกภพทุกชาติที่มีพุทธศาสนาอยู่ด้วย อย่างน้อยก็ยังจะเห็นเส้นทางแห่งพุทธะแห่งลมหายใจ เอวัง<br /><br /> ธรรมะสวัสดี<br /><br /> สะมะชัยโย<br /> <br /> ใบโพธ์แก่นธรรม หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ<br /> <br /> คนทั่วไปย่อมยึดถือพระไตรปิฎกเป็นตำราในการศึกษาพุทธศาสนา<br />แต่เวลาหลวงพ่อสอนไม่ค่อยเห็นพูดถึงเลย ท่านให้ความเห็นว่า<br /> "พระไตรปิฎกนั้นจารึกหลังพระพุทธเจ้าปรินิพพานหลายร้อยปีและคัดลอกต่อกันมานับพันปี<br />คนเขียนคงเขียนดีแล้ว แต่คนอ่านจะเข้าใจเหมือนคนเขียนหรือไม่ ยังสงสัย<br />ถ้าจะเอาแต่อ้างตำรา<br />ก็เหมือนกับว่าเราต้องรับรองคำพูดของคนอื่นซึ่งหลวงพ่อไม่แน่ใจ<br /> แต่สิ่งที่เล่าให้ฟังนั้นขอรับรองคำพูดของตัวเองเพราะจากประสบการณ์จริงๆ"<br />"ตำราเปรียบเสมือนแผนที่<br />เหมาะสำหรับผู้ที่ยังไม่รู้ทางไปหรือยังไปไม่ถึงจุดหมาย<br />ผู้ที่ไปถึงแล้วแผนที่ก็หมดความหมาย"<br />"พระไตรปิฎกเขียนด้วยภาษาอินเดีย<br /> เหมาะสำหรับคนอินเดียหรือคนเรียนภาษาอินเดียอ่าน<br />แต่ธรรมะของพระพุทธเจ้าไม่ใช่เรื่องผูกขาดของคนใดคนหนึ่ง<br />เป็นเรื่องอยู่เหนือภาษา เชื้อชาติ เพศและเวลา<br />ถ้าเรารู้ธรรมะที่แท้จริงแล้วจะต้องรู้ และเข้าใจในภาษาของเราได้"<br /> "การศึกษาพระไตรปิฎกนั้นดี แต่อย่าให้ติดและเมาในตัวหนังสือ<br />มะม่วงมีชื่อเรียกหลายอย่างหลายภาษา อย่ามัวแต่ถกเถียง ตีความ<br />หรือยึดถือว่าจะต้องเรียกอย่างไร แล้วปล่อยให้มันเน่า<br />ใครที่ได้กินมะม่วงก็ย่อมรู้ว่ารสมะม่วงเป็นอย่างนั้นเอง<br />ไม่ว่าจะเรียกชื่ออะไรหรือไม่มีชื่อเลยก็ตาม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-6782139567452763173?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-78130300420582867882012-01-18T11:30:00.000+07:002012-01-18T11:30:00.682+07:00เมื่อครั้งยังเป็นพระหนุ่ม หลวงพ่อชา สุภัทโทได้ใช้เวลาหลายปีในการเส​าะหาครูบาอาจารย์ผู้รู้แจ้งในธร​รม ท่านเคยเดินธุดงค์จากลพบุรีไปยั​งนครพนมเพื่อศึกษาธรรมจากหลวงปู​่มั่น ภูริทัตโต แม้มีเวลาฟังธรรมโอวาทจากท่านเพ​ียงแค่ ๓ วัน แต่ก็บังเกิดความอิ่มเอิบในธรรม​อย่างยิ่ง มีกำลังใจในการปฏิบัติอย่างไม่ร​ู้จักเหน็ดเหนื่อย<br /><br />ในพรรษาที่ ๙ ท่านได้ฝากตัวเป็นศิษย์หลวงปู่ก​ินรี จันทิโย ที่นครพนม หลวงปู่กินรีเป็นพระวิปัสสนาจารย์​ซึ่งเปี่ยมด้วยภูมิธรรมและมีประ​สบการณ์การภาวนาตามป่าเขาอย่างโ​ชกโชน เมื่อท่านชราภาพได้มาเป็นหลักเป​็นประธาน ณ วัดป่าหนองฮี<br /><br />ในพรรษานั้นพระภิกษุชาทำความเพี​ยรอย่างไม่ลดละ เดินจงกรมทั้งวันทั้งคืน โดยไม่ระย่อต่อแดดฝนหรืออุปสรรค​ใด ๆ จนพื้นดินเป็นร่องลึก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังความสงสัยแ​ก่ท่านมากก็คือ หลวงปู่กินรีนั้นกลับไม่ค่อยเดิ​นจงกรมนั่งสมาธิ วันหนึ่ง ๆ ท่านเห็นหลวงปู่เดินเพียงไม่กี่​เที่ยว เวลานอกนั้นท่านทำกิจอื่น เช่น เย็บผ้าปะจีวร ดูท่านมีงานจิปาถะทำทั้งวัน<br /><br />เมื่อเห็นเช่นนี้พระภิกษุชาจึงค​ิดในใจว่า “ครูบาอาจารย์จะไปถึงไหนกัน เดินจงกรมก็ไม่เดิน นั่งสมาธินาน ๆ ก็ไม่เคยนั่ง คอยแต่ทำนั่นทำนี่ตลอดทั้งวัน แต่เรานี่ปฏิบัติไม่หยุดเลย ถึงขนาดนั้นก็ยังไม่รู้ไม่เห็นอ​ะไร ส่วนหลวงปู่ปฏิบัติแค่นั้นจะเห็​นอะไร”<br /><br />แต่หลังจากที่ได้อยู่ปฏิบัติกับ​หลวงปู่นาน ๆ และได้ฟังธรรมอันลุ่มลึกจากท่าน​พระภิกษุชาก็รู้ว่าเป็นความเขลา​ของท่านเองที่คิดเช่นนั้น ท่านพูดถึงบทเรียนที่ท่านได้จาก​ประสบการณ์ครั้งนั้นว่า<br /><br />“เรามันคิดผิด หลวงปู่ท่านรู้อะไร ๆ มากกว่าเราเสียอีก คำเตือนของท่านสั้น ๆ และไม่ค่อยมีให้ฟังบ่อยนัก เป็นสิ่งที่ลุ่มลึก แฝงไว้ด้วยปัญญาอันแยบคาย ความคิดของครูบาอาจารย์กว้างไกล​เกินปัญญาเราเป็นไหน ๆ ตัวแท้ของการปฏิบัติคือความพากเ​พียร กำจัดอาสวกิเลสภายในใจ ไม่ใช่ถือเอากิริยาอาการภายนอกข​องครูบาอาจารย์เป็นเกณฑ์”<br /><br />ท่านมาได้ตระหนักชัดอีกครั้งว่า​การปฏิบัติธรรมนั้นไม่ได้อยู่ที​่รูปแบบ แต่อยู่ที่การวางใจให้ถูกต้อง ไม่ว่าทำอะไร ก็สามารถเป็นการภาวนาได้<br /><br />คราวหนึ่งพระภิกษุชานั่งปะชุนจี​วรที่ขาดวิ่น ใจนั้นนึกถึงการภาวนาอยู่ตลอดเว​ลา อยากรีบปะชุนให้เสร็จเร็ว ๆ เพื่อจะได้ไปภาวนาต่อ ขณะนั้นเองหลวงปู่กินรีเดินผ่าน​มา สังเกตเห็นอาการของพระหนุ่ม จึงพูดขึ้นมาว่า<br /><br />“ท่านชา จะรีบร้อนไปทำไมเล่า”<br />“ผมอยากให้เสร็จเร็ว ๆ ครับหลวงปู่”<br />“เสร็จแล้วท่านจะทำอะไรล่ะ” <br />“จะไปทำอันนั้นอีก”<br />“ถ้าเสร็จอันนั้นแล้ว ท่านจะทำอะไรอีกล่ะ”<br />“ผมก็จะทำอย่างอื่นอีก”<br />“เมื่อทำอย่างอื่นเสร็จแล้ว ท่านจะไปทำอะไรอีกเล่า”<br /><br />เมื่อเห็นว่าใจของพระภิกษุชาไม่​ได้อยู่กับงานที่กำลังทำ แต่คิดถึงงานชิ้นอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหน้า และรีบร้อนจะทำให้เสร็จไว ๆ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อไปภาวนาต่อ หลวงปู่กินรีจึงเตือนพระหนุ่มว่​า<br /><br /><br />“ท่านชา ท่านรู้ไหม นั่งเย็บผ้าผืนนี้ก็ภาวนาได้ ท่านดูจิตตัวเองสิว่าเป็นอย่างไ​ร แล้วก็แก้ไขมัน ท่านจะรีบร้อนไปทำไมเล่า ทำ อย่างนี้เสียหายหมด ความอยากมันเกิดขึ้นท่วมหัว ท่านยังไม่รู้เรื่องของตนอีก”<br /><br />คำพูดของหลวงปู่กินรีกระตุกใจขอ​งพระภิกษุชาอย่างแรง ทำให้ท่านได้สติ และเกิดความเข้าใจชัดเจนว่า ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร ก็ภาวนาได้ทั้งนั้น ขอให้หมั่นดูใจของตนอย่างต่อเนื​่อง จนเกิดความรู้สึกตัวทั่วพร้อม นี้เป็นบทเรียนที่ประทับใจท่านม​าก และถือเป็นหลักปฏิบัติของท่านตล​อดมา<br /><br />ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยเมื่อ​ท่านได้กลายเป็นพระวิปัสสนาจารย​์ชั้นผู้ใหญ่ หากฆราวาสคนใดบอกท่านว่า ไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม ท่านก็จะถามกลับไปว่า “แล้วมีเวลาหายใจหรือเปล่าล่ะ”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-7813030042058286788?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-66969335155284964772012-01-18T10:57:00.002+07:002012-01-18T10:58:07.067+07:00[๔๔๑] สมัยต่อมา ท่านควัมปติไปพักกลางวัน ณ เสรีสกวิมานที่ว่างเปล่าอยู่เนืองๆ ลำดับนั้น ปายาสิเทพบุตรเข้าไปหาท่านพระควัมปติถึงที่อยู่ไหว้แล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ท่านพระควัมปติถามปายสิเทพบุตรว่า "ท่านเป็นใคร"<br /><br /> ปายาสิเทพบุตรตอบว่า "ข้าพเจ้าคือเจ้าปายาสิ ขอรับ"<br /><br /> ท่า นพระควัมปติถามว่า "ท่านเป็นผู้มีทิฏฐิอย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุนี้ โลกอื่นไม่มี โอปปาติกสัตว์ไม่มี ผลวิบากแห่งกรรมที่ทำดีและทำชั่วไม่มี" จริงหรือ<br /><br /> ปายาสิเทพบุตรตอบ ว่า "จริงขอรับ ข้าพเจ้าเคยมีทิฏฐิอย่างนั้นว่า "แม้เพราะเหตุนี้ โลกอื่นไม่มี โอปปาติกสัตว์ไม่มี ผลวิบากแห่งกรรมที่ทำดีและทำชั่วไม่มี" แต่พระผู้เป็นเจ้ากุมารกัสสปะได้ชี้นำให้ข้าพเจ้าออกจากทิฏฐิชั่วนั้นแล้ว"<br /><br /> ท่านพระควัมปติถามว่า "ก็อุตตรมาณพผู้เป็นเจ้าหน้าที่ในการให้ทานของท่านไปเกิดที่ไหน"<br /><br /> ปา ยาสิเทพบุตรตอบว่า "อุตตรมาณพผู้เป็นเจ้าหน้าที่ในการให้ทานของข้าพเจ้าให้ทานโดยเคารพ ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความนอบน้อม ไม่ใช่ให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากตายแล้ว ไปเกิดในสุคติโลกสวรรค์อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นดาวดึงส์ ส่วนข้าพเจ้าให้ทานโดยไม่เคารพ ไม่ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความไม่นอบน้อม ให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากตายแล้วเข้าถึงความเป็นผู้อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นจาตุมหาราช คือ ได้วิมานว่างเปล่าชื่อเสรีสกวิมาน ท่านควัมปติขอรบ ขอท่านจงไปมนุษยโลกประกาศอย่างนี้ว่า "ท่านทั้งหลายจงให้ทานโดยเคารพ ให้ทานด้วยมือตนเอง ให้ทานโดยความนอบน้อม อย่ให้ทานอย่างโยนทิ้ง เจ้าปายาสิทรงให้ทานโดยไม่เคารพ ไม่ทรงให้ทานด้วยมือของพระองค์ ทรงให้ทานโดยความไม่น้อบน้อม ทรงให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากถึงชีพตักษัยแล้วได้เข้าถึงความเป็นผู้อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นจาตุ มหาราช คือได้วิมานว่างเปล่าชื่อ เสรีสกวิมาน ส่วนอุตตรมาณพผู้เป็นเจ้าหน้าที่ในการให้ทานของเจ้าปายาสินั้นให้ทานโดย เคารพ ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความนอบน้อม ไม่ใช่ให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากตายแล้วไปเกิดในสุคติโลกสวรรค์อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นดาวดึงส์"<br /><br /> ต่อมา เมื่อท่านพระควัมปติกลับมาสู่มนุษยโลกแล้วได้ประกาศอย่างนี้ว่า<br /><br />ท่าน ทั้งหลาย จงให้ทานโดยเคารพ ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความนอบน้อม อย่าให้ทานอย่างโยนทิ้ง เจ้าปายาสิทรงให้ทานโดยไม่เคารพ ไม่ทรงให้ทานด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ ทรงให้ทานโดยไม่นอบน้อม ทรงให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากชีพิตักษัยแล้วเข้าถึงความเป็นผู้อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นจาตุมมหาราช คือได้วิมานว่างเปล่าชื่อเสรีสกวิมาน ส่วนอุตตรมาณพผู้เป็นเจ้าหน้าที่ในการให้ทานของเจ้าปายาสิให้ทานโดยความ เคารพ ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานโดยความนอบน้อม ไม่ใช่ให้ทานอย่างโยนทิ้ง หลังจากตายแล้วไปเกิดนสุคติโลกสวรรค์ ได้อยู่ร่วมกับพวกเทพชั้นดาวดึงส์<br /><br /><br />คำถาม เสรีสกวิมาน<br />ในที่สุดพระเจ้าปายาสิก็ยอมละทิฐิที่ไม่ดีเสีย เลื่อมใสพระกุมารกัสสป ขอถึงพระรัตนตรัยเป็นอุบาสกตลอดชีวิต หลังจากนับถือพระพุทธศาสนาแล้ว พระเจ้าปายาสิก็ทรงเริ่มบำเพ็ญทาน แต่ของที่ทรงให้นั้นเป็นของเลว ๆ <br /><br />มาณพคนหนึ่งชื่ออุตตระเป็นเจ้าหน้าที่ในทานนั้น ทำไปอธิษฐานไปว่า ชาติหน้าขออย่าได้เจอ อย่าได้อยู่ร่วมกับพระเจ้าปายาสิอีกเลย <br /><br />พระเจ้าปายาสิทรงทราบเรื่องนี้ จึงทรงรับสั่งให้ให้ทานด้วยของอย่างเดียวกับที่ทรงใช้สอยเอง <br /><br />อุตตรมาณพนั้นให้ทานด้วยความเต็มใจ ให้ด้วยความเคารพ<br />เมื่อสิ้นชีพแล้ว อุตตรมาณพไปเกิดเป็นเทพชั้นดาวดึงส์ ส่วนพระเจ้าปายาสิไปเกิดในหมู่เทพชั้นจาตุมหาราช (ตํ่ากว่าชั้นดาวดึงส์) ในเสรีสกวิมานอันว่างเปล่า เพราะให้ทานอย่างไม่เคารพ ให้แต่ของเลวเป็นทาน (ทั้งๆ ที่ตอนหลังให้ทานด้วยของอย่างเดียวกับที่ทรงใช้สอยเองแล้วก็เถอะ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-6696933515528496477?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-69077046455334549292012-01-18T10:57:00.000+07:002012-01-18T10:57:10.738+07:00เป้าหมายของชีวิต<br /><br /><br /><br /> <br /><br />โดยธรรมชาติแล้ว<br /> ชีวิตย่อมมี เป้าหมายของชีวิต อยู่เอง<br />ครั้นเมื่อมนุษย์ช่างคิด ช่างฝัน<br />เขาจึงได้ รังสรรค์เป้าหมาย ขึ้นใหม่<br />แล้วยอมเป็น ทาสของเป้าหมายนั้น โดยดุษฏี<br /> <br /><br />เป้าหมายของชีวิต ที่มนุษย์คิดขึ้นนั้น<br /> ไม่อาจนำมา ซึ่งความเกษมสำราญ ที่แท้จริง<br />ทั้งยังอาจเป็น เหตุแห่งความทุกข์ยาก ไม่รู้จบสิ้น<br /> <br /><br />เป้าหมายของการกระทำนั้น ต้องมีอยู่<br />แต่ต้องไม่งมงาย ยึดมั่นเกินไป<br />เพราะความงมงาย ยึดมั่นเกินไป<br /> ทำลายความสดชื่น มั่นคง ในการดำเนินชีวิต<br /> <br /><br />ดำรงจิตใจให้มั่นคง เริงรื่น ชื่นบาน<br />และเกษมสำราญ กับการช่วยเหลือสรรพชีวิตเถิด<br />ชีวิตเฉพาะหน้าเช่นนั้น นั่นเอง<br />ที่ดำรงอยู่แล้ว ในเป้าหมายของชีวิตที่แท้<br /> <br /><br />จงเป็นใน สิ่งที่ต้องเป็น ให้เป็นสุข<br />อย่าพยายามเป็น ให้เป็นทุกข์<br />ในสิ่งที่คิดว่า น่าจะเป็น <br /><br /> <br /><br />ข้อแนะนำในการดำเนินชีวิต<br /><br /> <br /><br />1. ระลึกเสมอว่า การจะได้พบความรักและความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ก็ต้องประสบกับความเสี่ยงอันมหาศาลดุจกัน <br /><br />2. เมื่อคุณแพ้ อย่าลืมเก็บไว้เป็นบทเรียน <br /><br />3. จงปฏิบัติตาม 3 Rs <br /><br /> 3.1 เคารพตนเอง ( Respect for self ) <br /><br /> 3.2 เคารพผู้อื่น ( Respect for others ) <br /><br /> 3.3 รับผิดชอบต่อการกระทำของตน ( Responsibility for all your actions ) <br /><br />4. จงจำไว้ว่า การที่ไม่ทำตามใจปรารถนาของตนบางครั้งก็ให้โชคอย่างน่ามหัศจรรย์ <br /><br />5. จงเรียนรู้กฎ เพื่อจะทราบวิธีการฝ่าฝืนอย่างเหมาะสม <br /><br />6. จงอย่าปล่อยให้การทะเลาะเบาะแว้งด้วยเรื่องเพียงเล็กน้อย มาทำลายมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ของคุณ <br /><br />7. เมื่อคุณรู้ว่าทำผิด จงอย่ารอช้าที่จะแก้ไข <br /><br />8. จงใช้เวลาในการอยู่ลำพังผู้เดียวในแต่ละวัน <br /><br />9. จงอ้าแขนรับการเปลี่ยนแปลง แต่อย่าปล่อยให้คุณค่าของคุณหลุดลอยจากไป <br /><br />10. จงระลึกไว้ว่า บางครั้งความเงียบก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุด <br /><br />11. จงดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เพื่อที่ว่าเมื่อคุณสูงวัยขึ้นและคิดหวนกลับมาคุณจะสามารถมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำลงไปได้อีกครั้ง <br /><br />12. บรรยากาศอันอบอุ่นในครอบครัวเป็นพื้นฐานสำคัญของชีวิต <br /><br />13. เมื่อเกิดขัดใจกับคนที่คุณรัก ให้หยุดไว้แค่เรื่องปัจจุบัน อย่าขุดคุ้ยเรื่องในอดีต <br /><br />14. จงแบ่งปันความรู้ เพื่อเป็นหนทางก้าวสู่ความเป็นอมตะ <br /><br />15. จงสุภาพกับโลกใบนี้ <br /><br />16. จงหาโอกาสท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่คุณไม่เคยไป อย่างน้อยก็ปีละครั้ง <br /><br />17. จำไว้ว่า ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด คือความรักมิใช่ความใคร่ <br /><br />18. จงตัดสินความสำเร็จของตนด้วยสิ่งที่ต้องเสียสละ <br /><br />19. จงเข้าใกล้ความรักด้วยการปล่อยวาง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-6907704645533454929?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-57274044134792706792012-01-18T10:56:00.003+07:002012-01-18T10:57:10.747+07:00กรมการท่องเที่ยว เปิดเผย 10 อันดับจังหวัดท่องเที่ยวยอดนิยม โดยวัดจากความนิยมของตัวเลขนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้าพื้นที่ จำนวนข้อมูลนักท่องเที่ยวที่โทร.เข้ามายังคอลล์เซ็นเตอร์ของททท. และข้อมูลจากภาคเอกชนและสมาคมด้านการท่องเที่ยวต่างๆ <br /> <br /> กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ประกาศ 10 อันดับจังหวัดท่องเที่ยวนิยมประจำปี 2554 เพื่อหวังกระตุ้นให้จังหวัดต่างๆเกิดการตื่นตัวในการพัฒนาในแหล่งท่องเที่ยว<br /> <br /> วัชระ กรรณิการ์ โฆษกกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กล่าวว่าเกณฑ์ในการพิจารณาจะวัดจากความนิยมของตัวเลขนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้าพื้นที่ จำนวนข้อมูลนักท่องเที่ยวที่โทรเข้ามายังคอลล์เซ็นเตอร์ 1672 ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ข้อมูลของภาคเอกชนและสมาคมด้านการท่องเที่ยวต่างๆ<br /> <br /> สำหรับผลสรุป 10 แหล่งท่องเที่ยวไทยแห่งปี 2554 ได้แก่ 1.กรุงเทพมหานคร 2.ชลบุรี 3.ภูเก็ต 4.พระนครศรีอยุธยา 5.กาญจนบุรี 6.เชียงใหม่ 7.ระยอง 8.สงขลา 9.นครราชสีมา 10.กระบี่ <br /> <br /> ทั้งนี้การจัดอันดับ 10 แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมในปี 2554 นี้ นับเป็นครั้งแรกที่จัดขึ้น ส่วนในปี 2555 นี้ ทั้งกรมการท่องเที่ยวและททท. จะร่วมกันดำเนินการต่อเนื่อง โดย ททท.สำนักงานในประเทศ ทั้ง 37 แห่ง จะศึกษาและรวบรวมแหล่งท่องเที่ยวที่มีความโดดเด่น ตั้งแต่เดือน ม.ค. - ธ.ค. เพื่อเก็บเป็นข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมและโปรโมทให้คนไทยวางแผนการท่องเที่ยวตลอดทั้งปี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-5727404413479270679?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-50067387504145325252012-01-18T10:56:00.001+07:002012-01-18T10:57:10.750+07:00“สู้เพื่อล้มเจ้า” VS สู้เพื่อปกป้อง “ในหลวง”!<br /><br /><br />โดย ชัชวาลย์ ชาติสุทธิชัย<br /><br /> สถานการณ์การเมืองตอนนี้..แหลมคม เพราะประชาธิปไตยไทยกำลังเดินสู่หัวเลี้ยวหัวต่อ! <br /> <br /> “หน้าเหลี่ยม” เปิดหน้าชกตรงๆ แล้ว โดยหนุนคนกลุ่มหนึ่งให้ปฏิบัติการ “ล้มเจ้า” ทำให้ระบอบประชาธิปไตยไทยในอนาคต จะยังคงมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขต่อหรือไม่? หรือพระมหากษัตริย์ไทยจะถูกโค่นล้ม แล้วเปลี่ยนให้ประธานาธิบดีขึ้นเป็นประมุขรัฐแทน?<br /> <br /> หาก “หน้าเหลี่ยม” กับพวก-ล้มเจ้าสำเร็จ ประธานาธิบดีคนแรกแห่งรัฐไทยใหม่ จะ “หน้าเหลี่ยม” หรือไม่..หนูไม่รู้จริงๆ?<br /> <br /> กว่า 70 ปีแล้ว ที่รัฐธรรมนูญไทยกำหนดให้ผู้แทนปวงชนทั้งสภา ต้องมาจากการเลือกตั้งทั่วประเทศ..ซึ่งพิสูจน์ชัดแล้วว่า<br /> <br /> ทำให้ชาติได้ ส.ส.และนายกรัฐมนตรี อีกทั้งคณะรัฐมนตรีที่นับวันจะยิ่งไร้คุณภาพ-ไร้ความดี-ไร้ความรักชาติ-รักประชาชนอย่างแท้จริง จนชาติไทยเต็มไปด้วยความเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า!<br /> <br /> ด้วยอำนาจรัฐวันนี้..ตกอยู่ในมือกลุ่มทุนผูกขาดสามานย์ ที่ใช้เงินตั้งพรรค ซื้อ ส.ส. “เข้าคอก” ให้เงินผู้สมัคร ส.ส.ซื้อเสียงชาวบ้านในสนามเลือกตั้ง เข้ายึดสภานิติบัญญัติและอำนาจบริหารในรัฐบาล<br /> <br /> เพื่อกลุ่มทุนผูกขาดสามานย์ จะใช้อำนาจเผด็จการรัฐสภาและรัฐบาล เป็นเครื่องมือสวาปามผลประโยชน์จากงบประมาณแผ่นดิน ที่เป็นเงินภาษีของคนไทยทั้งชาติ<br /> <br /> รวมทั้งกอบโกยผลประโยชน์ทางตรง-ทางอ้อม จากรัฐวิสาหกิจ-หน่วยงานมหาชน โดยเฉพาะปตท.ที่ไม่เคยแยแสความเดือดร้อนแสนสาหัสของประชาชนคนไทยทั้งชาติที่ต้องซื้อก๊าซและน้ำมันในราคาแพงกว่าตลาดโลก<br /> <br /> เพียงเพราะปตท.ต้องทำกำไรสูงสุดอย่างบ้าคลั่ง ให้กับผู้ถือหุ้นใหญ่ไม่กี่ตระกูล ซึ่งกุมอำนาจการเมืองอยู่ในขณะนี้ถึงปีละเกือบ 2 แสนล้านบาท!<br /> <br /> รวมทั้งการใช้ข้อมูลวงใน “อินไซเดอร์” ปั่นหุ้นทำกำไรในตลาดหลักทรัพย์ฯ จนตลาดทุนกลายเป็น “บ่อนการพนันยักษ์” เป็นแหล่งทำเงินและฟอกเงินนักการเมือง และนักธุรกิจที่ฉ้อฉลบ้านเมือง<br /> <br /> นอกจากนั้น..ยังทำลายขื่อแปบ้านเมืองจนไร้ความเป็นนิติรัฐ กลายเป็นกลุ่มทุนผูกขาดสามานย์และพรรคพวกเท่านั้น ที่กระทำตนอยู่เหนือกฎหมาย ไม่แยแสถูก-ผิด ไม่สนใจคุณธรรม-ศีลธรรม-จริยธรรม ไร้ซึ่งความซื่อสัตย์-สุจริต ฯลฯ<br /> <br /> ทำให้สังคมการเมืองไทยเต็มไปด้วยการคอร์รัปชันโกงชาติอย่างโจ่งแจ้ง ไม่เกรงกลัวตัวบทกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะหากถูกจับผิดคาหนังคาเขา นักการเมืองทุนผูกขาดสามานย์ทั้งหลาย ก็จะรวมหัวกันยกทิ้งความผิดทั้งปวง ด้วยกฎหมายนิรโทษกรรมบนข้ออ้าง “ปรองดองจอมปลอม” ไงล่ะครับ<br /> <br /> หลังสุด..เพราะเหิมเกริมในอำนาจ กลุ่มทุนผูกขาดสามานย์ยังสนับสนุน-ส่งเสริมทั้งลับและเปิดเผยให้ขบวนการ “ล้มเจ้า” เติบใหญ่ ด้วยปฏิบัติการบั่นทอน-ทำลายความมั่นคงกษัตริย์ไทยอย่างต่อเนื่องและเป็นกระบวนการอีกด้วย<br /> <br /> กลุ่มทุนผูกขาดสามานย์-ที่นำโดยนักโทษหนีคุก “หน้าเหลี่ยม” ยังนำทรัพยากรมีค่าต่างๆ ของชาติ เช่น ก๊าซและน้ำมันทั้งบนบกและใต้ทะเลไปเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มทุนผูกขาดชาติตะวันตกอีกต่างหาก<br /> <br /> โดยหวังให้ชาติตะวันตกช่วยเหลือ และปกป้องรัฐบาลนอมินี “ปูแดง” ที่ฉ้อฉลของ “หน้าเหลี่ยม” นั่นเอง <br /> <br /> ขบวนการกลุ่มทุนผูกขาดสามานย์เหล่านี้ ได้ติดสินบนให้ “ผี-โม่แป้ง” ทั้งนักการเมือง-สื่อ-ข้าราชการ-นักธุรกิจบางกลุ่ม ที่มัวเมาลุ่มหลงในลาภ-ยศ-เงินทองอย่างไม่อั้น เพราะลาภ-ยศ-เงินทองที่กลุ่มทุนผูกขาดสามานย์จ่ายแจกนั้น ล้วนเป็นเงินและทรัพยากรของคนไทยในชาติทั้งสิ้น<br /> <br /> ทั้งหมด..เพราะกลุ่มทุนนิยมผูกขาดสามานย์ เชื่อและมั่นใจว่า..ทุกครั้งที่ชาติไทยมีการเลือกตั้งทั่วไป บุคคลทั้งหลายที่รับสินบนลาภ-ยศ-เงินทอง จะเป็นอาวุธนำชัยชนะในการเลือกตั้งมาให้พวกตนนั่นเอง<br /> <br /> การเมืองไทยในอดีตจรดวันนี้ จึงเป็นวงจรอุบาทว์ทำลายความมั่นคงชาติไทยอย่างร้ายแรงในทุกมิติ!<br /> <br /> วงจรอุบาทว์-ที่นายทุนผูกขาดสามานย์ “หน้าเหลี่ยม” ทุ่มเงินซื้อ ส.ส.เข้าพรรค แล้วให้เงิน ส.ส.ไปซื้อเสียง-ผนวกกับนโยบายประชานิยมสุดขั้ว ที่ประชาชนหลงชอบด้วยไม่รู้ทันในภัยร้ายที่ซ่อนไว้<br /> <br /> เมื่อได้ ส.ส.เข้าสภาเป็นอันดับหนึ่ง ก็จะเลือกนายกรัฐมนตรีทันที จากนั้นนายกฯ จะตั้งคณะรัฐมนตรีเข้าไปทำหน้าที่คอร์รัปชันโกงกินบ้านเมือง เพื่อถอนทุนบวกกำไรเข้ากระเป๋าพวกตน เพื่อเตรียมซื้อเสียงเลือกตั้งในคราวต่อไปไงล่ะครับ<br /> <br /> กลุ่มทุนผูกขาดสามานย์ “หน้าเหลี่ยม” จึงได้ตั้งรัฐบาลนอมินีของตนครั้งแล้วครั้งเล่ามาโดยตลอด!<br /> <br /> โดย “หน้าเหลี่ยม” แดงระดับ “โครตพ่อ” เป็นเจ้าของผูกขาด “สภาแดง” กับ “รัฐบาลแดง” ตัวจริงเสียงจริงคนเดียวครับ<br /> <br /> นักโทษหนีคุก “แดงหน้าเหลี่ยม” หัวโจกทุนผูกขาดสามานย์ จึงเป็นจอมบงการที่อยู่ทั้งเบื้องหน้า-เบื้องหลัง ปฏิบัติการโกงกินชาติและทำลายชาติในทุกมิติ โดยเฉพาะปฏิบัติการ “ล้มเจ้า” ของขบวนการ “แดงล้มเจ้า” ในขณะนี้ครับ!<br /> <br /> งานนี้ “หน้าเหลี่ยม” กับพวก “แดงล้มเจ้า” ที่เป็นคนไทยส่วนน้อย ยังคงเดินหน้าโค่นล้ม “พระราชาผู้ทรงธรรม” ไม่หยุด<br /> <br /> ทว่า..คนไทยส่วนใหญ่ที่ “รักในหลวง” ไม่มีวันยอมแน่นอน ใกล้ถึงงานบุญครั้งยิ่งใหญ่ของแผ่นดินแล้ว ชาติต้องการชาวไทยใจถึงมาร่วมแรง-ร่วมใจ-สู้เพื่อชาติ สู้กับ “หน้าเหลี่ยม” และพวก “แดงล้มเจ้า” แบบประจัญบานชนิดใครดี-ใครอยู่ครับ!<br /> <br /> เมืองไทยจึงหนีไม่พ้นต้องเกิดศึก “เหลี่ยม” ล้มเจ้า VS คนไทย “รักชาติ-รักในหลวง” แน่นอน!<br /> <br /> ส่วนฝ่ายไหนจะแพ้-ใครชนะนั้น..อย่ากะพริบตา!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-5006738750414532525?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-5388551129273222912012-01-17T14:49:00.000+07:002012-01-17T14:49:00.600+07:00สีม่วงที่ได้จากดอกอัญชันนั้น มีประโยชน์ในการช่วยป้องกันสายตาเสื่อมจากโรคเบาหวาน ต้อหิน ต้อกระจก และทำให้มองเห็นได้ดีขึ้นด้วย<br />Farmer Info by DTAC - 8 ม.ค.2555- 11.36 น.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-538855112927322291?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-55287005118933536472012-01-17T14:48:00.000+07:002012-01-17T14:48:00.545+07:00คำสอน ของฮวงโป<br /><br />พุทธทาส แปลไทย The Zen Teaching of Huang Po มร.John Bolfeld แปลอังกฤษ<br /><br />คำชี้แจง<br /><br /> คำสอนของฮวงโปนี้ เรียกในภาษาจีนว่า "ฮวงโป ฉวน สิ่น ฟา หยาว" มร.John Bolfeld แปลออกเป็นภาษาอังกฤษ เรียกว่า The Zen Teaching of Huang Po พวกเราเห็นว่าควรแปลออกมาสู่ภาษาไทยจึงทำให้เกิดหนังสือเล่มที่ท่านถืออยู่นี้<br /><br /> ผู้ที่เคยอ่านหนังสือเว่ยหล่างมาก่อนแล้ว พึงทราบว่า ฮวงโป เป็นหลานศิษย์ของเว่ยหล่าง กล่าวคือ เมื่อเว่ยหล่าง สังฆปรินายกองค์ที่ 6 แห่งนิกายเซ็น ได้รับการถ่ายทอดธรรมโดยตรง ชนิดที่เรียกว่า จากจิตถึงจิต จากพระสังฆปรินายกองค์ที่ 5 แล้ว นิกายเซ็น ก็แตกออกเป็น 2 สาย สานเหนือนำโดย ชินเชา คู่แข่งของเว่ยหล่าง สอนวิธีปฏิบัติการตรัสรู้อย่างเชื่องช้าคือ ค่อยเป็นค่อยไป เจริญรุ่งเรืองอยู่พักหนึ่งโดยราชูปถัมภ์ของพระจักรพรรดิ ตั้งอยู่ไม่นานก็เงียบหายไป ส่วนสายใต้ คือสายของเว่ยหล่าง สอนวิธีการปฏิบัติที่เป็นการตรัสรู้ฉับพลัน ได้เจริญรุ่งเรืองและขยายตัวออกมาจนแตกเป็นนิกายย่อยๆลงไป ศิษย์คนที่สำคัญองค์หนึ่งของเว่ยหล่างมีนามว่า มา ตฺสุ(ตาว อาย) ถึงแก่มรณภาพเมื่อ ค.ศ.788 สำหรับฮวงโปนี้ ถือกันว่าเป็นศิษย์ช่วงที่เหนึ่งหรือช่วงที่สอง ต่อจากท่าน มา ตฺสุ เป็นสองอย่างยิ่งอยู่ และกล่าวกันว่าถึงแก่มรณภาพในปี ค.ศ.850 ท่านได้ถ่ายทอดคำสอนนิกายนี้ให้แก่ อาย สื่น ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งนิกาย หลินฉิ หรือที่เรียกอย่างญี่ปุ่น ว่า รินซาย อันเป็นนิกายที่ยังคงมีอยู่ในประเทศจีน และแพร่หลายที่สุดในประเทศญี่ปุ่น โดยเหตุนี้ ฮวงโป จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อกำเนิดพุทธศาสนานิกายนี้ ตามธรรมดานั้น บรรพชิตจีนมีชื่อหลายชื่อ อย่างท่านฮวงโปนี้ เมื่อมีชีวิตอยู่เรียนกันโดยมากว่า อาจารย์ซิ หยึน บ้าง ว่าตวนชิ บ้าง แต่ชื่อที่เรียกกันเมื่อท่านมรณภาพนั้นเรียกว่าฮวงโป โดยถือเอาชื่อของภูเขาที่ท่านอาศัยอยู่เป็นส่วนมากในชีวิตของท่าน เป็นต้นเหตุ และด้วยธรรมเนียมที่เป็นการแสดงความเคารพ คือไม่ออกชื่อตัวโดยตรง ในญี่ปุ่น ท่านมีชื่อว่า โอบากุ อันเป็นเสียงที่ใช้กับอักษรจีน คำนั้น เนื่องจากมิได้เป็นสังฆปรินายก ในที่นี้จึงเรียกท่านว่า ครูบา<br /><br /> พุทธศาสนาอย่างเซ็นนี้ จัดเป็นพุทธศาสนาประเภทที่มีวิวัฒนาการใหม่ ในถิ่นที่แพร่หลายไปถึง โดยปกติถูกจัดเป็นฝ่ายมหายาน แต่พวกเซ็นยังจัดตัวเองไว้นอกวงของมหายาน เพราะสอนไม่เหมือนมหายานต่างๆที่มีอยู่ก่อน หรือพ้องสมัยกับตน ทำให้เกิดคำว่า "เอกยาน" หรือ "พุทธยาน" ขึ้นเป็นต้น แต่อย่างไรก็ตามทางที่ดีที่สุดที่จะกล่าวได้ก็ต้องจัดว่าเป็นฝ่ายมหายานอยู่นั่นเอง เพราะมุ่งหมายจะพาคนทั้งหมดไปสู่การตรัสรู้ ซึ่งเป็นใจความสำคัญของนิกายนี้ ที่แตกต่างไปจากเถรวาท แต่อย่าลืมว่า คำบัญญัติต่างๆของนิกายเซ็นนี้ ใช้กันไม่ได้กับมหายานนิกายอื่น มิหนำซ้ำมีลักษณะขัดแย้ง ท้าทาย ล้อเลียน อยู่ในตัวอย่างยิ่ง จนในบางกรณี ถือว่าเป็นคู่ขัดแย้งต่อสู้กันทีเดียว ถ้ายิ่งเป็นคำบัญญัติอย่างเถรวาทแล้ว ยิ่งไม่มีทางที่จะใช้แทนกันหรือมีความหมายตรงกันได้ เว้นคำธรรมดาๆ บางคำเท่านั้น เพราะฉะนั้นขอให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายจงสำนึกข้อเท็จจริงอันนี้ไว้เสียแต่แรก มิฉะนั้นนอกจากจะอ่านไม่ได้เรื่องแล้ว ยังจะหาว่าเป็นลัทธิที่ผิด หรือเป็นมิจฉาทิฏฐิไปเสียอีก เหตุการณ์ทำนองนี้ ได้เคยเป็นมาแล้วเมื่อครั้งหนังสือเว่ยหล่างได้ถูกแปลและพิมพ์ออกมาใหม่ๆ จึงขอชี้แจงครั้งหนึ่ง ดังต่อไปนี้<br /><br /> สำหรับผู้อ่านที่เป็นเถรวาท เมื่อได้ฟังคำว่า จิต, จิตหนึ่ง, ทาง, พุทธะ, หรือแม้แต่คำว่า ธรรม ก็ตามอย่างได้เข้าใจว่ามีความหมายเหมือนกับที่เข้าใจหรือรู้อยู่เดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินคำพูดของฮวงโปซึ่งผิดไปจากเว่ยหล่างอีกไม่น้อยเลย ตัวอย่างเช่นคำว่าจิต หรือจิตหนึ่ง หมายถึงสิ่งๆหนึ่ง ซึ่งมีอยู่ก่อนที่จะเกิดมีจิตตามความหมายที่เรารู้จักกัน หรือยิ่งไปกว่านั้น ก็คือก่อนเกิดมีสิ่งทั้งปวงนั่นเอง ก่อนเกิดมีสังสารวัฏและนิพพานตามความรู้สึกทั่วไป สิ่งที่เรียกว่า จิตหนึ่ง ก็มีอยู่แล้ว คือมี ตั้งแต่ไม่มีใครทราบ คำว่าทางก็คือสิ่งนี้ พุทธะก็คือสิ่งนี้ ฉะนั้นจะต้องค่อยๆอ่านไป และค่อยๆจับใจความให้ได้ ว่ามันหมายถึงอะไร<br /><br /> ที่นี้ ที่ยุ่งยากไปกว่านั้นอีก ก็คือ แม้คำว่า นี้ก็มิได้มีความหมายเหมือนกับคำว่า มี ตามธรรมดาสามัญ คือมันอยู่ในสถานะที่เรียกว่ามี ก็ไม่ถูก, เรียกว่า ไม่มี ก็ไม่ถูก หรือถ้าถูก ก็ถูทั้งที่จะเรียกว่า มีและไม่มี เพราะว่ามัน มีโดยไม่ต้องมีความมี ซึ่งคนธรรมดาหรือคนที่ยังมองไม่เห็นสิ่งๆนี้จะฟังไม่เข้าใจได้เลย<br /><br /> ที่ยุ่งยากต่อไปอีก ก็คือข้อความที่ว่า สัตว์ทั้งหลายก็เป็นสิ่งๆเดียวกันกับสิ่งที่เป็น จิตหนึ่ง หรือเป็นพุทธะ อยู่เองแล้ว แม้สิ่งทั้งปวง ก็เป็นสิ่งเดียวกัน แต่สัตว์ทั้งหลายถูกกิเลสห่อหุ้ม หรือปรุงแต่งความรู้สึกเสียเรื่อย จิตเดิมแท้ หรือจิตหนึ่ง จึงไม่ปรากฏแก่เขา ทั้งที่กิเลสก็เป็นสิ่งๆเดียวกับสิ่งที่เรียกว่า จิตหนึ่ง นั้นเหมือนกัน เมื่อสัตว์ทั้งปวง ก็เป็นพุทธะอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีการปฏิบัติอะไรอีก นอกจากการทำให้เห็นว่าตนเป็นพุทธะอยู่แล้ว และหาความเป็นพุทธะนั้นให้พบ เหมือนคนหาของที่ติดอยู่ที่หน้าผากของตนเองแล้ว การเที่ยวหาที่อื่น หรือทำการปฏิบัติอย่างอื่นๆ อีกมากมายนั้น เป็นความบ้าหลังเปล่าๆ นี้คือใจความสำคัญของคำว่า การตรัสรู้ฉับพลันหรือการเดินทางลัด<br /><br /> ถัดไปอีกที่จะต้องทราบไว้ กันความยุ่งยาก ก็คือว่าลัทธินี้ เป็นลัทธิไม่มีรูปธรรม หรือไม่เกี่ยวกับรูปธรรมเลย ทุกอย่างถูกแปลเป็นธรรมธิษฐาน หรือฝ่ายนามธรรมไปหมด เช่นคำว่า โพธิสัตว์ มิได้หมายถึงคน แต่หมายถึงคุณธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่นคำว่า โพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หมายถึงความเมตตากรุณา โพธิสัตว์มัญชุศรี หมายถึงกฎแห่งเหตุผลที่ว่าสัตว์เป็นพุทธะอยู่แล้ว ดังนี้เป็นต้น ข้อนี้ผู้อ่านจะต้องสังเกต ให้เห็นชัดเจนว่า เป็นความมุ่งหมายของคำสอนแห่งนิกายนี้<br /><br /> อีกทางหนึ่ง ซึ่งทำให้เกิดอาการน่าเวียนหัว หรือถึงกันสะดุ้งสะเทือนแก่คนบางพวก ก็คือข้อที่คำกล่าวของนิกายนี้ ใช้ตรรก หรือใช้การกล่าวตามวิธีของตนเอง เช่นกล่าวยกย่องการที่ไม่มีความคิดปรุงแต่งโดยยกเอาพระพุทธเจ้ามาเทียบกับคนสามัญ ว่าถ้าคนสามัญไม่มีความคิดปรุงแต่ง ก็มีคุณธรรมสูงกว่าพระพุทธเจ้า ผู้หมดความคิดปรุงแต่งสิ้นเชิงแล้ว ข้อนี้มีเลศนัยอยู่ตรงที่ว่า คนสามัญที่ไม่มีความคิดปรุงแต่งต้องถือว่าเก่งกว่าพระพุทธเจ้าที่มีความคิดปรุงแต่ง ดังนี้เป็นต้น<br /><br /> สำหรับข้อที่ชวนให้เวียนหัวนั้น เป็นวิธีพูดของท่านฮวงโปแบบหนึ่งโดยเฉพาะ เนื่องจากประสงค์จะสกัดกั้นการยึดถือเสียโดยประการทั้งปวงโดยตะพึดตะพือไปทีเดียว ทำให้มีการปฏิเสธทั้งขึ้นทั้งล่อง ตัวอย่างเช่นกล่าวว่าพุทธะและสัตว์ทั้งปวง คือจิตหนึ่ง หรือออกมาจากจิตหนึ่ง, แล้วก็ต่อท้ายเลยต่อไปว่า จิตหนึ่งนั้นมิใช่ทั้งพุทธะและมิใช่ทั้งสัตว์ทั้งหลาย ทั้งนี้เพราะว่า ในจิตหนึ่งนั้น ไม่มีคติทวินิยม คนที่ไม่คุ้นเคยกันการพูดวิธีนี้ ของท่านผู้นี้ พอได้ฟังเข้าก็งงจนเวียนหัว ในกรณีเช่นนี้ ท่านมุ่งหมายที่จะกล่าวว่าสิ่งที่เรียกว่าจิตหนึ่งนั้น เป็นสิ่งที่ไม่อาจถูกมอง ว่าเป็นสิ่งที่มีคุณสมบัติสองอย่างชนิดตรงกันข้าม ที่เรียกว่าคติทวินิยมนั่นเอง พระพุทธเจ้าเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามจากสามัญสัตว์ทำนองดีกับชั่วเป็นของตรงกันข้ามต่อกันเป็นต้น คติมีของหรือมีลักษณะตรงกันข้ามเป็นคู่ๆ เช่นนี้ มีในสิ่งที่เรียกว่า จิตหนึ่ง ไม่ได้ ถ้ามีได้ก็ไม่เรียกว่าจิตหนึ่ง. แต่แล้ว จิตหนึ่งนั่นเอง เป็นทั้งพระพุทธเจ้าและเป็นทั้งสามัญสัตว์ทั้งปวง เมื่อเป็นดังนั้น ก็ย่อมหมายความว่าพระพุทธเจ้าและสามัญสัตว์เป็นสิ่งๆเดียวกัน มิได้ต่างกันแม้แต่น้อยอย่าว่าที่จะต่างกันถึงตรงกันข้ามเลย นี่แหละคือความแปลกประหลาดผิดเขาทั้งหมด ของนิกายนี้ ผู้อ่านจะต้องสังเกตจับฉวยให้ได้ และข้อสำคัญก็คือ ต้องรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาที่อ่านว่าเรากำลังอ่านถ้อยคำที่มีหลักเกณฑ์ในการกล่าว ผิดจากของเราเอง หรือที่เราเคยอ่านๆ กันมาแล้วแต่ก่อน อย่างสิ้นเชิง<br /><br /> ตัวอย่างอีกอันหนึ่ง มีอยู่ว่า ถ้าจิตของผู้ปฏิบัติ ตกไปในฝ่ายรูปธรรมหรือยึดรูปธรรมเป็นหลักแล้ว ทางของพุทธะ ก็เป็นอันตรายเท่ากับทางของมาร โดยเท่ากัน เพราะฉะนั้นพุทธะกับมารย่อมเป็นของเท่ากัน หรือสิ่งเดียวกัน ในเมื่อเป็นเพียงความคิดอย่างคติทวินิยม ที่เกิดขึ้นเพราะการหลงติดในฝ่ายรูปธรรม ข้อนี้อธิบายคล้ายข้อบน เป็นแต่แสดงให้เห็นชัดลงไปว่า คติทวินิยมมีแต่ในฝ่ายที่มองกันอย่างรูปธรรมหรือฝ่ายรูปธรรม ถ้าเข้าถึงตัวความจริงแท้แล้ว พุทธะก็ไม่มี มารก็ไม่มี มีแต่ จิตหนึ่ง หรือ ความว่าง ทั้งจากพุทธะและจากมาร ฉะนั้น ถ้า จิตหนึ่ง คือพุทธะแล้ว มารก็คือ จิตหนึ่ง ด้วยเหมือนกัน ไม่มีอะไรต่างกันเป็นคู่ๆไปได้เลย มีแต่จิตหนึ่ง ธรรมหนึ่ง ธาตุหนึ่ง พุทธะหนึ่ง หรืออะไรๆก็หนึ่ง คืออย่างเดียวเท่านั้น ไปทั้งนั้น ถ้าไม่มีความคิดปรุงแต่งที่หลงผิดเนื่องจากหลงต่อคติทวินิยมแล้ว จะไม่เห็นว่ามีอะไรที่เป็นคู่เลย และเห็นจิตหนึ่งนั้นได้ทันที นี้คือหลักสำคัญของนิกายนี้<br /><br /> สิ่งที่เรียกว่า จิตหนึ่ง หรือจิตเดิมแท้ ก็ตาม หาใช่จิตไม่ เป็นเพียงธรรมชาติเดิมแท้ของสิ่งทั้งปวง ก่อนแต่จะมีสิ่งทั้งปวง แล้วก็ยังคงมีอยู่ตลอดเวลาพร้อมกับสิ่งทั้งปวง ซึ่งเป็นเพียงมายาของจิตหนึ่ง เท่านั้น และจิตหนึ่งนั้นมีความหมายเท่ากับความว่างจากสิ่งทั้งปวงอีกต่อหนึ่งเช่นเดียวกับคลื่น เป็นสิ่งที่ปรากฏออกมาให้เห็นในเมื่อน้ำถูกลมพัดแต่น้ำกับคลื่นหาใช่สิ่งๆเดียวกันไม่ คลื่นเป็นเพียงมายาที่เกิดจากน้ำตัวน้ำแท้ ต้อว่างจากคลื่น ฉันใดก็ฉันนั้น นี้เปรียบน้ำ กับจิตหนึ่ง<br /><br /> คติทวินิยมในที่นี้ มีความหมายอย่างเดียวกันกับความหมายที่ใช้กันทั่วๆไปในลัทธิอื่น หรือปรัชญาสาขาอื่น ข้อนี้หมายถึง การไม่รู้ความจริงของสิ่งทั้งปวง แล้วหลงไปว่า มีของเป็นคู่ๆ เช่น ดี-ชั่ว สุข-ทุกข์ บุญ-บาป ดำ-ขาว ชาย-หญิง มี-จน ฯลฯ ดังนี้เป็นต้น ถ้ามองให้ลึกซึ้งถึงความจริงแล้ว มันเป็นเพียงสังขารธรรมหรือมายา เหมือนกัน หรือเท่ากัน จึงไม่มีอะไรที่จะตรงกันข้ามเป็นคู่ไปได้ เมื่อไม่รู้สึกเป็นคู่ ก็ไม่รู้สึกรักทางหนึ่ง แล้วเกลียดในทางตรงกันข้าม ความคิดปรุงแต่งก็ไม่มี เมื่อความคิดปรุงแต่งไม่มี จิตก็เข้าถึงความว่าง หรือเข้าถึงความเป็นจิตเดิมแท้ หรือจิตหนึ่งนั่นเอง คำนอนนิกายนี้จึงย้ำมากที่สุดเรื่องไม่ให้เกิดความคิดปรุงแต่งไปตามคติทวินิยม<br /><br /> จิตปรุงแต่งนั้น ไม่ใช่จิตแท้ มันเป็นมายาเท่ากับสิ่งทั้งปวง, ความคิดปรุงแต่ง ก็เป็นอย่างเดียวกัน. ถ้าจิตปรุงแต่ง หรือความคิดปรุงแต่งกำลังมีอยู่หรือทำหน้าที่อยู่ จิตแท้หรือจิตหนึ่งนั้น จะไม่ปรากฏเลย เมื่อใดไม่มีความคิดปรุงแต่ง จิตหนึ่ง ก็ปรากฏทันที เรียกอีกอย่างหนึ่ง ก็เรียกว่าจิตเข้าถึงความว่าง ตัวเองหาย กลายเป็น ความว่าง หรือจิตหนึ่ง ไป. ความคิดปรุงแต่งนั้น เจือด้วยอุปทาน หรือความยึดถือ ในของคู่ๆหรือคติทวินิยมนั่นเอง ถ้าไม่หลงในของคู่ อุปาทานก็ไม่เกิด คือกิเลสตันหาไม่เกิดนั่นเอง สภาพจิตเดิมแท้จะปรากฏออกมาเป็นความว่างจากกิเลสตัณหา หรืออุปาทานโดยประการทั้งปวง<br /><br /> ผู้อ่านที่อ่านถูกวิธี ย่อมทราบได้ว่าตัวเองอ่านถูกวิธี ด้วยการรู้สึกว่าตนได้พบทางลัดที่รุนแรงทางหนึ่ง พบสิ่งที่ติดอยู่หน้าผากอยู่ก่อนแล้วภายหลังที่เที่ยววิ่งหาเสียหลายรอบโลก ก็ไม่เคยพบอยู่นั่นเอง และยังรู้สึกเลยไปถึงว่า การปฏิบัติเพื่อลุถึงสิ่งสูงสุดนั้น คือไม่ต้องปฏิบัติอะไรเลย แม้แต่นิดเดียว เพราะมันมีอยู่ที่หน้าผากแล้ว หรือถึงอยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ตลอดเวลานั่นเอง<br /><br /> พุทธทาส<br /><br />โมกขพลาราม ไชยา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-5528700511893353647?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-30531899168851442962012-01-17T14:47:00.000+07:002012-01-17T14:47:00.034+07:00ทุกข์เพราะอะไร <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />สุภาพสตรีวัยเลยกลางคนผู้หนึ่ง เข้ามนัสการหลวงปู่ดูลย์ อตุโล พรรณนาถึงฐานะของตนว่าอยู่ใน<br /><br />ฐานะที่ดี ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใดเลย มาเสียใจกับลูกชายที่สอนไม่ได้ ไม่อยู่ในระเบียบแบบแผนที่ดี <br /><br />ตกอยู่ภายใต้อำนาจอบายมุขทุกอย่าง ทำลายทรัพย์สมบัติและจิตใจของพ่อแม่จนเหลือที่จะทนได้ <br /><br />ขอความกรุณาหลวงปู่ให้ช่วยแนะอุบายบรรเทาทุกข์ และแก้ไขให้ลูกชายพ้นจากอบายมุขนั้นด้วย <br /><br /><br />หลวงปู่ก็แนะนำสั่งสอนไปตามเรื่องราวนั้นๆ ตลอดถึงแนะอุบายทำใจให้สงบ รู้จักปล่อยวางให้เป็น <br /><br /> <br /><br />เมื่อสุภาพสตรีนั้นกลับไปแล้ว หลวงปู่ปรารภธรรมะให้ฟังว่า <br /><br /> <br /><br />“คนสมัยนี้ เขาเป็นทุกข์เพราะความคิด” <br />โดยว.วชิรเมธี (W.Vajiramedhi) เมื่อ 15 กันยายน 2010 เวลา 10:27 น.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3053189916885144296?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-80780923007953411872012-01-17T11:30:00.000+07:002012-01-17T11:30:00.104+07:00"จาคะอย่างเดียวไปนิพพานได้" <br /><br /><br />ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะคำว่า จาคะ แปลว่า "เสียสละ" ถ้าจาคะตัวนี้เรามีกำลังความรู้สึกของใจว่าต้องเสียสละ ยังไปนิพพานไม่ได้ จะไปได้ก็เพียงสวรรค์กามาวจรเท่านั้น <br /><br />ถ้าจาคะตัดคำว่าเสียออก เหลือแต่ "สละ" อย่างนี้มีกำลังใจเข้มแข็งยังไปนิพพานไม่ได้ ไปได้แค่พรหมโลก <br /><br />ถ้าจาคะกำลังเหลือคำว่า “ละ” คำเดียว อย่างนี้ไปนิพพานได้<br /><br /><br />พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน <br />(หลวงพ่อฤาษี วัดท่าซุง)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-8078092300795341187?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-15888713241749888022012-01-16T14:49:00.000+07:002012-01-16T14:49:00.299+07:00หลายครอบครัวนิยมปลูกมะละกอไว้ในบริเวณบ้าน เพื่อทานผลสด แต่รู้หรือไม่ว่า จะทำให้เกิดการแตกแยกและขาดความอบอุ่นในครอบครัวตามความเชื่อของไทย<br />Farmer Info by DTAC - 3 มค 2555 - 11.34 น.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-1588871324174988802?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-38833616459337650092012-01-16T14:47:00.000+07:002012-01-16T14:47:00.077+07:00เรื่องของใจ<br /> <br /> ปากอย่างใจอย่าง สำนวนโบราณที่คุ้นหูและบ่งบอกลักษณะนิสัยของผู้ถูกเรียกได้ชัดเจนว่า เป็นคนที่สักแต่ว่าพูดแต่ไม่ทำ หรือพูดอย่างหนึ่งไปทำอีกอย่างหนึ่งที่เรียกกันว่าพูดอย่างทำอย่าง เหมือนดังที่ผู้คนเป็นแบบนี้กันเต็มบ้านเต็มเมือง ฟังแล้วปวดหัว ยิ่งใครมีคนใกล้ตัวเป็นคนนิสัยอย่างนี้ หาพาราเซ็ตตามอลเก็บไว้ที่บ้านซะ ได้ใช้แน่ แม้ไม่เป็นหวัด ยิ่งมีความแปรปรวนสูงก็ยิ่งต้องใช้บ่อย ขอบอก<br /> สิ่งหนึ่งที่เห็นเป็นสัจจธรรมก็คือโลกยิ่งเจริญทางด้านวัตถุมากเท่าไร ความแปรปรวนยิ่งมากเท่านั้น เพราะมนุษย์ชอบทำลายธรรมชาติ เภทภัยต่างๆจึงเกิดขึ้นบ่อยๆรุนแรงมากขึ้นทุกวันๆ แม้กระทั่งการค้าขาย ก็หนักไปทางเก็งกำไรกันมากขึ้น เพราะความแปรปรวนของใจคนนี่แหละ จะเห็นได้จากราคาน้ำมัน ทอง หุ้น สินค้าโภคภัณฑ์ ทั่วโลก ล้วนแปรปรวนไปตามกระแสการปั่น บ้าน ที่นักปั่นราคาก็เอาไปเก็งกำไร จนคนปั่นเองก็เอาตัวไม่รอด อย่างเช่นในสหรัฐอเมริกาที่มีปํญหาเรื่องซับไพร์มที่เอาบ้านไปผูกติดกับเศษกระดาษทางการเงิน แล้วไปปั่นกันจนเลยเถิด สุดท้ายฉิบหายวายป่วงไปทั่วโลก ทางด้านยุโรปขณะนี้ก็ยังไม่ฟื้น และยังไม่เห็นวี่แววด้วยซ้ำว่าจะฟื้นเมื่อไร มีแต่ฟุบ<br /> ธนาคารหลายแห่งอายุยืนยาวเป็นร้อยกว่าปี ก็ต้องล้มไม่เป็นท่าชั่วข้ามคืน เพราะแรงเก็งกำไรตามใจคน ทำให้พนักงานของธนาคารผู้อยูเบื้องหลังการปั่นดังไปทั่วโลก แล้วก็พกโรคมะเร็งตามไปติดคุกด้วย<br /> ใจกับการปล่อยวาง ใครๆก็พูดกัน แต่ก็สักแต่ว่าพูดไม่เห็นทำกันสักเท่าไร อย่างมากก็ทำ ใจเข้าข้างตัวเองเพราะเห็นคนอื่นมันแย่กว่า หลอกตัวเองว่าดีกว่าเขา แล้วพูดกับตัวเองว่าฉันปล่อยวางแล้ว แต่ที่ไหนได้ โอโฮ...เป็นหนักกว่าเก่าอีก <br /> ครูบาอาจารย์ท่านจึงพร่ำสอนว่าการปฏิบัติมันไม่ยากหรอก ที่ยากน่ะเพราะมันไม่ทำกัน ก็เห็นเข้าวัดกันโครมๆ กลับบ้านแล้วก็เงียบๆ ทำเป็นขลัง แผล่บเดียวกลับไปทำแบบเดิมแล้ว อะไรๆที่ฝึกจากที่วัดก่อนกลับก็ฝากไว้ที่หน้าประตูวัดหมดแหละ แม้กระทั่งคำสอนของครูบาอาจารย์ที่สอนให้ฟังทั้งวันทั้งคืน...... เพราะคิดถึงลูก คิดถึงผัวว่า มันจะเป็นอย่างไรกันบ้างน้อ <br /> อย่างนี้ยังอีกนาน เห็นวัดป็นที่ผลัดกิเลส เอาของเก่ามาแล้วเอาของใหม่ไป แถมด้วยของเก่าเอากลับไปด้วย เพราะเสียดาย <br /> ปล่อยวางแบบหลังคารั่ว แบบที่พี่สะมะชัยโยเล่าให้ฟังหลายครั้งว่าหลวงตาจันทร์ขอไปนั่งภาวนากับหลวงปู่ชา สุภัทโทภายหลังที่เรียนปริยัติหรือทฤษฏีมาเยอะ ที่วัดหนองป่าพง วันๆเอาแต่นั่งภาวนาที่กุฏิ หลังคามันรั่วก็ไม่ซ่อม พอแดดออกก็นั่งหลบ พอฝนตกก็นั่งหลบอีก จนหลวงปู่ชาต้องไปบอกว่าหลังคารั่วให้ซ่อมเสีย จะได้ไม่ต้องหลบฝนหลบแดดแบบนั้น หลวงตาจันทร์กลับพูดว่าให้นั่งปล่อยวางก็ปล่อยแล้วนี่ไง นี่ก็เป็นเรื่องการปล่อยวางอีกแบบหนึ่ง ซึ่งชาวบ้านเป็นกันมาก<br /> ใจและจิต มีคนพูดกันมากว่า มันอันเดียวกันหรือเปล่า ในทางปริยัติหรือทางตำรา จิตมีตั้งหลายสิบดวง แต่ในทางปฏิบัติ ใจกับจิตมันก็เรื่องเดียวกัน เกิดๆดับๆรวดเร็วมากปานสายฟ้าในชั่วขณะจิตหนึ่ง การเดินทางของใจก็เร็วไม่น้อย อย่างเช่นหากไม่อยู่บ้าน ลองนึกถึงบ้านดูสิครับ นึกปั๊บเห็นปุ๊บเลยทีเดียว ตั้งแต่ประตูบ้านยันลูก เมีย บางคนแถมนึกถึงคนใช้เพิ่มอีกต่างหาก ไม่ได้พูดล้อเล่นนะครับ<br /> บางคนบอกว่าใจมีสองด้าน หนึ่งด้านที่สว่าง และสองด้านที่มืด เวลานึกหรือทำอะไรที่ไม่ดีก็อ้างด้านมืดมาเชียว เหมือนหนังเรื่องสตาร์วอร์ อย่างไรอย่างนั้น บ้างก็อ้างว่าเป็นผู้หญิงจึงทำอย่างนั้น บ้างก็อ้างว่าทำไปตามอารมณ์ ขาดความยั้งคิด แถมยังพูดไปในเชิงว่าไม่ผิด อะไรทำนองนั้น แต่ความจริงท่านผู้อ่านลองนึกดูสิครับ หรือมาพิจารณาสำนวนเด็ดนี้ดู"ความถูกต้องก็คือความถูกต้อง แม้ไม่มีใครทำ ความผิดก็ยังเป็นความผิด แม้ทุกคนทำก็ตาม"" <br /> บางคนพูดถึงใจเสร็จ ก็ข้ามมาพูดถึงความในใจ คราวนี้ฟังกันยาวเลย ขนาดนั่งฟังพลางนั่งรถไฟไปพลางจากมาเลเซีย ถึงจิ๋วใจ๋โกได้สบายเลย ไม่รู้ว่าความในใจทำไมมันถึงเยอะแยะขนาดนี้ เรียกว่าฟังจากแปดโมงเช้ายันสี่โมงเย็นก็ไม่หมด เผื่อจะมีเวลาฟังความนอกใจกันได้บ้าง...เฮ้อ<br /> ใจนี่นะถ้าหมายถึงตัวผู้รู้แล้วละก็ มันไม่มีอะไรเลยนะ มันก็แค่รู้ แต่มีอวิชชาหรือความไม่รู้ครอบงำ และได้พลังงานจากกรรมเป็นแรงเสริม เกิดการปรุงแต่งที่เรียกว่าสังขาร จวบจนเกิดเวทนาคือความรู้สึกสุขและทุกข์ พาลให้เกิดความอยากและไม่อยากที่เรียกว่าตัณหาและวิภาวตัณหา จนเกิดทุกข์ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด <br /> ลองนึกดูสิครับตั้งแต่เกิดก็แหกปากร้อง"เอามาๆหรืออุแว้ๆ" จวบจนอายุเข้าไปคนละเท่าไรแล้ว ก็ยังร้องอยู่นั่นแหละ"เอามาๆ" ตั้งแต่ผู้เขียนจำความได้รายไหนรายนั้น ไม่มีใครไม่ร้องแบบนี้ พวกที่ไม่ร้องออกมาเป็นเสียงน่ะ ยิ่งร้องในใจดังกว่าพวกที่ร้องเสียดังเสียอีก ที่เรียกกันว่าเก็บกดนะแหละ <br /> มัวแต่ร้องอยู่อย่างนั้น เชื่อไหมทุกอย่างวิ่งหนีหมด ตั้งแต่ทรัพย์ ความรัก ลูก เมีย สามี เพื่อน จนไปกันใหญ่ ผู้ที่รู้ความจริงข้อนี้จึงเข้าสู่กระแสของการฝึกใจ ไม่ว่าจะเริ่มจากสมถะกรรมฐานหรือฝึกวิปัสสนากรรมฐาน ที่เน้นการฝึกสติป็นหลัก ในการเจริญสติก็จะก่อให้เกิดปัญญาน้อย ใคร่ครวญแล้วก็เกิดปัญญาใหญ่ตามมา ยิ่งใครมีปัญญามาก ความในใจหรือความนอกใจมันน้อย ลงๆ จนสามารถหมดสิ้นอาสวะกิเลสโดยมีสมุทเฉทประหานหรือชำระสันดานให้บริสุทธิ์หลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง<br /> พระอริยเจ้าในแต่ละชั้นต่างมีสมุทเฉทประหานทุกขั้นอริยะ ตั้งแต่โสดาบัน สกิทาคามี อนาคามีจนถึงอรหันต์ คือต้องมีดาบที่ใหญ่และคมวาบตัดฉับกับอาสวะกิเลสจนสิ้นซากในแต่ละขั้น เหมือนฝ่าด่านทีละด่านในหนังจีนกำลังภายในอย่างใดอย่างนั้น กว่าจะฝ่าได้แต่ละขั้น หืดขึ้นคอหรือมอบกายถวายชีวิตกันเลยทีเดียว <br /> บ้างฟุ้งซ่านก็พาลบ้าไปเหมือนกัน แทนที่จิตจะสงบดันเป็นจิตป่วยเสียนี่ ครูบาอาจารย์จึงพร่ำสอนเสมอ ว่าอย่าไปดูแคลนสิ่งเล็กน้อย อย่างเช่นบุญเล็กก็สำคัญนะ หากไม่มีบุญเล็กจะมีบุญใหญ่หรือ ใครไม่เคยให้อะไรใคร จะให้เป็นหรือ ยากนะครับ บางคนเกิดมาชาติหนึ่งยังไม่เคยให้อะไรกับใครเลย แม้กระทั่งให้ตัวเอง<br /> การชำระจิตหรือใจของเจ้าของนี่นะ ต้องปล่อยออกไป ไม่ใช่เก็บเข้ามา แต่คนมันชอบ เอามามากกว่าเอาไป เพราะกลัวว่าจะไม่ได้ ในที่สุดก็ไม่ได้อะไร เพราะมัวแต่จะเอาอยู่นั่นอย่างเดียว<br /> ภิกขุแปลว่าผู้ขอในพุทธบัญญัติ แต่การขอมากก็เป็นภาระของญาติโยมและเป็นอาบัติในบางกรณี อย่างเช่นพระองค์หนึ่งจะขอเข้ามาจำพรรษากับหลวงปู่ชา สุภัทโทที่วัดหนองป่าพง หลวงปู่ตอบอนุญาตแต่บอกว่าอะไรที่ขอชาวบ้านมา ให้กองไว้เป็นของสงฆ์หรือของกลาง โอ้โฮแทบจะหมดตัวของพระรูปนั้นเลย แม้กระทั่งแว่นตา ยังต้องถอดอีก นี่แค่เริ่มต้นแห่งการปล่อยวางนะครับ<br /> พี่สะมะชัยโยเคยเล่าให้ฟังว่ามีอยู่วันหนึ่ง จะไปนั่งสนทนากับพี่ปรีชา กัลยาณมิตรที่นับถือผู้ร่วมเป็นกรรมการกองทุนพระรัตนตรัยของเรานี่เอง พอไปถึงหน้าบ้านของพี่เขา พี่ปรีชาก็บอกว่า"สะมะชัยโย ตามอารมณ์ไม่ทันกลับบ้านไปเถอะ "เหมือนใครขว้างมีดบินมาปักอก สะทกสะท้อนใจมาก เพราะมันใช่ พี่สะมะชัยโยวิ่งไล่ตามอารมณ์กว่าหนึ่งปี แล้วจึงกลับไปนั่งคุยกับพี่ปรีชาใหม่<br /> ใครเคยดูหนังอินเดียบ้างไหมทั้งสมัยก่อนและสมัยนี้น่ะ ทีเด็ดของหนังบอลลีวู๊ดจะมีที่ ฉากร้องเพลงแล้วก็เต้นๆ ทั้งตัวนางเอกและพระเอก กว่าจะเจอกัน แสนยากแสนเย็น ร้องเพลงให้ฟังจนคนดูเมื่อยเอ็นหูแล้ว ก็ยังไม่ได้จับมือกันเลย พิจารณาใจคนดูสิ กระสับกระส่ายอยากให้มัน เจอกันหรืออยากให้มันจบๆกันไปเลย นี่เป็นแค่ดูหนังนะ ถ้ามานั่งพิจารณาจิตตัวเอง จะเป็นอย่างไร มันก็ไม่ง่ายนะถ้าไม่ได้ฝึกน่ะ<br /> พี่สะมะชัยโยเล่าให้ฟังอีกว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ไปยืนคุยกับพยาบาลที่โรงพยาบาลรามาฯ อยู่ดีๆ ก็เล่าเรื่องร้านเป็ดจิ๊บกี่ที่ย่างเป็ดจนดังสะท้านยุทธจักรมั่กๆ เนื้อนุ่มหอม เคี้ยวเพลิน ตามด้วยน้ำซุปเป็ดตุ๋น หอมคล่องคอชื่นใจ ไม่ว่าจะเป็นหมูกรอบ หมูแดง ตับ แต่พอพูดถึงบุคคลสำคัญที่ท่า นแอบไปชิมบนชั้นสองของร้านหลายครั้ง พยาบาลเธอนั้นก็จิตหลุดออกจากเบ้าตามาเลย วิญญา ณเสื้อสีเข้าสิงทันที ความโกรธมาตั้งแต่บรรพบุรุษมาเต็มเบ้าตา เสียงแข็ง กัดกราม เหมือนหมาบ้า พี่สะมะชัยโยก็อ่านจิตไว ก็เลยพูดเลี่ยงไปว่า ท่านก็แค่มาชิมแล้วก็ผ่านไป พยาบาลเธอนั้นก็หลุดพ้นจากวิญญาณเสื้อสีที่ออกจากร่างมาได้ แล้วเธอก็พูดแก้เก้อว่ามาพูดถึงเรื่องอร่อยๆกันดีกว่านะคุณสะมะชัยโย...แฮ่ๆ<br /> นี่ขนาดแค่ความคิดเห็นนะ จิตมันก็ดิ้นพล่านๆราวจะหลุดออกจากร่างแล้ว โลภ โกรธ หลง เข้าสิง เร็วจนแทบจะตั้งตัวไม่ทัน ดีนะไม่วูบเพราะความโกรธแค้นจากความคิด<br /> เรื่องของใจก็เลยต้องดูและฟังด้วยตัวอย่างหลายๆเรื่อง ฟังแล้วดูแล้ว คงจะได้ธรรมะกันบ้างนะครับไม่มากก็น้อย อย่าปล่อยให้ความเห็นผิด ชักนำไปสู่อบายเลยนะครับ เดี๋ยวจะโดนกิเลสปั่นหัวเหมือนจิ้งหรีดที่ถูกปั่นหัวนะครับ ดูแล้วน่าสงสารนะ เอวัง<br /> <br /> ธรรมะสวัสดี<br /> <br /> แทนสะมะชัยโย ๒<br /> <br /> ใบโพธิ์แก่นธรรม<br /> ๑.เส้นเลือดเล็กหรือใหญ่มันสำคัญเหมือนกันหมดแหละ ลองตีบหรือแตกสักเส้นสองเส้นสิ เรื่องใหญ่จะตามมาเป็นอัมพฤกษ์ หรืออัมพาตปากเบี้ยวแล้วจะเข้าใจ บุญเล็กบาปเล็กบุญใหญ่บาปใหญ่ก็เช่นกัน ลองทำดูสิ จะรู้ผลไม่นาน เหมือนเส้นเลือดนี่ ไม่ต่างกันเลย หมั่นดูแลไม่ทำบาป บำเพ็ญบุญ แล้วเส้นเลือดจะแข็งแรง สบาย (พี่เกษม)<br /> ๒.คนที่ไม่เคยหิว หรือคนที่ไม่เคยอิ่ม ใครว่าไม่ทุกข์หรือทุกข์แตกต่างกัน (สะมะชัยโย)<br /> ๓.เรื่องราวเต็มโลก เต็มบ้านเต็มเมือง เราวางเสียละเสีย ละอยู่ที่กายที่ใจตนนี่แหละ อย่าไปละที่อื่น มันหมักหมมไว้ในใจ ก็เป็นทุกข์ ตัดออกทั้งหมด.....<br /> <br /> หลวงปู่แหวน สุจิณโณ<br /> หมายเหตุแก่นธรรม อบายแปลว่าเสื่อมหาความเจริญไม่ได้ มีสี่แห่งคือ นรก ที่เกิดของเดียรฉาน ภูมิแห่งเปรต พวกอสูรกาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-3883361645933765009?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-75440731483894320502012-01-16T11:30:00.000+07:002012-01-16T11:30:01.942+07:00“เสาแห่งพระเจ้าอโศก” (Pillars of Ashoka) <br /><br /><br /><br /><br /><br />“เสาอโศก” หรือ “เสาแห่งพระเจ้าอโศก” (Pillars of Ashoka) เป็นเสาสัญลักษณ์แห่งพระพุทธศาสนาในผืนแผ่นดินแห่งชมพูทวีปเมื่อครั้งอดีตกาล สร้างขึ้นโดยพระราชโองการของพระเจ้าอโศก (King Ashoka) กษัตริย์แห่งราชวงศ์โมริยะ หรือ เมารยะ (Maurya) โดยจะสร้างเสาศิลาปักตั้งไว้ ณ ตำแหน่งของสถานที่ที่เป็นสังเวชนียสถาน และสถานที่ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สันนิษฐานว่า การสร้างเสาอโศกไม่เพียงแต่เป็นการระบุถึง ที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนาเท่านั้น แต่ยังเป็นเสมือนการประกาศถึงพระพุทธศาสนาที่ได้ขยายขอบเขตแว่นแคว้นไปทั่ว ทุกแห่งหนในรัชสมัยของพระองค์ เป็นเครื่องหมายแทนพุทธบูชา และเตือนขุนนางทั้งปวงให้ปกครองราษฎรโดยธรรม<br /><br /><br />เสาอโศกที่เลาริยะ-นันทครห์ (Lauriya-Nandangarh)<br /><br /> ที่มาของการค้นพบเสาอโศกนั้น มีการพบครั้งแรกในประวัติศาสตร์เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 21 (คริสต์ศตวรรษที่ 16) ในบริเวณซากเมืองโบราณที่เมืองเดลี โดยนักโบราณคดีชื่อ โทมัส คอร์ยาต ( Thomas Coryat) ในครั้งนั้น ได้มีการพบแท่งเสาศิลา และอักษรปริศนาที่ไม่เข้าใจในความหมาย จนกระทั่งเมื่อช่วงสมัยที่อังกฤษเข้ายึดครองอินเดียเป็นอาณานิคม เมื่อปี พ.ศ.2373 (ค.ศ.1830) จึงได้มีการสำรวจซากเมือและแท่งเสาหินอีกครั้งโดย เจมส์ ปรินเซบ (James Prinsep)และได้ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองท่านคือ กัปตันเอ็ดวาร์ด สมิธ (Edward Smith) และ จอร์จ เทอนัวร์ (George Turnour) ร่วมกันศึกษา และสามารถถอดความหมายของจารึกบนแท่งเสาศิลาได้ในที่สุด และพบว่า แท่งเสาหินดังกล่าวนี้เป็นของกษัตริย์ผู้เรียกขานกันว่า “ปิยะทัสสี” (Piyadasi) หมาย ถึง ผู้เป็นที่รักของเทพเทวา หรือก็คือกษัตริย์ผู้มีพระนามว่า “พระเจ้าอโศก” (King Ashoka) ผู้ครองแผ่นดินโมริยะ (เมารยะ) นั่นเอง<br /><br /> <br /><br /> คำจารึกบนเสาอโศก จากเดิมที่เป็นปริศนาไร้คำตอบ กลายมาเป็นความกระจ่างที่นักโบราณคดี และนักประวัติศาสตร์สามารถเข้าใจในเรื่องราว และความหมาย อีกทั้ง คำจารึกดังกล่าวเป็นอักษรพราหมี (Brahmi) อันเป็นอักษรของตระ***ลภาษาปรากฤต (Prakrits) ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นของชาวบ้านในแคว้นอวันตี เข้าใจว่า เป็นความประสงค์ของพระองค์ที่ต้องการให้ราษฎรสามารถอ่าน และเข้าใจได้โดยง่าย<br /><br /> <br /> <br /><br />จารึกอักษรพราหมี (Brahmi) บนเสาอโศก หัวเสาอโศกที่สารนาถ<br /><br /><br /> จากหลักฐานจารึกดังกล่าว ได้บันทึกว่า แต่เดิมนั้นพระเจ้าอโศกมิได้นับถือในพระพุทธศาสนา ตัวพระองค์เองก็สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาคือพระเจ้าจันทรคุปต์ ด้วยการทำสงครามแย่งชิงราชสมบัติกับเจ้าชายสุมนะผู้ เป็นพระเชษฐา ก่อให้เกิดสงครามเข่นฆ่าระหว่างพี่น้องร่วมสายโลหิต ท้ายสุด พระเจ้าอโศกได้สังหารพระเชษฐา ก่อนที่จะเสด็จขึ้นครองแผ่นดินเป็นกษัตริย์แห่งโมริยะ (เมารยะ) เมื่อพ.ศ.274 (269 ปีก่อนค.ศ) ในช่วงแรกของการเสวยราชสมบัติ พระเจ้าอโศกทรงปกครองแผ่นดินด้วยความโหดร้าย และโหดเ***้ยมทารุณต่อผู้ที่ขัดขวางอำนาจของพระองค์ ในขณะเดียวกัน ก็ทรงทำสงครามขยายอาณาจักรของพระองค์ออกไปอย่างกว้างไกล แต่แล้ว เหตุแปรเปลี่ยนที่ทำให้พระเจ้าอโศกกลับกลายจากทรราชเป็นมหาราชนั้น ก็คือ เหตุการณ์เมื่อครั้งทรงทำสงครามครั้งใหญ่กับแคว้นกลิงกะ (Kalinga) เมื่อปีพ.ศ.282 ซึ่งเป็นปีที่ 8 หลังการครองราชสมบัติ แม้ในครั้งนั้น พระองค์จะเป็นฝ่ายมีชัยชนะในสงคราม แต่ก็ได้ทำให้ประชาชนล้มตายเกลื่อนกลาด ดังที่มีปรากฎในคำจารึกว่า<br /> “…สงครามกับกลิงกะ แม้จักได้เชลยศึกมากว่า 150,000 คน แต่ทว่า ข้าศึกกว่า 100,000 คน ก็ได้ถูกเข่นฆ่าสังหารล้มตายกลางสมรภูมิอย่างน่าเอน็จอนาถใจนัก…”<br />หลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้พระองค์ทรงรู้สึกเศร้าสลดใจ และเริ่มสำนึกในบาปกรรมอันมหันต์ ต่อมา พระเจ้าอโศกได้มาพบพานกับสามเณรน้อย“นิโครธ” ซึ่งเป็นพระโอรสของเจ้าชายสุมนะพระเชษฐาที่พระองค์ทรงสังหาร สามเณรได้แสดงธรรม และตักเตือนให้พระองค์ละเว้นจากบาปกรรมและให้ตั้งมั่นในพระพุทธศาสนา ด้วยเหตุดังกล่าวนี้ ทำให้พระเจ้าอโศกทรงสำนึกพระองค์ และทรงประจักษ์แจ้งแล้วว่า “ชัยชนะที่แท้จริงนั้นคือชัยชนะโดยธรรม นี่จึงนับเป็นชัยชนะอันสูงสุด” ดังนั้น นับตั้งแต่นั้นมา พระองค์จึงละเว้นจากบาปกรรมทั้งปวง และทรงทุ่มเทชีวิตให้กับการอุปถัมภ์พระพุทธศาสนา เพื่อให้พระธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเผยแผ่ออกไปทั่วแผ่นดินของ พระองค์<br /> หลังจากนั้นมา พระเจ้าอโศกจึงได้โปรดให้มีการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 3 ที่เมืองปาฏลิบุตร ทรงสร้างสถูปที่สาญจี และส่งพระธรรมฑูตออกไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยแบ่งออกเป็น 9 สาย ทำให้พระพุทธศาสนาเผยแผ่ไปทั่วทุกดินแดนแว่นแคว้น และไปสู่นานาประเทศในเวลาต่อมา นอกจากนั้น พระองค์ยังได้ทรงเสด็จไปเยี่ยมเยือนราษฎร และทรงเสด็จธรรมยาตราตามรอยพระพุทธองค์ โดยเสด็จไปยังพุทธสังเวชนียสถาน และพุทธสถานทั่วทุกหนแห่ง และ ณ ทุกๆ ที่ที่ทรงเสด็จไปถึง จะมีรับสั่งให้สร้าง “เสาศิลา” เพื่อจารึกอักษรถึงความสำคัญของสถานที่ และเหตุการณ์อันสำคัญของพระพุทธศาสนา เพื่อเป็นประจักษ์พยานสืบต่อไป ซึ่งการจารึกนั้น มีทั้งการสร้างเสาศิลาที่ทรงประดิษฐานด้วยพระองค์เอง และเสาศิลาที่ทรงให้เจ้าเมืองในแคว้นต่างๆ จัดสร้างขึ้นแทน รวมทั้งหาก ณ ที่ใดไม่อาจสร้างได้ ก็ให้ใช้วิธีจารึกไว้บนผนัง หรือแผ่นหินต่างๆ แทน ทำให้ในทุกวันนี้ จึงสามารถพบหลักฐานต่างๆ ดังกล่าวในหลายประเทศปัจจุบัน เช่น อินเดีย ปากีสถาน และ อัฟกานิสถาน เป็นต้น แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานใด สามารถบอกได้ว่า แท้ที่จริงแล้วมีเสาศิลาจารึก หรือที่เรียกกันว่า “เสาอโศก” อยู่จำนวนเท่าใด แต่ก็มีตำนานเล่าขานกันว่า ทรงโปรดให้สร้างเสาศิลาไว้ถึง 84,000 ต้น (บางบันทึกกล่าวว่าเป็นจำนวนของเจดีย์ 84,000 องค์)<br /> การสร้างเสาอโศกนั้น สร้างจากหินทรายสีแดงอมชมพู (red sandstone) และ หินทรายขาว (white sandstone) โดยใช้หินจากแหล่งหินทรายที่ตำบลจูนาร์ เมืองวาราณสี เสาแต่ละต้นมีขนาดความสูงตั้งแต่ 40 – 70 ฟุต มีน้ำหนักโดยเฉลี่ย 50 ตัน ใช้ช่างแกะสลักฝีมือดีในการสร้าง และขนส่งไปยังดินแดนต่างๆ ด้วยการขนส่งทางบก และทางเรือ ลักษณะของเสาอโศก จะมีรูปร่างเป็นแท่งปล่องเสาเรียวสูงขึ้นสู่ปลายด้านบน ส่วนฐานเสามีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่ และค่อยๆ ลดขนาดลงเมื่อถึงปลายหัวเสา ลำต้นเป็นผิวเรียบ ไม่สลักลวดลาย แต่จะมีการแกะสลักจารึกอักษรแสดงถึงความสำคัญของสถานที่นั้นๆ ไว้บนเสา<br /> ทุกวันนี้ เสาอโศกมีตั้งปรากฎอยู่ตามสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศอินเดียปัจจุบัน เสาหลายต้นถูกทำลายโดยฝีมือมนุษย์ บางต้นถูกทำลายโดยธรรมชาติ และพังทลายไปตามกาลเวลา ในจำนวนเสาอโศกที่มีหลงเหลืออยู่ในทุกวันนี้ และยังมีสภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์อยู่นั้น ได้แก่<br />1. เสาอโศกที่อัลลาหะบาด (Allahabad) เดิมทีเชื่อว่าตั้งอยู่ที่เมืองโกสัมพี<br />2. เสาอโศกที่พุทธคยา (Bodhgaya)<br />3. เสาอโศกที่เดลี (Delhi) จะมีอยู่ด้วยกัน 2 ต้น เดิมทีนั้นเสาทั้งสองตั้งอยู่ที่เมืองเมรัฐ และ เมืองโทปรา ในรัฐหรยานะ ต่อมา พระเจ้าเฟโรซ ชาห์ ตุฆลัก (Firuz Shah Tughlug) กษัตริย์ราชวงศ์โมกุล ทรงมีพระบัญชาให้ย้ายเสาทั้งสองต้นมาไว้ที่ กรุงเดลี เมื่อพ.ศ.1899 (ค.ศ.1356)<br />4. เสาอโศกที่เลาริยะ-อเรราช (Lauriya-Areraj)<br />5. เสาอโศกที่เลาริยะ-นันทครห์ (Lauriya-Nandangarh)<br />6. เสาอโศกที่สวนลุมพินี (Lumbini) เมืองกุสินารา (กุสินคร)<br />7. เสาอโศกที่นิกาลีสการ์ (Nigalisagar)<br /> 8. เสาอโศกที่รามปุรวะ (Rampurva) หรือ รามปุระ(Rampur)<br />9. เสาอโศกที่สาญจี (Sanchi) เมืองโภปาล<br />10. เสาอโศกที่สันกิสาร์ (Sankissa) หรือ สังกัสสะ(Sankasa)<br />11. เสาอโศกที่สารนาถ (Sarnath) ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน เมืองพาราณสี<br /> 12. เสาอโศกที่สาวัตถี (Sravasti)<br />13. เสาอโศกที่เวสาลี (Vaishali)<br />จุดเด่นที่สุดของเสาอโศกนั้น ก็คือ “ประติมากรรมบนหัวเสา” ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรูปสิงห์แกะสลัก ประดิษฐานอยู่บนยอดด้านบน เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าที่องอาจดั่งราชสีห์ และส่งเสียงคำรามแผ่ไพศาลไปไกลแสนไกล นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์รูปธรรมจักร และดอกบัวตรงบริเวณด้านล่างของแท่นหัวเสา อันเป็นนัยยะแทนพระธรรมคำสอน และองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า<br /> ในบรรดาประติมากรรมรูปสิงห์ หรือสิงโตบนเสาอโศกที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์นั้น ที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือ “หัวเสาอโศกรูปสิงโตสี่ตัว” นั่งหันหลังชิดติดกัน โดยหันหน้าไปทางทิศทั้งสี่ เป็นประติมากรรมบนหัวเสาอโศกที่เมืองสารนาถ ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติสารนาถ (อนึ่ง รูปสิงโตสี่ตัวนี้ ต่อมาได้ถูกนำมาใช้เป็นตราแผ่นดินของประเทศอินเดียปัจจุบัน) แต่ทว่า ส่วนลำต้นของเสาอโศกนั้นได้แตกหักออกเป็นสี่ส่วน ดังนั้น หากรวมความสูงของเสาอโศกที่สารนาถต้นนี้ จะมีความสูงทั้งหมดรวม 50 ฟุต<br /> ประติมากรรมยอดหัวเสารูปสิงโตที่มีชื่อเสียงอีกแบบหนึ่งนั้นก็คือ “หัวเสาอโศกรูปสิงโตเดี่ยว” เป็นประติมากรรมรูปสิงโตนั่งเพียงตัวเดียว มีให้เห็นที่เสาอโศกเมืองเวสาลี และ เสาอโศกที่เลาริยะ-นันทครห์<br />หัวเสาอโศกไม่ได้มีเพียงแต่รูปสิงโตเท่านั้น ยังมีหัวเสาอโศกบางแห่งที่สร้างเป็นสัตว์ชนิดอื่นที่ไม่ใคร่เป็นที่รู้จัก กันมากนัก เช่น “หัวเสาอโศกรูปช้าง” ซึ่งมีให้เห็นเฉพาะที่เสาอโศกที่สันกิสาร์ (สังกัสสะ) และ “หัวเสาอโศกรูปวัว” ซึ่งปรากฎอยู่บนหัวเสาอโศกที่รามปุรวะ (รามปุระ) เป็นต้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2296070279884517158-7544073148389432050?l=onknow.blogspot.com' alt='' /></div>PAD T-Onoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2296070279884517158.post-28931444926385294912012-01-15T11:29:00.000+07:002012-01-15T11:29:00.326+07:00ความสามารถในการลุกขึ้นเอง<br /><br /><br /><br /><br />มีปัจจัยหลายๆอย่างบีบให้คนเมืองถูกโดดเดี่ยวมากขึ้น<br />โอกาสที่คุณจะเกิดกำลังใจเหมือนน้อยลง<br />แต่โอกาสที่คุณจะโดนผลักให้ล้มหรือโดนเหยียบซ้ำมีมากขึ้น<br />ผู้คนคล้ายสะใจกับการทำตัวบั่นทอนกำลังใจกันและกัน<br /> เพื่อนได้ดีก็ริษยา ศัตรูพลาดท่าก็ขุดดินฝังกันเลย<br /><br /><br />วิธีโตขึ้นมากับวิธีทำงานร่วมกันในองค์กรของโลกยุคเรา<br />น่าจะมีอะไรผิดพลาดสักอย่างหรือหลายๆอย่าง<br />เพราะเหมือนชีวิตจะได้ในสิ่งที่ไม่ต้องการ<br />เช่น ความเกลียด ความจองเวร และการทิ่มแทง<br /> แต่ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ<br />เช่น ความรัก ความผูกพัน และกำลังใจ<br /><br /><br />พระพุทธเจ้าเคยตรัสให้คิดว่า<br />ชีวิตเปรียบเหมือนช้างศึกเข้าสมรภูมิ<br />ต้องทนหอกดาบและศาสตราที่ทิ่มแทงมา<br />กับทั้งเดินหน้าต่อไปให้ได้<br />ยุคเราสมัยเราก็ดูจะเต็มไปด้วยสงครามสารพัดชนิด<br /> ทั้งสงครามแบบที่รบกันด้วยปืน<br />และทั้งสงครามแบบที่เฉาะกันด้วยปาก<br />ไม่มีประเทศไหนหรือบุคคลใดยอมให้ผู้อื่นเป็นสุขสงบกัน<br />ฉะนั้น จึงเป็นธรรมดาที่พวกเราอาจหดหู่ได้บ่อยๆ<br />มองไปทางไหนเหมือนไร้กำลังใจ<br />หาใครเป็นพวกอย่างยั่งยืนแท้จริงไม่เจอ<br /><br /><br />ในช่วงเวลาท้อแท้<br />ตัวคุณจะหนักจนหาใครในโลกแข็งแรงพอจะฉุดให้ลุกขึ้นมาไม่ได้<br />ทางเดียวคือคุณต้องออกแรงลุกขึ้นมาเอง!<br /><br /><br />จุดตั้งต้นที่จะก่อให้เกิดความอยากช่วยเหลือตัวเอง<br /> เป็นกำลังให้ตัวเอง<br />บางทีก็เกิดจากการสังสรรค์สมาคมกับหมู่คน<br />ที่พร้อมจะช่วยกันผลักดันกันไปในทางดี<br />โลกยุคเรามีเขตดีบนอินเตอร์เน็ตอยู่มาก<br />แต่แปลกที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบเข้าไปทำความคุ้นเคยด้วย<br />และยอมเอาเวลาในชีวิตไปทิ้งให้เขตอื่นที่ "น่าสนุกกว่า"<br /> เขตที่เต็มไปด้วยถ้อยคำผรุสวาท ทิ่มแทง ถลกเนื้อเถือหนังกัน<br />ถ้านึกเป็นมโนนิมิตแล้ว เทียบไปก็คงคล้ายคนป่ามีมากขึ้น<br />และแพร่เชื้อร้ายต่อๆกันไปมากขึ้น<br /><br /><br />ผมเคยเห็นบางคนสลดหดหู่กับชีวิต<br /> แล้วพยายามแก้ความหดหู่ด้วยการเข้าไปรุมด่านักการเมือง<br />หรือด่าใครที่ดูสูงส่ง ด้วยความเชื่อในชั่วขณะนั้น<br />ว่าจะบรรเทาอาการเจ็บปวดหัวใจของตัวเองลงได้บ้าง<br />ดึงใครให้มาเป็นทุกข์ร่วมกับตนได้บ้าง<br />ซึ่งก็อาจจะจริงสักสองสามชั่วโมงที่ได้อยู่ตรงนั้น<br /> แต่หลังจากนั้นล่ะ?<br />จิตที่เต็มไปด้วยมหาอกุศลธรรมทิ้งอะไรไว้เป็นประโยชน์ก็เปล่า<br />ตรงข้าม กลับจะสร้างรอยช้ำให้กับจิตขยายวงกว้างขึ้นไปอีก<br /><br /><br />ทางที่ถูกที่ควร ที่แก้ความหดหู่ได้จริง<br /> ก็คือวิ่งเข้าหากุศล วิ่งเข้าหาสิ่งที่เป็นมงคล<br />เพื่อรับพลังในทางดี และความสุกสว่างในทางบวก<br />ถ้าต้องคุยกับใคร ให้เลือกว่าเขาอยู่ในเขตเย็น<br />ถ้าต้องการกำลังใจจากใคร ให้เลือกว่าเขาอยู่ในแดนสว่าง<br />ไม่เช่นนั้นคุณจะได้แต่ทำในสิ่งที่ผิดพลาด<br /> เหยียบย่ำตนเองให้จมลึกลงไปเรื่อยๆ<br /><br /><br />และเมื่อเจอใครที่ให้กำลังใจคุณได้<br />ก็อย่าเข้าใจว่าเขาจะอยากอุ้มคุณขึ้นแบก<br />ขอให้นึกถึงอกเขาอกเรา<br />จะมีใครถูกออกแบบมาให้แบกคนอื่น<br />ชีวิตคนเจออะไรกระหน่ำให้เดินตุปัดตุเป๋กันทั้งนั้น<br /> คุณหวังเจอคนมีน้ำใจได้<br />แต่เอาน้ำใจของเขาหรือพวกเขามากินให้เกิดแรง<br />ไม่ใช่คิดใช้น้ำมาทำปั้นจั่นยกตัวเราขึ้นมา<br />ระลึกไว้ว่าไม่มีน้ำใจใครแข็งแรงขนาดนั้นได้<br /><br /><br />ความอยากหายเศร้าเร็ว<br /> อยากกลับมีกำลังขึ้นใหม่ให้ได้เร็วๆ<br />ก็มีฤทธิ์ในทางตรงข้ามได้<br />เพราะความอยากจะกดดันให้เหนื่อยใจ<br />ทั้งหมดที่ควรทำคือตั้งความหวังว่า "เราจะออกแรง" เท่านั้นพอ<br />เพราะตามธรรมชาติแล้ว พอ "ออกแรง" ปุ๊บ<br /> เราจะรู้สึกถึงกำลัง จะรู้ว่าความชุ่มชื่นแห่งการยืนขึ้นใหม่<br />มันมีหน้าตาเป็นอย่างนี้เอง<br />ยิ่งถ้ายังออกแรงก้าวต่อไปอีก<br />ไม่ยอมตัวให้กับความคิดหดหู่อยากยอมแพ้อีก<br />ก็จะยิ่งสัมผัสถึงกำลังว่ามีมากพอจะไม่ล้มลงไปในเร็วๆนี้แน่<br /><br /><br />ตอนหมดแรงจริงๆ และหาใครเป็นตัวช่วยไม่เจอ<br />แถมรู้สึกว่าเรี่ยวแรงจะกระดิกตัวยังไม่มี<br />ให้หวังที่พึ่งสุดท้าย<br />คือ "การตื่นนอนตอนเช้า" ครับ<br />การเลิกตื่นสาย